Tibetan
། །མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་མཉམ་ཉིད་དང༌། །བདག་གཞན་བདག་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད། །དམིགས་མེད་ཉིད་དུ་རྫོགས་རྒྱས་ཤིང༌། །རྫོགས་སངས་རྒྱས་མེད་སངས་རྒྱས་པས། །ལྷ་མིར་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་ན། །དེ་ནི་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བརྗོད། །ཆོས་རྣམས་གསལ་དང་གཞག་མེད་ཕྱིར། །ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། །གང་ཕྱིར་དེ་ནི་གཤེགས་གྱུར་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །རྟོགས་བྱ་གཏན་དང་མ་ལུས་དང༌། །མཐར་ལྷུང་རྣམ་པར་སྤངས་པ་དག །རྟོགས་མེད་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིས། །བདེར་གཤེགས་ཕྱིར་ན་བདེ་བར་གཤེགས། །གཞལ་མེད་གཞལ་ཡས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །གྲངས་མེད་གཟུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །བསམ་ཡས་སེམས་ཡུལ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །བསྟན་མིན་བསྟན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །བརྟག་མེད་དེ་ནི་འདིའོ་ཞེས། །རྣམ་ཀུན་བརྟག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གསལ་མིན་གསལ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཞི་བ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །བརྟག་པར་བརྗོད་དེ་སྣང་མེད་པའི། །བདག་ཉིད་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་ཀུན་ཏུ། །རྣམ་རྟོག་མེད་པས་རྟག་ཕྱིར་དང༌། །རྟག་ཏུ་དོན་ནི་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། །ཞི་བ་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་ཕྱིར། །མཚན་མ་མེད་པ་དངོས་མེད་ཕྱིར། །མཚན་མ་ཉིད་དུ་མི་འགྲོ་དང༌། །མཚན་མ་མེད་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཡིན། །མཚན་མ་མེད་ཕྱིར་སྣང་བ་མེད། །སྣང་མེད་ཕྱིར་ཡང་མཚན་མ་མེད། །མཚན་མ་མེད་ཅིང་སྣང་མེད་པ། །ལྟ་འདོད་བདག་ ཉིད་གྲོལ་བས་མཐོང༌། །མི་གནས་མཚན་མ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་མི་གནས་ཕྱིར། །སྤྲོས་མེད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཕྱིར། །དམིགས་མེད་དེར་འཛིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་རྣམ་པ་མེད། །འགྱུར་བ་མེད་པ་འོད་གསལ་བ། །མཉམ་པ་མི་མཉམ་མུ་མེད་པ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་མཚན་ཉིད་མེད། །མཁའ་བཞིན་དེ་ལ་ལྟ་མེད་པར། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་དག་ལྟ། །གང་དག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི། །གནས་པས་ལྷུན་གྲུབ་དྲི་མེད་མིག །འདུད་པར་བྱེད་དང་ཡིད་བྱེད་དང༌། །བརྗོད་ལ་སོགས་པ་གསལ་བ་དག ། མགོན་པོ་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ་བ། །དེ་དག་ལ་ནི་གུས་ཕྱག་འཚལ། །སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་སྒྲོ་བཏགས་པས། །སྒྲུབ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསྟན། །དེ་ཉིད་དུ་ན་རྣམ་ཀུན་དུ། །རྣམ་བརྟག་མིན་ཕྱིར་བརྗོད་མི་འདོད། །འདི་ལ་ཚིག་དང་ལྡོག་འགྱུར་ཞིང༌། །འདི་ནི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །འདི་ལ་ཀུན་རྟོག་ལྡོག་འགྱུར་ཞིང༌། །ཤེས་པ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གྲངས་མེད་བསོད་ནམས་ཚོགས་ལྡན་ཞིང༌། །ཤེས་བྱ་མཐའ་ཡས་མཁྱེན་གྱུར་པའི། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་འདི། །
Chinese
平等之平等性，自他自性平等性，于无缘性中圆满广大，无圆满佛而证圆满觉，于天人世间，彼乃名曰圆满佛。诸法清明且无所住故，法性如其所有般，何故彼乃逝去者，是故彼乃如来。所证恒常且无余，以及断尽一切堕边者，以无证之方式而证悟，安乐逝故名安乐逝。衡量无量证悟之故，无数不可执取之故，不可思议非心境故，非所诠示无可诠示故，不可思议彼乃此也，然于一切皆不可思议故，非明然无能明故，寂静无损害故，可思议言说然无显现之，自性自身于一切时，无分别故恒常，恒常义乃极成办故，寂静自性空性故，无相无实有故，不趋入于相性，无相故彼亦然，无相故无显现，无显现故亦无相，无相且无显现，欲见自性解脱而见。不住无相故，不分别不住故，无戏论不分别故，无缘无执着故，无生无相，无变光明，平等不平等无边，不分别无自性，如虚空于彼无见，见彼等大自性。何者不分别之，住故任运成无垢眼，顶礼与作意，以及言说等清明者，于怙主作礼拜，于彼等恭敬作礼拜，以佛等增益，显示成办与随顺，于彼性中于一切时，以非分别故不欲言说。于此有词句与变异，此非心之行境，于此有遍计变异，识不趣入也。具足无数福德聚，所知无边已证知之，诸佛之法身此。
English
The equality of equality itself, The equality of self and other's nature. Perfectly expanded in the state of non-objectification, Enlightened without a perfect Buddha. In the world with gods and humans, That is called the Perfect Buddha. Because all phenomena are clear and without abiding, Like the nature of phenomena as it is. Because that one has gone, Therefore, that one is the Thus-Gone One. To be realized, constant and without remainder, And those who have completely abandoned falling to extremes. Through realization in a way of non-realization, Because he goes to bliss, he is the Bliss-Gone One. Because of realizing the immeasurable and measurable, Because of the countless and ungraspable, Because the inconceivable is not the realm of mind, Because it is not taught, it cannot be taught. Inconceivable, that is this, Because in every way it cannot be conceived. Not clear, because there is no clarifier, Peaceful, because there is no harm. It is said to be conceivable, but without appearance, The self-nature itself, at all times, Because there is no conceptualization, it is constant, Because the meaning of constant is perfectly accomplished. Peaceful, because the essence is emptiness, Without characteristics, because there is no entity. It does not go into the nature of characteristics, Because there are no characteristics, it is also so. Because there are no characteristics, there is no appearance, Because there is no appearance, there are also no characteristics. Without characteristics and without appearance, Seeing is seen by the liberation of the self-nature of wanting to see. Because it does not abide, there are no characteristics, Because it does not discriminate, it does not abide. Without elaboration, because it does not discriminate, Without objectification, because there is no grasping there. Without birth, without form, Without change, clear light. Equal, unequal, limitless, Without discrimination, without characteristics. Like the sky, without seeing it, See those great self-natures. Those who do not discriminate, By abiding, spontaneously accomplished, stainless eye. Prostration and attention, And clear speech and so on. To the Protector, I prostrate, To those, I respectfully prostrate. By superimposing Buddhas and so on, Showing accomplishment and accordance. In that very nature, at all times, Because it is non-discriminating, I do not want to speak. In this, there are words and reversals, This is not the realm of the mind. In this, there are conceptual reversals, Consciousness does not enter. Endowed with countless accumulations of merit, Knowing the knowable, boundless. This Dharmakaya of all the Buddhas.
Tibetan
སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ཞི་བ་ཡིན། །ཤ་ཡི་མིག་གིས་དེ་ལྟ་མིན། །ལྷ་ཡི་མིག་གིས་བལྟ་མ་ཡིན། །རྟོག་བཅས་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ཡི། །ཤེས་པས་ཀྱང་ནི་མཐོང་བར་དཀའ། །མཐོ་རིས་སྡིག་ཅན་ཡུལ་མིན་དང༌། །ཉོན་མོངས་མེད་པ་དེ་བཅས་མིན། །ཉི་མ་དམུས་ལོང་ཡུལ་མིན་ལྟར། །དེ་ཡང་རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་མིན་གཞན་མ་ཡིན། །ཕྲ་བ་མ་ཡིན་ཆེན་པོ་མིན། །གཅིག་མིན་རིང་མིན་ཉེ་བའང་མིན། །དེ་ལས་ཅུང་ཟད་ཇི་ལྟར་ཡང༌། །སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་གསལ་བ་མེད། །འདི་ལ་འགའ་ཡང་གནས་པ་མེད། །འགའ་ཡང་བག་ལ་ཞར་མི་འགྱུར། །ཚངས་ལ་སོགས་པས་གང་མི་རྟོགས། །དེ་ནི་ཚངས་པ་དམ་པ་ཡིན། །དེ་ནི་བདེན་པ་དམ་པ་ཞེས། །ཐུབ་པ་བདེན་པ་གསུང་བས་གསུངས། །འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་དང༌། །འཕགས་པ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ། །མཁས་པ་ཐུབ་པ་མང་པོ་དག །བསྙེན་མེད་ཚུལ་ གྱིས་དེ་བསྙེན་བྱེད། །དེ་ལས་དངོས་ཉིད་མི་གཞན་དང༌། །དེས་ནི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུར་འདོད་དེ། །གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་དེ་མ་རྟོགས། །དེ་ཉིད་བསྒོམས་པ་གོམས་བྱེད་པ། །དམིགས་མེད་གནས་པ་དེ་ལ་ཡང༌། །གང་ལ་ཡིད་ནི་ཆགས་འགྱུར་ཞིང༌། །སྡང་འགྱུར་རྨོངས་འགྱུར་ག་ལ་ཡོད། །སྡུག་བྲལ་མི་སྡུག་ཕྲད་པ་ལས། །བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ག་ལས་འབྱུང༌། །འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཀྱིས་མི་གོས་ཏེ། །པདྨ་ལ་ནི་ཆུས་བཞིན་ནོ། །འཁོར་བ་ལས་ནི་བྱུང་མ་ཡིན། །འཁོར་བ་ལས་གནོད་བྲལ་བ་ཡིན། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མ་ཡིན། །མྱ་ངན་འདས་ལ་གནས་དང་འདྲ། །ཉོན་མོངས་མེ་ཡིས་གདུང་བ་མེད། །ཉོན་མོངས་ལྡན་ཡང་ནམ་མཁའ་བཞིན། །སེམས་མེད་སེམས་མེད་མ་ཡིན་ཏེ། །སྙོམས་པར་འཇུག་ལ་གནས་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ཤེས་རབ་ལྷུན་པོའི་རྩེར། །འཛེགས་ཤིང་མྱ་ངན་མེད་གྱུར་ཀྱང༌། །སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་འཇིག་རྟེན་པ། །མྱ་ངན་གདུངས་དང་སྡུག་བསྔལ་བལྟ། །དེ་ནི་དེ་ཚེ་སྙིང་རྗེ་ཡིས། །བརླན་པའི་མིག་གིས་འཇིག་རྟེན་པ། །རྣམ་རྟོག་བཟོ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །རྟོག་པའི་དྲ་བས་དཀྲིས་པ་དང༌། །སྐྱེ་རྒ་ན་འཆིའི་ཟུག་རྔུ་ཡིས། །རྨ་བཏོད་ན་བར་གྱུར་པ་དང༌། །ཞན་དང་བཀྲེན་དང་མཐའ་ངན་དང༌། །མགོན་མེད་དཔུང་གཉེན་མེད་པ་དང༌། །སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་འདོད་པས། །སྡུག་བསྔལ་ཆུ་བོ་ཆེར་ལྷུང་དང༌། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དག་སྤེལ་བའི་ཕྱིར། །རྨོངས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཞུགས་པ་དང༌། །དེ་ཉིད་བདུད་རྩི་ཞི་བ་དང༌། །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་སྟོན་ཀ་ཡི། །དྲི་མེད་
Chinese
戏论寂灭乃寂静， 肉眼不能如此见， 天眼亦不能观视， 有分别及无分别， 以识亦难得见彼。 高处罪恶之境非， 无有烦恼非具有， 如盲人不见日轮， 彼亦非是寻思境。 非有非无亦非有无， 非异非非异于彼， 非小非大亦非一， 非长非近亦非遥。 彼复稍微如何亦， 无生且亦无有明， 于此任何亦不住， 任何亦不渐衰灭。 梵天等亦不能知， 彼乃清净之梵天， 彼乃清净之真谛， 能仁以真谛语宣。 圣者观世音自在， 圣者慈氏等诸尊， 众多贤善能仁尊， 以无伺察之方式，彼作亲近。 彼异于事物自性， 以彼乃能领会故， 是故欲为如来身， 他人不能如是知。 彼之修习串习者， 于无相住彼亦复， 于何心中生贪著， 生嗔生痴岂会有？ 离苦与不悦相逢， 所生痛苦从何有？ 不为世间法所染， 如莲花上之水滴。 非从轮回中生起， 离于轮回之损害， 不获寂灭之涅槃， 犹如安住于涅槃。 不为烦恼火所焚， 虽具烦恼如虚空， 非有心亦非无心， 以住等持之故也。 彼乃智慧山峰顶， 攀登纵然成无忧， 然以悲悯之力量， 观视世间诸有情， 忧伤所逼诸痛苦。 彼乃于彼之时以， 悲悯润泽之眼眸， 观视世间诸有情， 乃是从分别造作， 分别之网所缠缚， 生老病死之箭矢， 所创伤口苦痛者， 衰弱贫乏及恶劣， 无怙无依无亲友， 欲求痛苦得息灭， 堕入痛苦大河中， 为增痛苦之因故， 以愚昧心而趣入， 彼即甘露寂静性， 戏论寂灭秋季之， 无垢
English
The cessation of elaboration is peace. The fleshy eye does not see it thus. The divine eye does not behold it. With conceptualization and without conceptualization, It is difficult to see even with knowledge. A high place is not a place for the sinful, And the absence of afflictions is not with them. Just as a blind man does not see the sun, So too, it is not an object of thought. It is neither existent nor nonexistent, nor both. It is neither different nor not different from that. It is neither subtle nor great. It is neither one nor long nor near. However slightly it may be, It is without birth and without clarity. Nothing abides in it, And nothing gradually decays. It is not understood by Brahma and others. That is the pure Brahma. That is the pure truth, As spoken by the Truth-Speaker, the Able One. The noble Avalokiteshvara, The noble Maitreya, and others, Many wise and able ones Approach it in a manner without scrutiny. It is different from the nature of things, And because it is understood by that, It is desired as the body of the Tathagata, But others do not understand it thus. One who cultivates and habituates that, Even in abiding without an object, Where would there be attachment in the mind, Where would there be hatred or delusion? From encountering the absence of suffering and the unpleasant, From where would suffering arise? It is not stained by worldly dharmas, Like water on a lotus. It does not arise from samsara, It is free from the harm of samsara. Nirvana is not attained, It is like abiding in nirvana. It is not burned by the fire of afflictions, Even with afflictions, it is like the sky. It is neither without mind nor with mind, Because it abides in equipoise. That, on the peak of the mountain of wisdom, Having climbed and become without sorrow, Yet, by the power of compassion, Looks upon sentient beings, Afflicted by sorrow and suffering. That, at that time, with Eyes moistened by compassion, Looks upon sentient beings, Entangled in the net of conceptualization, Arising from the fabrication of conceptualization, Wounded and suffering from the arrows of birth, old age, sickness, and death, Weak, poor, and in evil circumstances, Without protector, without support, without friends, Desiring the near pacification of suffering, Fallen into the great river of suffering, And for the sake of increasing the causes of suffering, Entering with a deluded mind, That itself is the nectar of peace, The cessation of elaboration, the stainlessness of autumn.