Tibetan
གས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་སྒོམ་པ་ཡང་མི་འཐད་པར་འགྱུར་ལ། མཐོ་རིས་སུ་འགྱུར་བའི་ལམ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་པར་ལེན་པ་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་ཡང་མི་འཐད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཉིན་པར་གྱུར་པ་ལས་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་བྱེད་པ་དང༌། ལས་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པའི་བྱ་བ་ཡིན་པར་རྟོག་པ་ལ་གནོད་པ་ཆེན་པོ་དེ་ དག་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་བཟློག་དཀའ་བར་རིག་ནས་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དག་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ། ལས་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་བྱེད་པ་དང། ལས་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པའི་བྱ་བ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་དེ་མི་འཐད་པར་བསྟན་ཏོ། །རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཚུལ་སྨྲ་བ་དག་ན་རེ། རྣམ་གྲངས་ལས་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པ་དང་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་ལས་ཡིན་པ་དང་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདིར་བཤད་པ། བྱེད་པ་པོར་གྱུར་མ་གྱུར་པ། །གྱུར་མ་གྱུར་དེ་མི་བྱེད་དོ། །ཡིན་དང་མ་ཡིན་གྱུར་པ་ནི། །ཕན་ཚུན་འགལ་བས་ག་ལ་གཅིག །འདི་ལྟར་ཡིན་པ་དང་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བས་གཅིག་ལ་གཅིག་དུས་གཅིག་ཏུ་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་ཡིན་ན་ནི་ཇི་ལྟར་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་མེ་ལ་ཚ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། གྲང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དམིགས་སུ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་རྫས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། བྱ་བ་དང་བྱེད་པའི་སྔོན་རོལ་ན་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་ལྟོས་པའི་དབང་གིས་གཅིག་ལ་ཡང་དུས་གཅིག་ན་གཉི་གའི་བདག་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། །དེ་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྟོས་པའི་ངེས་པ་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཕྱོགས་གཉི་གར་བསྟན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བཀག་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མཆོད་སྦྱིན་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ལ། བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པས། དཔེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ལྷས་བྱིན་གྱི་རྒྱུད་ལ་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད
Chinese
那么修习八正道也会变得不合理。获得善趣的途径，如正确地持戒、禅定和入定，也会变得不合理。世间和出世间的一切行为都将变得毫无意义。因此，认识到如此一来，从作者未成立而导致非作者成立，以及从非业导致非作者的行为成立的巨大过患难以避免，就应当承认作者和业都是相互依存的。如上所述，由于存在着无懈可击的论证，因此已经表明，主张作者未成立，业未成立，以及从非业导致非作者的行为成立的观点是不合理的。名相论者说：从名相上来说，作者既成立又不成立，因此从成立和不成立中产生作用，所以没有过失。对此，这里说道：作者已成立和未成立，成立和未成立，这不会发生。成立和未成立，相互矛盾怎能合一？像这样，成立和未成立是相互矛盾的，因此在一个事物上，不可能同时成立。如果成立，怎么会不成立？如果不成立，又怎么会成立呢？就像世间上，火不可能同时具有热的自性和冷的自性一样。如果说，因为在事物自性上存在，所以是成立的，而在行为和作者之前，并不存在作者的自性，所以也是不成立的，因此由于这种依赖关系，一个事物在同一时间具有两种自性，所以没有过失。那是不好的，因为这会阻碍依赖的确定性，并且因为已经被两种方式显示的推论所阻碍，所以并非没有过失。如果说，供施既是作者，也是非作者，因为没有例子，所以不会被推论所损害。那么，天授的相续中进行供施
English
Then, meditating on the eightfold noble path would also become unreasonable. The path to higher realms, such as properly taking vows, practicing meditation, and diligently engaging in samadhi, would also become unreasonable. All worldly and transworldly actions would become meaningless. Therefore, recognizing that such a great fault of establishing non-authorship from the non-establishment of authorship, and establishing the action of non-author from non-action, is unavoidable, one should accept that authors and actions are interdependent. As stated above, because there exists an impeccable argument, it has been shown that the position of establishing non-authorship, non-action, and the action of non-author from non-action is unreasonable. The nominalists say: From the perspective of nominal existence, there is no fault because the agent both exists and does not exist, and thus action arises from both existence and non-existence. Here it is said: That which has become an agent and has not become an agent, that which has become and has not become, does not act. That which has become and that which has not become, how can they be one since they are mutually contradictory? Thus, that which has become and that which has not become are mutually contradictory, and therefore they cannot exist simultaneously in one thing. If it has become, how can it not have become? If it has not become, how can it have become? It is like how fire in this world cannot simultaneously have the nature of heat and the nature of cold. If it is said that it has become because it exists in the nature of the substance, and it has also not become because the nature of the agent does not exist before the action and the agent, and therefore, due to this dependence, one thing has the nature of both at the same time, so there is no fault. That is not good, because it will obstruct the certainty of dependence, and because it is obstructed by the inference shown in both ways, it is not without fault. If it is said that the offering is both the agent and the non-agent, and because there is no example, it will not be harmed by inference. Then, making offerings in the continuum of Devadatta