Tibetan
།ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་བཞིན་མི་འདོད། །ཕུང་པོ་ཡིན་ཕྱིར་བདེ་སྡུག་སོགས། །སོ་སོར་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན། །མ་ངེས་པ་ཡིས་སྤངས་པས་ན། །དེ་ལྟར་དོན་བྱེད་བདག་ཉིད་ཡིན། །རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །རྗེས་འགྲོ་སོགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་གི །དམ་བཅས་སྐྱོན་གྱིས་གནོད་པ་ཡིན། །སྐྱེ་མེད་མཐའ་མེད་ཉིད་སོགས་ཀྱི། །དེ་ཡིས་ཁྱད་པར་སྤངས་པས་ན། །གཙོ་བོའི་ཡོན་ཏན་འདོད་པ་ཡི། །གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན། །དེ་བཞིན་ཐ་དད་རྒྱུ་ལས་ཀྱང༌། །འབྱུང་བར་འདོད་པའི་དཔེ་ཡོད་མིན། །ཙནྡན་དུམ་བུར་གྱུར་པ་ན། །ཉམས་པ་མིན་པར་རྟོགས་བྱ་སྟེ། །སྟོབས་དང་གཟུགས་དང་ཚད་ལ་སོགས། །ཉེ་བར་གནས་ཏེ་བདག་ཉིད་བཞིན། །ནུས་པའི་བདག་ཉིད་ཉིད་དུ་སྟེ། །ཡོད་ན་སྔར་བཞིན་དཔེ་མི་འགྲུབ། །གསལ་བའི་ངོ་བོར་དེ་ཡོད་ནའང༌། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ནི་སྤང་བར་འགྱུར། །བྱ་དང་བྱེད་པ་གཅིག་ཉིད་དུ། །སྒྲུབ་ནའང་སྨྲས་པའི་ཚུལ་ཉིད་ཡིན། །རིགས་མཐུན་ཉིད་ལ་གཅིག་ཉིད་དུ། །སྒྲུབ་ནའང་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན། །དེ་ལས་དོན་གཞན་ཏོག་ན་ཡང༌། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྐྱོན་ཀུན་འབྱུང༌། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཀུན་དུ། །གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན། །དུས་དབྱེར་མེད་པས་གཞན་མིན་ནའང༌། །གྲགས་དང་ལུང་དང་འགལ་བ་ཉིད། །ཙནྡན་ངོ་བོ་མི་མངོན་པས། །མེད་པར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དུས་དང་དྲུག་པས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་བཞིན་ཞེ་ན། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྤྲོ་གྱུར་ནས། །རང་གི་ལུགས་ཀྱི་སྐྱོན་སྦེད་ཀྱང༌། །སྨྲས་པའི་སྐྱོན་རྣམས་མེད་མིན་ཏེ། །གྱེན་དུ་སྐྲ་འགྲེད་བུམ་འདྲ་བཞིན། །དེ་གཟུགས་ཤེ་ན་གཏན་ཚིགས་དོན། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ངེས་ཉིད། །དབྱེར་མེད་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ཡང༌། །གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན། །རྣ་སོགས་སྤྱད་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། །རྟོགས་པ་མེད་ཕྱིར་གལ་ཏེ་འདོད། །ཁྱད་པར་དག་ནི་མ་བསྟན་པར། །སྤྱད་བྱའོ་ཞེ་ན་གྲུབ་པ་སྒྲུབ། །ཅི་སྟེ་གཡོ་བ་མེད་ སོགས་ཀྱི། །ཁྱད་པར་ཅན་ན་རྗེས་འགྲོ་གང༌། །རྟོགས་པར་བདེན་ཡང་རྩོལ་མེད་ཕྱིར། །སྤྱོད་པ་པོར་ནི་མི་འདོད་དོ། །དངོས་རྣམས་བྱ་བ་མེད་ཉིད་དུ། །རབ་ཏུ་རྟོགས་ཏེ་གཞལ་བྱའི་ཕྱིར། །སྨྲས་པ་ཅི་ལྟར་དེ་དེ་ལྟར། །རྟོགས་ཏེ་བདེ་དང་གཏི་མུག་བཞིན། །བྱ་བ་མེད་པར་སྡུག་བསྔལ་ཡང༌། །ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་རྒྱུད་ལྡན་ཕྱིར། །རྟོགས་པ་མེད་ཕྱིར་བརྗོད་བྱའི་ཕྱིར། །གཞལ་བྱ་ཡིན་ཕྱིར་གཏི་མུག་བཞིན། །རྗེས་འགྲོ་ལ་སོགས་གཏན་ཚིགས་རྣམས། །ཐ་དད་ཉིད་དུ་འདོད་པས་ན།
Chinese
不应如受之蕴。因是蕴故，乐苦等，各自不定。因不定而舍弃，如是乃成办义之自体。因具有因，故随行等之后，立宗为过失所害。无生无灭等，以此舍弃差别，则立主之功德，是为不定之因。如是，亦无从异体因生之例。若成旃檀木块，应知非已坏灭，力、形、量等，如自体般安住于近处。若为能力之自体，则有如前例不成立之过。纵然彼有光明之体性，然亦将舍弃已成之边。若立能作与所作一体，亦唯是已说之方式。若立同类为一体，亦是已成待成。若较彼为异体，亦如前者般生起诸过失。于乐与苦等一切，皆是不定之因。虽因无时分而非异体，然实与名言及教证相违。旃檀之体性不显现，故非成立为无，因以时与六处显示之故。若谓如是乃如刹那般，如是，纵然已欣悦，然虽隐藏自宗之过失，然已说之过失并非不存在，如向上竖立之毛发与瓶子般。若谓彼为色，则因之义，是为分别不定。纵然是无别之体性，亦是不定之因。耳等是所用之物，若谓因无觉知故。若未显示差别，若谓是所用，则成已成待成。若为无动等之，差别者，则有何随行？纵然觉知为真实，然因无勤作，故不许为作者。诸法皆为无作，因是极为了知之所量故。所说如何如是，了知如乐与痴。无作亦应了知痛苦，因具有相续故。因无觉知故，因是所说故，因是所量故，如痴。随行等诸因，因许为异体故。
English
It should not be like the aggregate of feeling. Because it is an aggregate, pleasure, pain, etc., are each uncertain. Because of uncertainty, it is abandoned, and thus it becomes the self-nature of accomplishing meaning. Because it possesses a cause, the subsequent inference of following, etc., is harmed by the fault of the proposition. By abandoning the distinctions of unborn, endless, etc., then establishing the qualities of the chief, it is an uncertain reason. Likewise, there is no example of arising from a different cause. If it becomes a sandalwood block, it should be understood that it is not destroyed, strength, form, size, etc., abide near as if they were its own self. If it is the self-nature of ability, then the example will not be established as before. Even if it has the nature of clarity, the extreme of accomplishment will be abandoned. If one establishes the agent and the action as one, it is only the manner of what has been said. If one establishes homogeneity as one, it is what has been accomplished and what is to be accomplished. If it is a different entity from that, all the faults will arise as before. In all of pleasure, suffering, etc., it is an uncertain reason. Although it is not different because there is no distinction of time, it actually contradicts fame and scripture. Because the nature of sandalwood is not manifest, it is not established as non-existent, because it is shown by time and the six places. If it is said that it is like a moment, then even if one is delighted, although one hides the faults of one's own system, the faults that have been said are not non-existent, like hair standing upright and a vase. If it is said that it is form, then the meaning of the reason is uncertain due to discrimination. Even if it is an undifferentiated nature, it is an uncertain reason. Ears, etc., are things to be used, if it is said because there is no awareness. If the distinctions are not shown, if it is said that it is to be used, then it becomes establishing what has already been established. If it is a distinction of being without movement, etc., then what is the following? Even if awareness is true, because there is no effort, it is not accepted as an agent. All things are without action, because they are the measure of what is to be known. How is it said that it is understood like pleasure and delusion? Suffering should also be known as inaction, because it has a continuum. Because there is no awareness, because it is what is said, because it is what is to be measured, like delusion. The reasons for following, etc., are because they are accepted as different entities.
Tibetan
།གཙོ་བོའི་ཡོན་ཏན་ལ་དེ་རྣམས། །མ་ངེས་མ་ཡིན་པ་དེ་བདེན། །བྱ་དང་བྱེད་པ་སྒྲུབ་བཅས་ཕྱིར། །རྒྱུ་དང་ལྡན་པར་རྗེས་དཔག་ཉིད། །གཏན་ཚིགས་རྣམས་ཀྱང་ཁྱད་བཅས་པས། །དེ་ལྟར་འགལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེ་མ་བཟུང་བར་མི་འཛིན་པས། །གཟུགས་སོགས་གཞན་མིན་དེ་དངོས་བཞིན། །ཐ་དད་དངོས་ཕྱིར་གཞན་མིན་མིན། །གང་དེ་རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་ཕྱིར། །དེས་ན་མི་མངོན་མ་ཡིན་ལ། །བྱ་བར་ཡོད་པའང་མི་འདོད་དོ། །ད་ལྟར་གྱི་ན་སྐད་ཅིག་ཀྱང༌། །རྗེས་སུ་ཡོད་པར་མ་གྲགས་ཉིད། །སྤྱོད་དང་བཅས་པའི་སྤྱད་བྱ་འདི། །སྤྱད་བྱ་ཡིན་ཕྱིར་མ་ལ་སོགས་བཞིན། །རྟོགས་པ་པོ་ནི་སྤྱོད་པ་ཉིད། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མིན། །རྟོགས་པ་ངེས་པར་རྟོགས་ཡིན་ན། །དེ་ནི་གང་གི་ཡིན་པ་སྨྲོས། །དངོས་པོ་བྱེད་པོ་ལ་བརྟེན་ཏེ། །གོས་སོགས་ཚོན་དུ་བཙོས་པ་བཞིན། །སྒྲ་སོགས་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བ། །ཡིན་ནའང་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །སྒྲ་སོགས་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད། །ཡིན་ནའང་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །བྱེད་པ་མེད་པ་མ་སྐྱེས་ཕྱིར། །བྱེད་པོ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འདོད། །མ་སྐྱེས་པ་ལབ་དོགས་ན་ཡང༌། །སྐྱེས་བུ་བཏགས་པ་པ་རུ་འགྱུར། །བྱེད་པོའི་སྒྲ་ཡིས་བརྗོད་བྱའི་ཕྱིར། །མེ་བཞིན་ཁྱོད་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཡང༌། །རྒྱུ་བཅས་བྱ་བཅས་སྤྱོད་བྱ་དང༌། །བྱ་བ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་པའང་ཡིན། །ཀུན་ཁྱབ་མ་ཡིན་རང་བཞིན་ལས། །གཞན་པ་མ་ཡིན་སྐྱེས་བུ་མིན། །དེ་ཡི་རང་དངོས་ཁྱད་པར་ནི། །དེ་ཡིས་འདི་ལྟར་སྤོང་བར་འགྱུར། །དེས་ན་ཁས་བླངས་པ་དེ་ལ། །གནོད་ཕྱིར་དམ་བཅས་སྐྱོན་མེད་མིན། །ཇི་ལྟར་དབང་ཕྱུག་རྒྱུར་སྨྲ་བཞིན། །རྟོགས་པ་ལ་སོགས་ སྤངས་པ་ཡིན། །བདག་དང་བདག་གི་མིན་རྟོགས་པ། །བློ་ཡི་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་ཡི། །ལྟ་བ་ལོག་པས་གྲོལ་བར་ནི། །ཁྱོད་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་འགྱུར་མི་རིགས། །སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་མཐོང་བ་ཡིས། །ཐར་པ་འཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །བློ་གཞན་ཡིན་ཕྱིར་སྤྱད་བྱ་དང༌། །སྐྱེས་བུ་གཞན་ཉིད་མཐོང་བ་བཞིན། །ཇི་ལྟར་རྣམ་རྟོག་བཅས་པའི་ཕྱིར། །མི་ནི་ཐ་དད་མཐོང་བ་ལྟར། །སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་མཐོང་བ་ཡིས། །དེ་བཞིན་གྲོལ་བ་མི་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་གྲངས་ཅན་དེ་ཉིད་ནི། །སྔོན་དང་ཕྱི་མར་འགལ་བ་དང༌། །རིགས་པ་དང་ནི་མི་ལྡན་ལ། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་བློ་མི་འཇུག །ནྱ་གྲོ་དྷ་མི་ས་བོན་གྱི། །ནང་ན་ཡོད་པའི་ནྱ་གྲོ་དང༌། །བུད་མེད་སྐྱེས་པ་འགྲོགས་ལ་བུ། །རྔ་ཡི་ནང་ན་སྤྲ་གནས་དང༌། །ཟས་ཀྱི་ནང་ན་ཕྱི་ས་སོགས། །ཤིང་ལ་འབར་ཡོ
Chinese
那些作为主体的功德，并非不确定，那是真实的。因为有能作和所作以及伴随的成就，所以是具有原因的推论。由于所有的理由都具有特殊性，因此，那样就变成了矛盾。如果不执取它，就不会执取，所以色等不是其他的，那是真实的。因为是不同的事物，所以不是非他。凡是能被理解的，都是能理解的原因。因此，不是不可见的，也不希望存在于行为中。现在的刹那，也没有听说过随后存在。这个具有行为的所行，因为是所行，就像母亲等一样。理解者就是行为本身，那不是它的成就者。如果理解一定是理解，那么请说那是谁的？事物依赖于作者，就像衣服等被染成颜色的那样。声音等不会变成知识，即使那样，知识又是如何产生的呢？声音等会变成知识，即使那样，知识又是如何产生的呢？因为没有作者，所以没有产生，怎么会认为是作者呢？即使担心说没有产生，也会变成虚构的补特伽罗。因为作者的声音所表达的缘故，像火一样，你的补特伽罗也是，具有原因，具有行为，是所行，也是行为的创造者。不是普遍存在的，不是从自性中产生的，不是其他的，不是补特伽罗。它的自性和特殊性，会因此而舍弃。因此，对于那个承诺，因为有害，所以誓言不是没有过失的。就像说自在天是原因一样，理解等被舍弃了。不能理解我和我的，是随着智慧理解的。通过邪见而获得解脱，你的补特伽罗是不可能的。通过看到不同的补特伽罗，不能获得解脱，因为智慧是其他的，就像看到所行和补特伽罗是其他的一样。就像因为具有分别念的缘故，人们看到不同的人一样。通过看到不同的补特伽罗，同样不希望获得解脱。因此，数论派本身，与前后矛盾，与道理不相符，不能进入智者们的智慧。榕树的种子，在其中存在的榕树，以及妇女和男人交合而生的孩子，鼓的内部有猴子居住，食物的内部有骨头等，树上有燃烧的火。
English
Those qualities of the principal, it is not uncertain, that is true. Because there is the doer and the deed, along with accomplishment, therefore it is inference with a cause. Since all reasons have particularity, thus, that becomes contradictory. If it is not grasped, it will not be grasped, so form etc. are not other, that is real. Because it is a different thing, so it is not non-other. Whatever is to be understood, is the cause of understanding. Therefore, it is not invisible, nor is it desired to exist in action. Even the present moment, it is not heard to exist subsequently. This object of action with behavior, because it is an object of action, like mother etc. The understander is the behavior itself, that is not its accomplisher. If understanding is definitely understanding, then please say whose is that? Things rely on the maker, like clothes etc. are dyed into colors. Sound etc. will not become knowledge, even so, how is knowledge? Sound etc. will become knowledge, even so, how is knowledge? Because there is no maker, so it is not born, how would you think of it as the maker? Even if you worry about saying it is not born, it will become a fabricated person. Because of the expression of the sound of the maker, like fire, your person is also, having cause, having action, is the object of action, and is also the creator of action. It is not all-pervasive, not born from its own nature, not other, not a person. Its own nature and particularity, will be abandoned by that. Therefore, for that commitment, because it is harmful, so the vow is not without fault. Just like saying that Ishvara is the cause, understanding etc. are abandoned. Not understanding self and non-self, is understanding following wisdom. Through wrong views to be liberated, your person is impossible. By seeing different persons, liberation is not attained, because wisdom is other, just like seeing the object of action and the person are other. Just like because of having conceptual thought, people see different people. By seeing different persons, similarly it is not desired to be liberated. Therefore, the Samkhya itself, contradicts before and after, does not conform to reason, and does not enter the wisdom of the wise. The seed of the banyan tree, the banyan tree existing within it, and the child born from the union of woman and man, monkeys dwelling inside the drum, bones etc. inside the food, fire burning on the tree.