Tibetan
ད་རྒྱུའི་གཟུགས་བརྙན་འབྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཐར་པར་འདོད་པ་དེ་ལ་ཡང་སྐྱེས་བུ་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔ་ནས་མ་བཟློག་པ་ཡིན་པ་ལ་ཕྱིས་ཀྱང་ཤེས་པ་མ་ནོར་བ་སྐྱེ་མི་སྲིད་དེ། མ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་ཕྱི་མ་བཞིན་པས་ཐར་པ་མེད་དོ། ཤེས་པ་སྐྱེས་ན་ཡང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །བྱེད་པའི་ཆོས་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རྗེ་དཔོན་རྒྱལ་བ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་ལ་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ཐར་པ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞར་ལ་བཤད་པས་ཆོག་གི་སྐབས་ཉིད་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ལ་བརྩོན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་དེ་དག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དག་ལ། །བདག་དང་བདག་གིར་ཟད་གྱུར་ན། །ཉེ་བར་ལེན་པ་འགག་འགྱུར་ཞིང༌། །དེ་ཟད་པས་ན་སྐྱེ་བ་ཟད། །དེ་ལྟར་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དག་ལ་དེའི་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དང༌། བདག་གི་ཞེས་བྱ་བར་དེ་དག་ལོག་པར་འཛིན་པ་ཟད་པར་འགྱུར་ན། འདོད་པ་དང༌། ལྟ་བ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། བརྟུལ་ཞུགས་དང༌། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཉེ་བར་ལེན་པ་རྣམ་པ་བཞི་འགག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་ནི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་ལ། དེ་སྤངས་པས་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ནི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སྐྱེ་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་འགགས་པའི་ཕྱིར་དེའི་སྐྱེ་གནས་ལས་བྱུང་བའི་སྲིད་པ་ཟད་པར་འགྱུར་བས། དེ་ཟད་པ་ན་སྐྱེ་བ་ཟད་དེ་དེ་ནི་ཐར་པ་ཞེས་པའོ། །ཐར་པ་དེ་ཡང་གང་ཟག་བདག་མེད་པས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ་དང༌། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པས་འཐོབ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་ནི་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་དེ་དག་ཡིན་ནོ། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ནི་འདི་བཤད་དེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཟད་པས་ཐར། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དག་ནི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་ཟད་པས་སྡུག་བསྔལ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་བ་ནི་ཐར་པའོ། །སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ། དེ་དག་ནི་ཡུལ་རྣམས་ལས་མི་འབྱུང་སྟེ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་ཡུལ་རྣམས་ཡོད་ཀྱང་དེ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ
Chinese
再者，如果有人想通过显现因的影像而获得解脱，那也是不可能的，因为补特伽罗没有变化，先前没有遮止的，后来也不可能生起无误的智慧。因为没有遮止的缘故，就像外道一样，没有解脱。即使生起智慧，也会陷入因为是生起的，所以不是实有的智慧等等过失。执着能作者的法等，就像君主、导师、胜者一样，因为是安立在补特伽罗上的，所以解脱也是安立的。顺便说一下就可以了，应该考察时机本身。如此一来，精勤于如实了知内外处的瑜伽士，因为了知这些是空性的缘故。 内外诸法中， 我与我所尽， 取舍即止息， 彼尽故生尽。 如此一来，如果内外诸法中，对于所谓的“其我”和“我的”的邪执灭尽，那么欲、见、戒禁、苦行、我语这四种取舍就会止息。其中，暂时见到无我，就能舍弃我语的取舍，舍弃了它，也能舍弃剩余的取舍，因为这些是我语取舍的生处。因为取舍止息的缘故，从其生处所生的有就会灭尽。 彼尽故生尽，那就是解脱。因为解脱也是通过证悟人无我而见到的缘故，是声闻和独觉的。佛陀的乘，是通过行者断除烦恼障和所知障而获得的。断除烦恼障的方法就是如前所说。为了断除所知障，所以宣说：业与烦恼尽故解脱。 业和烦恼是生的因，这些灭尽，从痛苦中解脱就是解脱。生的因是业和烦恼，这些不是从境中产生的，因为对于离贪者来说，即使有境，也没有这些。
English
Furthermore, if someone desires liberation through the manifestation of the image of the cause, that is also impossible, because the individual does not change, and what was not prevented earlier cannot possibly give rise to unerring wisdom later. Because it is not prevented, like the non-Buddhists, there is no liberation. Even if wisdom arises, it will fall into the fault of being something that arises, and therefore not being real wisdom, and so on. Holding onto the dharma of the agent, etc., just like a lord, a teacher, or a victor, because it is imputed onto the individual, liberation is also imputed. It is enough to mention it in passing; the occasion itself should be examined. Thus, the yogi who strives to realize the suchness of the internal and external sense bases, because he realizes that they are empty: In internal and external dharmas, When self and what belongs to self are exhausted, Attachment ceases, When that is exhausted, birth is exhausted. Thus, if in internal and external dharmas, the wrong clinging to what is called "its self" and "mine" is exhausted, then the four kinds of attachment, namely desire, views, vows and precepts, asceticism, and the assertion of self, will cease. Among these, by temporarily seeing selflessness, one will abandon the attachment to the assertion of self, and by abandoning it, one will also abandon the remaining attachments, because these are the birthplace of the attachment to the assertion of self. Because attachment ceases, the existence that arises from its birthplace will be exhausted. When that is exhausted, birth is exhausted, and that is called liberation. Because liberation is also seen through the realization of the selflessness of the person, it belongs to the Hearers and Solitary Realizers. The vehicle of the Buddhas is attained by practitioners abandoning the obscuration of afflictions and the obscuration of knowledge. The method for abandoning the obscuration of afflictions is as previously explained. In order to abandon the obscuration of knowledge, this is taught: Liberation comes from the exhaustion of karma and afflictions. Karma and afflictions are the cause of birth, and when these are exhausted, liberation from suffering is liberation. The cause of birth is karma and afflictions, and these do not arise from objects, because for those who are free from attachment, even if there are objects, these are not present.
Tibetan
། །འོ་ན་ཅི་ལས་འབྱུང་ཞེ་ན། ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལས། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དག་ནི་སྡུག་པ་དང༌། མི་སྡུག་པར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་ལས་འབྱུང་སྟེ། དེ་དག་ཡོད་ན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ན་གང་ཡོད་ན་གང་འབྱུང་བ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོད་ན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དག་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །གང་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་དེ་ལ་དེ་དག་ཀྱང་མི་འབྱུང་སྟེ། དཔེར་ན་འཕགས་པའི་རྒྱུད་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ལས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སེམས་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང༌། དེས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་ལུས་དང་ངག་གི་འཇུག་པའོ། །ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་དག་སྟེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དག་གོ །ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་སྤྲོས་པ་ལས་བྱུང་བས་དེ་དག་སྤྲོས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ལས་འབྱུང་ངོ༌། །སྤྲོས་པ་དེ་ཡང་གང་གིས་འགག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྤྲོས་པ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྟོགས་པས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །ཆོས་བདག་ མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པས་འགག་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་པ་སྐྱེས་ན་འགག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གལ་ཏེ་གང་ཟག་བདག་མེད་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་སྡུག་པ་དང༌། མི་སྡུག་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལས་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཆོས་བདག་མེད་པ་ཉིད་མཐོང་བ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་དྲ་བ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་མ་ལུས་པ་དྲུངས་དབྱུང་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཉིད་མཐོང་བ་མེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་གཉེན་པོ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ཅན་ཡང་དེས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་བདག་མེད་པ་ཉིད་མཐོང་བ་དོན་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ།
Chinese
那么从何而生呢？（经文说：）“业与烦恼分别生。”就是说，业和烦恼是从对可爱和不可爱的事物进行分别的自性的分别念中产生的，因为有这些分别念，它们才会产生。在这里，要知道什么存在，什么才会产生，那么前者就是后者的原因。例如，就像有种子就会有苗芽产生一样，如果有非圣者的不如理作意，也就是分别念，那么业和烦恼也会产生。如果没有任何分别念，那么它们也不会产生，例如就像圣者的相续一样。其中，业是指与烦恼心相应的意的显现造作，以及由此引发的身语行为。烦恼是指使有情相续烦恼的事物，比如贪欲等等。业和烦恼的原因，也就是分别念，这些都是从戏论中产生的，因此被称为“戏论所生”，也就是从执着于名言谛的自性的戏论中产生的。那么，戏论又会被什么所止息呢？（经文说：）“戏论由空性而止息。”这里省略了“通过证悟”这个词。通过证悟法无我的自性而止息。或者说，“戏论由空性而止息。”这里，“空性即是空性”，意思是说，如果生起了对空性的认识，那么戏论就会止息。如果仅仅是见到人无我，就能实现平息由对可爱和不可爱的事物进行分别念而产生的业和烦恼，那么，见到法无我就变得没有意义了吗？并非如此，因为想要彻底根除包括习气在内的所有烦恼之网，而没有见到法无我是不可能的。此外，非烦恼性的无明，也就是对所有法的对境如实通达的自生智慧，也需要通过证悟法无我来断除。因此，见到法无我并非没有意义。
English
Then, from what does it arise? (The scripture says:) "Karma and afflictions arise from conceptualization." That is to say, karma and afflictions arise from the nature of conceptualization that distinguishes between lovable and unlovable things, because they arise when these conceptualizations are present. Here, it should be understood that whatever exists and whatever arises, the former is the cause of the latter. For example, just as a sprout arises when there is a seed, if there is non-noble, inappropriate attention, which is conceptualization, then karma and afflictions will also arise. If there is no conceptualization, then they will not arise either, just like the continuum of a noble being. Among them, karma refers to the manifest actions of the mind associated with afflicted thoughts, and the actions of body and speech that are aroused by it. Afflictions are those that afflict the sentient beings' continuum, such as desire and so on. The cause of karma and afflictions, which is conceptualization, arises from elaboration, so it is said to be "born from elaboration," which arises from the nature of elaboration that clings to conventional truth. Then, by what will elaboration be stopped? (The scripture says:) "Elaboration is stopped by emptiness." Here, the word "through realization" is omitted. It is stopped by realizing the nature of the absence of self of phenomena. Or, "Elaboration is stopped by emptiness." Here, "emptiness is emptiness," meaning that if the knowledge of emptiness arises, then elaboration will be stopped. If merely seeing the absence of self of persons can achieve the pacification of karma and afflictions arising from conceptualizing lovable and unlovable things, then does seeing the absence of self of phenomena become meaningless? It is not so, because one wants to completely eradicate the entire network of afflictions, including their habitual tendencies, and it is impossible without seeing the absence of self of phenomena. Furthermore, non-afflicted ignorance, which is the self-arisen wisdom that thoroughly understands the objects of all phenomena as they are, also needs to be abandoned through the realization of the absence of self of phenomena. Therefore, seeing the absence of self of phenomena is not meaningless.