Tibetan
་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་པོའི་སྔོན་རོལ་གྱི་གནས་སྐབས་སོ་ཞེ་ན་ནི་རང་གི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་གནོད་དེ། འགྲོ་བ་པོའི་སྔོན་རོལ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་སྡོད་པ་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་འཆང་བ་རྣམས་ཀྱང་འགྲོ་བ་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་པོ་མེད་པའོ་ཞེ་ན་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལ་གནོད་དེ། འགྲོ་བ་པོ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲས་འགྲོ་བ་པོ་མེད་པར་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ་རྣམ་གྲངས་ལས་འགྲོ་བ་པོ་དང༌། འགྲོ་བ་པོ་མ་ཡིན་པའི་འགྲོ་བ་ཁས་བླངས་པ་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་ལྡོག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདིར་བཤད་པ་སློབ་དཔོན་གྱིས་འགྲོ་བ་པོ་དང༌། འགྲོ་བ་པོ་མ་ཡིན་པ་འཚོལ་བའི་རང་བཞིན་གཞན་ནི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་མི་ལྡན་ཞིང་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ། འགྲོ་པོ་འགྲོ་པོ་མིན་ལས་གཞན། །གསུམ་པ་གང་ཞིག་འགྲོ་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་བུ་དེ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་ཏེ། འགྲོ་བ་པོ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་ལ། འགྲོ་བ་པོ་མ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བསྟན་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཚུལ་གྱི་ཐ་མ་ལག་དག་གིས་དགག་པ་མི་མཐུན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བས། གདོན་མི་ཟ་བར་འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས་འགྲོ་བ་པོར་འགྱུར་ལ། འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས་འགྲོ་བ་པོ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྣམ་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་འགྲོ་བ་པོ་དང༌། འགྲོ་བ་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་སུ་བསྟན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་གནོད་པར་འགྱུར་བས་འདོད་པའི་དོན་མི་འགྲུབ་བོ། །ཅི་སྟེ་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཅེས་ བྱ་བ་ནི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ནི་མི་འགྲོ་བ་ཁོ་ན་ལོ་ཞེས་ངེས་པར་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཉིད་ནི་མི་རྟག་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་བས་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ལ་ཡང་འགྲོ་བ་དགག་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདིས་འགྲོ་བ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པར་ཡང་ལན་བཏབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་སྡོད་པ་པོ་ནི་འགྲོ་བ་པོ་མ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་ལ། འགྲོ་བ་པོར་ཡང་འགྱུར་བས་སྡོད་པ་པོ་ཁས་བླངས་པས་དཔེ་མེད་དེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ
Chinese
当如是宣说。如果说是行者之前的状态，那么对自己的推论有害，因为在行者之前的状态中，停留者等具有形相者也不是行者。如果说没有行者，那么对前一个宗派有害，因为不行者的词语并没有承认没有行者。其他人说，从类别上承认行者和非行者的行走，就能避免如是所说的过失。这里所说的是，导师以寻找行者和非行者的自性，其他与行走的活动不相应且不存在的方式宣说：行者异于行者与非行者，第三者如何行走？如是之理，唯是不存在。导师是这样认为的，因为既可以变成行者，也可以变成非行者，这是难以指出的。对此，以类别的最后方式进行驳斥，会变成不一致的过失，因此，必须完全接受依赖于某些而变成行者，依赖于某些而变成非行者，这样二者兼顾的说法。即使那样，也会对行者和非行者方面所显示的推论造成损害，因此无法实现所期望的目的。如果说具有活动本身，因为不是周遍于顺同品，所以理由的意义没有成立，如果这样说，那是不好的，因为必须确定具有活动本身就是不行走，例如，必须确定刚刚产生的本身就是无常，虽然不是周遍，但也因为认为是同品之法就是理由。对于具有活动本身，也因为遮止行走，所以理由的意义并没有不成立。这也就回答了以远离行走本身作为理由。如果说停留者也可以变成非行者，也可以变成行者，因此承认停留者就没有例子，因为所要成立的法与一方不相应。
English
It should be stated as it has been said. If it is said to be the state before the goer, then it is harmful to one's own inference, because in the state before the goer, those who hold form, such as the stayer, are also not goers. If it is said that there is no goer, then it is harmful to the previous tenet, because the term "non-goer" does not admit the absence of a goer. Others say that by admitting the going of the goer and the non-goer from the category, the fault as stated can be avoided. Here, it is said that the teacher, by seeking the nature of the goer and the non-goer, explains that other than the activity of going, which is not in accordance with and does not exist, is: Other than the goer and the non-goer, which third one will go? Such a thing is only non-existent. The teacher thinks so, because it is difficult to point out that which can become a goer and also a non-goer. In this case, refuting with the last method of categories will become the fault of inconsistency. Therefore, it is necessary to fully accept the statement that one becomes a goer depending on some, and becomes a non-goer depending on some, thus embracing both. Even then, it will cause harm to the inference shown in the aspect of the goer and the non-goer, so the desired purpose will not be achieved. If it is said that having activity itself is not pervasive in the similar class, therefore the meaning of the reason is not established, if you say so, that is not good, because it must be determined that having activity itself is only not going, for example, it must be determined that the very arising that has just arisen is only impermanent, although it is not pervasive, it is considered that the dharma of the subject is the reason. For having activity itself, also because of preventing going, the meaning of the reason is not unestablished. This also answers that being separated from going itself is the reason. If it is said that the stayer can also become a non-goer and also become a goer, therefore admitting the stayer has no example, because the dharma to be established does not correspond to one side.
Tibetan
་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆ་གཉི་ག་ལ་གྲགས་པས་སྡོད་པ་པོ་དཔེར་རུང་བའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འདི་ལ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འགའ་ཡང་མི་འཐད་པས་དེས་ན་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཐ་སྙད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དཔེ་ཡང་མེད་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཆོས་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྨྲས་པ། འགྲོ་བ་པོ་འགྲོའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་མཐོང་སྟེ། མཐོང་བ་ལས་ཆེས་ལྷག་པ་གཞན་མེད་པས་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བཤད་པ། བདེན་མོད་ཀྱི་དེ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་གཏོགས་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་མཐོང་བ་དེ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་ནམ། འོན་ཏེ་གཞན་ཞིག་ཡིན། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི། ཤེས་པར་བྱར་མི་ནུས་ཏེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་འགྲོའོ་འགྲོའོ་ཞེས། །ཇི་ལྟར་འཐད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །མི་འཐད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་ཏེ་དཔེར་ན་གཡུལ་ངོར་འཕྲོས་པ་ལ་གཞོལ་བ་ཇི་ལྟར་དཔའ་བོ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་མི་འཐད་ཅེ་ན། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། འགྲོ་བ་མེད་ན་འགྲོ་བ་པོ། །ནམ་ཡང་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འགྲོ་བ་ཇི་ལྟར་མེད་པ་དེ་ལྟར་ནི་དང་པོ་ཁོ་ནར། རེ་ཞིག་སོང་ལ་འགྲོ་མེད་དེ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། འགྲོ་བ་སྐྱེ་བ་དགག་པ་དེར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཡང་ན། རེ་ཞིག་འགྲོ་པོ་མི་འགྲོ་སྟེ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅས་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ཡིན་ལ། རེ་ཞིག་འགྲོ་པོ་ འགྲོའོ་ཞེས། །ཇི་ལྟར་འཐད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བཤད་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དོན་དམ་པར་འགྲོ་བ་མེད་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་པོ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་ནས་འགྲོ་བ་པོ་འགྲོའོ་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱོགས་ལ་འགྲོ་བ་པོ། །འགྲོ་བ་དེ་ལ་འགྲོ་མེད་པའི། །འགྲོ་པོ་ཡིན་པར་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །འགྲོ་པོ་འགྲོ་བར་འདོད་ཕྱིར་རོ། །སྨྲ་བ་གང་གི་ཕྱོགས་ལ་འགྲོ་བ་པོ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་དེ་ལ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་འགྲོ་བ་པོ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་འགྲོ་བ་པོ་འགྲོ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་འགྲོ་བ་མེད་ན་འགྲོ་བ་པོ་ལ་འགྲོ་བ་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །ཡང་ན་འགྲོ་བ་གཅིག་པུ་ཞིག་ཡོད་
Chinese
那，由于在能成立的两个方面都出名，所以安住者堪为比喻没有过失。因此，如果那样，那么对于此，叫做“行”的名称任何也不应理，因此具有与之相应的名称的缘故，这样的理由的意义不成办。比喻也没有，因为所要成立的法不具备的缘故。理由的意义相违本身也是。此处说，见到说行者行，由于没有比见到更超胜的，所以理由等不成办不是的。此处说，真实是这样，但是那是属于名称的智慧所见。那本身应当从胜义谛方面考察，是所见与如何所见一样呢？还是另外一个？对此，暂且如果说是那样，那么不能了知，如果问怎样，暂且行行，怎样成为应理本身呢？不应理本身啊，是这个词的意义，譬如专注于战场上逃跑的人怎样是勇士一样。如果问怎样不应理，那显示的是，没有行则行者，任何时候也不可能应理。行怎样没有，那样就是最初仅仅，暂且已去而没有行，等等，行生遮破在那里已经显示完毕了。又或者，暂且行者不行，这是誓言的近处安立，暂且行者 行，怎样成为应理本身，等等，那是显示它的，应当如所说那样分别解说。因此，那样胜义谛中没有行一样，行者也不是真实的，但是如果假立行者行，对于哪个方面行者，对于那个行没有的，成为行者应成，因为行者想要行的缘故。说者对于哪个方面行者想要行，对于那个没有行的行者成为应成，为什么呢？如此行者想要行的缘故，如此没有行则行者具有那个行的缘故，是这样认为的。或者，仅仅有一个行
English
Then, since it is famous in both aspects that can be established, the abiding one is worthy of being an example without fault. Therefore, if that is the case, then for this, the name called "going" is not reasonable at all, therefore, because it has a corresponding name, the meaning of such a reason is not accomplished. There is no metaphor either, because the dharma to be established is not possessed. The meaning of the reason is contradictory itself. Here it is said, it is seen that the goer goes, since there is nothing more superior than seeing, the reason etc. are not unestablished. Here it is said, it is true, but that is seen by the wisdom belonging to the name. That itself should be examined from the aspect of ultimate truth, is what is seen the same as how it is seen? Or is it another? To this, for the time being, if it is said to be so, then it cannot be known, if asked how, for the time being, going going, how does it become reasonable itself? It is unreasonable itself, is the meaning of this word, just like how a person who is focused on fleeing on the battlefield is a hero. If asked how it is unreasonable, what shows that is, without going, the goer, can never be reasonable. How is there no going, that is just the beginning, for the time being, having gone and there is no going, etc., the negation of going birth has already been shown there. Or, for the time being, the goer does not go, this is the near establishment of the vow, for the time being the goer goes, how does it become reasonable itself, etc., that is what shows it, it should be explained separately as it is said. Therefore, just as there is no going in the ultimate truth, the goer is also not real, but if the goer goes by imputation, for which side the goer, for that going without going, becoming a goer is consequential, because the goer wants to go. The speaker, for which side the goer wants to go, for that goer without going, becoming a goer is consequential, why? Because the goer wants to go like this, because the goer has that going without going like this, that's what is thought. Or, there is only one going