Tibetan
ས་ནས། པ་ནི་བ་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་བཞིན། །ཆུ་ཤེལ་ཆུ་རྣམས་ཀྱི་བཞིན་དང༌། །བླག་ཤ་ཡལ་ག་རྣམས་ཀྱི་བཞིན། །དེ་ནི་ལུས་ཅན་ཀུན་གྱི་རྒྱུ། །དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ནི་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དང༌། འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་དེ་ནི་གཡོ་བར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ནི་གཡོ་བར་མི་བྱེད་པ་དང། དེ་ནི་ཐག་རིང་བ་དང༌། དེ་ནི་ཐག་ཉེ་བ་དང༌། དེ་ནི་བར་མ་དང༌། དེ་ནི་གཉི་ག་དང༌། དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེ་ན། འདིར་འགག་པ་ནི་དབང་ཕྱུག་རྒྱུར་འདོད་པ་དག་གི་བཞིན་དུ་བྱའོ། །ལྷག་པར་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ལྷས་བྱིན་གྱི་བདག་ནི་ལྷས་བྱིན་གྱི་ལུས་དང༌། དབང་ པོའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་བདག་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ལུས་དང༌། དབང་པོའི་ཚིགས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་ནི་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན། ལྷས་བྱིན་གྱི་ལུས་དང་དབང་པོའི་ཚོགས་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་བཅིངས་པའི་བདག་ནི། ཀུན་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྲོལ་བའི་བདག་བཞིན་པས། ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བསལ་བས་རང་གི་དམ་བཅས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ལན་བཏབ་ཟིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །གང་དག་འདི་ལྟར་ཁོ་བོ་ཅག་གི་བདག་ནི་གཅིག་པུ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ནམ་མཁའ་ཐ་དད་པར་ཉེ་བར་གདགས་པ་བཞིན་དུ། དུ་མ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བརྟགས་པས་དེས་ན། དཔེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་གནོད་པ་ཡང་མེད་ལ། དམ་བཅས་པའི་སྐྱོན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའ་ནི་མ་སྐྱེས་པས་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་དུ། དངོས་པོ་ཉིད་མེད་པ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ནི་ཚིག་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐ་སྙད་དུ་ཡང་སྤྱིར་ཁས་བླངས་པའི་བདག་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་བཅིངས་པའི་བདག་ནི་གྲོལ་བའི་བདག་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྲོལ་བའི་བདག་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་ན་གྲོལ་བའི་བདག་ཡོད་པ་ཉིད་དང༌། གཅིག་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་སྨྲས་པའི་
Chinese
如是，如波尼巴声等之相，如水精、水等之相，如枝条、树枝等之相，彼乃一切有情之因。如是，士夫自身乃是何者所生，以及何者所生，此乃一切之因等。如是，彼乃动者，彼乃不动者，彼乃远者，彼乃近者，彼乃中间者，彼乃两者，彼乃一切外境之因等。若问：此处之止灭，应如自在天为因所许者之相。更应宣说，天授之我，非天授之身及根之因，以其为我故，如祭祀之主。又，祭祀之身及根之支分作者，非祭祀之主，以其为生乐、苦及识之因故，如天授之身及根之聚。又，系缚之我，非一切之因，以其为我故，如解脱之我。以破除法之自性，则成自宗之过失。若谓：理之义，以其为我故，乃是所立义之一分，故不成立。答已竟，故无过失。若有人如是说：我等之我乃是唯一，如于瓶等之虚空施设为异体，如是施设为多体，故无譬喻之过失，亦不成所立之过失。此不善，以虚空乃非生，如虚空之花，以其唯是无事物之体性故，成立为一乃是徒有言辞，且于名言中，亦无能示现普遍承认之我为一之比量故。若谓：系缚之我，非异于解脱之我，以其为我故，如解脱之我。于无蕴余涅槃界中，解脱之我存在，且一性不成立故，如前所说之
English
Thus, like the appearance of sounds such as 'pani ba,' like the appearance of water crystal, water, etc., like the appearance of branches, twigs, etc., that is the cause of all sentient beings. Likewise, the person himself, whatever is born and whatever is born from, is the cause of all of this, and so on. Likewise, that is the mover, that is the non-mover, that is the distant, that is the near, that is the intermediate, that is the both, that is the cause of all external objects, and so on. If asked: Here, the cessation should be like the appearance of those who accept the Lord as the cause. Furthermore, it should be said that the self of Devadatta is not the cause of Devadatta's body and senses, because it is the self, like the master of the sacrifice. Also, the agent of the body of the sacrifice and the limbs of the senses is not the master of the sacrifice, because it is the cause of the arising of pleasure, pain, and consciousness, like the body of Devadatta and the collection of senses. Also, the bound self is not the cause of all, because it is the self, like the liberated self. By refuting the own-nature of the dharma, it becomes a fault of one's own proposition. If it is said: The meaning of the reason, because it is the self, is a part of the established meaning, therefore it is not established. The answer has been given, therefore there is no fault. If someone says like this: Our self is only one, like the space of a pot, etc., which is designated as different entities, thus it is designated as multiple entities, therefore there is no fault of example, and it does not become a fault of the proposition. This is not good, because space is unborn, like a flower of space, because it is only the nature of non-things, therefore the establishment as one is only words, and also in name, there is no inference that shows the universally accepted self as one. If it is said: The bound self is not different from the liberated self, because it is the self, like the liberated self. In the realm of nirvana without remainder of aggregates, the liberated self exists, and because oneness is not established, as said before,
Tibetan
སྐྱོན་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དཔྱད་པ་རྒྱས་པ་ནི་བདག་བརྟག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པར་མཛད་པར་འགྱུར་རོ། །རང་བཞིན་རྒྱུར་འདོད་པ་དག་ནི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་མྱུ་གུའི་མཐར་ཐུག་པ་ཅན་གྱི་གསལ་བ་རྣམས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་རང་བཞིན་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་ནས། དེ་དག་ན་རེ། ནང་གི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང༌། གཏི་མུག་ཡིན་པར་ངེས་ཏེ། དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་གང་ཞིག་གང་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པར་ཤེས་ཏེ། དཔེར་ན་ཙན་དན་གྱི་ཞོགས་མ་དང༌། གྱོ་མོ་དང༌། སྣོད་དང༌། རྒྱན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ནང་གི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱང་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང༌། གཏི་མུག་དང་ལྡན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་སྨྲས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ན་ནང་གི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང་གཏི་མུག་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱང་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང༌། གཏི་མུག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། ཕུང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་བཞིན་པས་དེའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་འདིར་ཙན་དན་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པས་དཔེ་མེད་དོ། །ཐ་སྙད་དུ་ཡང་གཏི་མུག་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོར་གཏོགས་པས་དཔེ་མ་གྲུབ་བོ། །བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དག་ལས་གཞན་པ་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ངེས་ཏེ། གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་ཤེས་པ་བཞིན་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་སྤྱིར་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ལས་དཔེ་ཉིད་བླངས་པས་དཔེ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཙོ་བོ་ནི་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཁོ་ནའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་གསལ་བའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་བཞིན་པས་རང་བཞིན་རྒྱུར་འདོད་པ་དག་གི་རང་གི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་གནོད་དོ། །ཇི་སྟེ་མི་གསལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་གལ་ཏེ་གསལ་བའི་སྔོན་རོལ་གྱི་གནས་སྐབས་ལ་བྱ་ན་ནི་དཔེ་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་དང་མི་ལྡན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ལ། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་བྱ་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་སྤྱིར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རམ། བྱེ་བྲག་ཏུ་བརྗོད་ན་ཡང་མཇུག་སྡུད་པའི་ཕྱིར་གཅི
Chinese
不会没有过失的。详细的考察将会成为自我检查的善巧方便。认为自性是因的那些人，承认梵天等直至苗芽的显现都是自性产生的因。他们说：内部差别的因决定是乐、苦和痴。因为与它们相应，就像世间任何事物与任何事物相应，就被认为是它的因一样。例如，旃檀的刨花、瓦片、容器和装饰品等。同样，内部的差别也与乐、苦和痴相应，因此，正如前面所说的理由，内部差别的因就是乐、苦和痴。色、受、想、行、识的蕴也应被认为是乐、苦和痴的自性，因为是蕴，就像受蕴一样，因此理由的意义并非不成立。对此，这里旃檀等在胜义中没有成立，所以没有例子。在世俗中，痴属于行蕴，所以例子不成立。除了乐和苦之外，不是具有知识的法，决定不是乐和苦的自性，因为是可以衡量的，例如知识一样，因此，那也不是以推理可以成立的。因为仅仅从普遍成立的知识中取例，所以也不是没有例子。主物不是大等唯一的因，因为不明显，例如补特伽罗一样，所以损害了认为自性是因的那些人自己的推理。如果说“因为不明显”这个理由的意义，如果是指显现之前的状态，那么就会变成例子不具备所立之法的过失。如果指的是具有知识本身，那么理由的意义就不成立。那是不好的，因为理由是普遍陈述的，或者即使是分别陈述，也是因为总结为一个。
English
It will not be without fault. Detailed examination will become a skillful means of self-examination. Those who consider nature to be the cause acknowledge that the manifestations of Brahma and others up to the sprout are caused by nature. They say: The cause of internal differences is definitely pleasure, pain, and ignorance. Because they are associated with them, just as anything in the world is associated with anything, it is considered to be its cause. For example, sandalwood shavings, tiles, containers, and ornaments, etc. Similarly, internal differences are also associated with pleasure, pain, and ignorance, therefore, as the reason mentioned earlier, the cause of internal differences is pleasure, pain, and ignorance. The aggregates of form, feeling, perception, formation, and consciousness should also be considered to be the nature of pleasure, pain, and ignorance, because they are aggregates, like the aggregate of feeling, therefore the meaning of the reason is not unestablished. To this, here sandalwood etc. are not established in the ultimate sense, so there is no example. In the mundane, ignorance belongs to the aggregate of formation, so the example is not established. Dharmas that are not knowledgeable other than pleasure and pain are definitely not the nature of pleasure and pain, because they are measurable, like knowledge, therefore, that is also not established by inference. Because the example is taken only from universally established knowledge, it is also not without example. The chief is not the sole cause of the great and so on, because it is not obvious, like a person, so it harms the inference of those who consider nature to be the cause. If the meaning of the reason "because it is not obvious" refers to the state before manifestation, then it will become the fault that the example does not possess the property to be established. If it refers to knowledge itself, then the meaning of the reason is not established. That is not good, because the reason is stated universally, or even if it is stated separately, it is because it concludes as one.