Tibetan
་ཉིད་གཅིག་ཉིད་གཞན་མི་འགྲོ་ལ། །རྫས་མེད་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་ཇི་སྐད་སྨྲས་དེ་རིགས། །ནམ་མཁའ་འདྲ་བའང་སྐྱེ་མེད་པས། །ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་མ་གོས་ཕྱིར། །ཤིན་ཏུ་བརྗོད་དུ་མེད་ཉིད་ཀྱང། །བློས་ནི་རྣམ་ཀུན་གཟུང་མེད་ཕྱིར། །སྐྱེ་བ་རབ་རིབ་བྲལ་བའི་བློ། །འཇིག་རྟེན་འདས་པ་ཡིན་པར་འདོད། །འཇིག་རྟེན་ལས་སྒྲོལ་དོན་ཕྱིར་དང༌། །འཇིག་རྟེན་ཤིན་ཏུ་འདའ་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་མི་རྟོགས་དམིགས་མེད་དང༌། །མཚན་མ་མེད་ཅིང་དེ་ཡིས་ནི། །རང་གཞན་ཆོས་ཉིད་ ཅིག་ཆར་དུ། །རྟོགས་མེད་ཚུལ་གྱིས་མཉམ་ཉིད་རྟོགས། །ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི། །ཆོས་བདག་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ། །དེ་ལ་རྟོག་དྲིའི་མཚན་མ་དག །འབྱུང་བ་མེད་པ་སྔ་མ་བཞིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་རྟོག་གེ་ཡི། །སྤྱོད་ཡུལ་མིན་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་པས། །དེ་མི་རྟོགས་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཆོས་རྣམས་ཆོས་ཉིད་བརྟག་མིན་ན། །འདི་ལ་རྗེས་དཔག་སྐྱོན་མེད་པ། །ལུང་གིས་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་བྱེད་པས། །བརྟགས་པའི་རྣམ་རྟོག་ཆུ་བོ་དག །སྣ་ཚོགས་མ་ལུས་བསལ་མཛད་ནས། །སངས་རྒྱས་རྣམ་རྟོག་མི་མངའ་བ། །དགོངས་པ་མཁའ་མཉམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་ཇི་བཞིན་དུ། །ཆོས་རྣམས་བཞག་པ་ཉིད་རྟོགས་ཤིང༌། །མིང་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པ་ཉིད། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ། །དེ་ཉིད་ཡིན་པར་སྒྲུབ་མི་ནུས། །དེ་ཉིད་ཤེས་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །གང་ཡིན་དེ་ནི་དེས་ཟློག་བྱེད། །ལུང་གི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པས། །ཐ་དད་གྱུར་བའི་བློ་ལ་ཅི། །ལུང་གི་དབྱེ་བ་མེད་པ་ལ། །རྟོགས་པར་གྱུར་པ་གཞན་ཅི་ཡོད། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནི་སྤང་བྱ་ན། །དམ་བཅས་ཙམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་འདོད། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་སྤངས་པར། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་བློ་ཇི་ལྟར། །ཐུབ་པ་བདེན་པ་གཟིགས་པ་ཡི། །འདི་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་སུ་གཟུངས། །ཐ་སྙད་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །དེ་ཉིད་དོན་ནི་རྟོགས་འགྱུར་ཕྱིར། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་བློ། །དམིགས་དང་བཅས་ཕྱིར་བརྫུན་ཡིན་ཏེ། །རྨི་ལམ་སོགས་ཡིན་དེ་ཤེས་བྱ། །དེས་ན་དེ་ཉིད་ཡིན་མི་རིགས། །གཟུང་དུ་མེད་པ་བརྗོད་མེད་པ། །ཤེས་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྤངས་པ། །ཐུབ་པའི་དབང་པོས་གསུངས་པའི་ཆོས། །དེ་ཡིས་འདི་ལྟར་འདི་ལ་གནོད། །དེ་ལྟར་ལུང་རིགས་ལྡན་པ་ཡི། །དེ་ཉིད་གང་ཞིག་སྔར་བསྟན་པ། །རིགས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ན་ཡང༌། །དེ་ལ་ཉམས་པ་མེད་པར་གནས། །ཁ་ཅིག་ཕུང་པོའི་ལྗོན་ཤིང་ཆགས། །ཁ་ཅིག་རྣམ་ཤེས་རྒྱལ་ཐོགས། །ཡང་དག་མཐའ་ཡི་གཡང་སར་ཡང༌
Chinese
其性一性不异去，无实无缘故，于彼如何说彼理。 犹如虚空亦无生，无别无染故，然极难言说，以心不能摄持故。 离生老之智，是为超世间，为度脱世间义，亦为极超世间故。 彼不可思无所缘，亦且无相由是故，自他法性一时中，以不思议方式证平等。 诸法无生者，说名法无我，于彼分别垢相，不生如前四。 设若彼是思择之，非行境故由比量，不能知彼是故，诸法法性非可察，于此比量无过失，以圣教能随成办故。 考察分别诸水流，种种无余皆除遣，佛陀无有诸分别，其意虚空等性智，如实了知一切所知法，如是安立诸法性，以及获得名等性。 是故比量之对境，不能成立即是彼，彼之异品知者何，即由彼能遮遣之。 圣教差别各异故，于异生起之智何所需？ 圣教无有差别者，于彼所生之智更有何？ 异品若为应舍者，仅由立誓如何欲？ 未舍分别念，如何能有不分别智？ 能仁见真谛者，如是执持二谛，由是依于名言故，即能证知彼真实义。 缘于真如之智，以有缘故是虚妄，当知如梦等，是故不应即是彼。 不可执持不可说，一切了知行境皆已舍，能仁自在所宣说之法，如是彼能害及此。 如是具有圣教理，彼即是昔所曾开示，纵以理智善观察，于彼无损而安住。 有者积聚蕴之树，有者建立识之幢，于真实边际之险处。
English
Its nature, being one, does not go to another, because it is without substance and without object. How can one speak of that reason? Like the sky, it is also unborn, without difference and without stain. However, it is extremely difficult to express, because the mind cannot grasp it in any way. The wisdom that is free from birth and old age is considered to be beyond the world, for the sake of liberating from the world, and also for the sake of transcending the world completely. That which is incomprehensible, without object, and also without characteristics, therefore, in the nature of self and other phenomena, in the same moment, one realizes equality through an inconceivable manner. The non-arising of all phenomena is said to be the selflessness of phenomena. In that, the stains of conceptual marks do not arise, as in the previous four. If that is the object of thought, not being an object of practice, through inference, one cannot know that. Therefore, the nature of phenomena is not to be examined. In this, there is no fault in inference, because the holy teachings can accomplish it accordingly. The streams of examination and conceptualization, all kinds, without exception, are removed. The Buddhas do not possess any conceptualization. Their intention is the wisdom equal to space. They realize the nature of all knowable phenomena as they are, and the attainment of names and so on. Therefore, the object of inference cannot establish that it is that very thing. What is the opposite of knowing that very thing? That is what can be refuted by it. Because the differences in the holy teachings are different, what is the need for the wisdom that arises differently? If there is no difference in the holy teachings, what else is there in the wisdom that arises in that? If the opposite is to be abandoned, how can one desire it merely by making a vow? Without abandoning conceptual thought, how can there be non-conceptual wisdom? The capable one, seeing the truth, thus holds the two truths. Therefore, by relying on conventional terms, one can realize that very true meaning. The wisdom that focuses on suchness, because it has an object, is false. It should be known as being like a dream, etc. Therefore, it should not be that very thing. Unseizable, inexpressible, having abandoned all objects of knowing practice, the Dharma spoken by the powerful Lord, thus, that can harm this. Thus, possessing the holy teachings and reason, that very thing that was previously revealed, even if examined well with reason, remains without any harm to it. Some accumulate the tree of aggregates, some establish the banner of consciousness, even in the perilous place at the edge of reality.