Tibetan
ན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །ཡང་ན་ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་ནི་ཡུལ་ད་ལ་ལོག་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་ལེགས་པར་ཟིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཉིད་ཐར་པ་ཡིན་པས་དེ་གང་གི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལ་གང་ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་པར་གྱུར་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི། ལེགས་པར་ཟིན་པ་ མ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་དེ་འདོད་པ་རྣམས་ལ་སྨོན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་དེའི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དམ། དོན་འགལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བརྟགས་ན་དོན་དམ་པར་འདུ་བྱེད་རྣམས་དང༌། སེམས་ཅན་དང་གང་ཟག་ལ་བཅིངས་པ་དང༌། ཐར་པ་མི་འཐད་པར་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པའི་དབང་གིས་མཇུག་བསྡུ་བར་བྱ་སྟེ། གང་ལ་མྱ་ངན་འདས་བསྐྱེད་མེད། །འཁོར་བ་བསྩལ་བའང་ཡོད་མིན་པས། །དེ་ལ་འཁོར་བ་ཅི་ཞིག་ཡིན། །མྱ་ངན་འདས་པའང་ཅི་ཞེས་བརྟག །འདི་ལ་དོན་དམ་པར་འཁོར་བ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་པའི་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་མེད་པ་དག་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། བསྐྱེད་པ་མེད་པ་དང༌། དབྲི་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་རྫས་ཉིད་དང༌། རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྒྲོ་གདགས་སུ་ཡང་མེད་ལ། འཁོར་བ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་བསལ་བར་བྱར་མེད་པས། དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང༌། སྐུར་པ་འདེབས་པ་ནི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་གིས་དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་ནི་བསྐྱེད་པ་དང༌། དབྲི་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །ཡང་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་གདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཉེ་བར་འདུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཞི་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་མ་འོངས་པའི་འདུ་བྱེད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཙམ་ལ་རྟོག་པས་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་ཅིང༌། འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་ལྡན་པ། རྨི་ལམ་དང༌། མིག་འཕྲུལ་དང༌། ཆུ་ཟླ་དང༌། སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རྐྱེན་བརྒྱུད་པས་བསྐྱེད་པའི་
Chinese
是故作如是思。又或者认为，于无取之自性而取，乃因于彼处生起颠倒之识，故取非善妙。又或者认为，寂灭即是解脱，若于任何皆无，则于何者无取，岂非更佳？然彼之取，非为善妙。是故，彼等欲求者，以具希愿之故，如是之理，其义未成，抑或其义相违。是故，如是观察，则以显示真实中之行、有情与补特伽罗之系缚，以及解脱不应理之方式，而作结语：何者无涅槃之生起，亦无轮回之断绝，于彼轮回为何？涅槃又当如何观察？于此，真实中之轮回与涅槃之法性，如虚空般，以一性而无差别，乃是无分别智之行境故，且是无生无灭之法性故。涅槃虽是利益之行，然亦无以实性与常性等方式，于涅槃上增益。轮回虽是损害之行，然亦无可断绝。是故，于轮回与涅槃作分别，是不应理之语，即增益与诽谤，乃是识之分别力所缘之境之事物故，且所缘之境之事物，乃是生灭之法性故，是故作如是思。又或者，于世俗之方面，为使所化之众生趋向涅槃，故于涅槃，以烦恼寂灭之相，而增益寂灭存在，仅于未来之行无生而作思择。且为生起对轮回之厌离，故说轮回充满众多痛苦，其自性如梦、幻术、水月、阳焰等，从无始以来，由因缘相续所生之
English
Therefore, think in this way. Or, the idea that taking hold of the nature of non-grasping is taking hold, is because a reversed consciousness arises in that place, so grasping is not excellent. Or, the idea that since quiescence is liberation, if there is nothing at all, what could be better than not grasping onto anything? But that grasping is not excellent. Therefore, for those who desire it, because they have wishes, the meaning of that reason is either unestablished or contradictory. Therefore, if examined in this way, the conclusion should be made by showing that in reality, the bondage of actions, sentient beings, and individuals, and liberation, are not reasonable. For what has no arising of nirvana, and no cutting off of samsara, what is samsara for that? And how should nirvana be examined? Here, in reality, the nature of samsara and nirvana, like space, is undifferentiated by being of one nature, because it is the object of non-conceptual wisdom, and because it is the nature of no arising and no ceasing. Although nirvana is the act of benefiting, there is no way to superimpose on nirvana in terms of reality and permanence, etc. Although samsara is the act of harming, it cannot be cut off. Therefore, the statement that it is unreasonable to differentiate between samsara and nirvana, that is, superimposition and defamation, is because it is the object of the power of consciousness's discrimination, and the object of the object is the nature of arising and ceasing, so think in this way. Or, on the conventional side, in order to make beings who are to be tamed approach nirvana, one superimposes on nirvana, with the aspect of the quiescence of afflictions, that quiescence exists, contemplating only the non-arising of future actions. And in order to generate aversion to samsara, one says that samsara is full of many sufferings, its nature is like dreams, illusions, water moons, mirages, etc., arising from the continuous causes and conditions since beginningless time.
Tibetan
བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲར་བརྗོད་པ་རྣམས་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་བསལ་བ་བསྟན་པར་ཟད་ཀྱི། དོན་དམ་པར་ནི་འདུ་བྱེད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གང་གི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་མེད་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བསྐྱེད་དུ་ཡང་མེད་ལ། འདུ་ བྱེད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བཞིན་དུ་ཞི་བ་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་བསལ་བ་མི་འཐད་པས་འཁོར་བ་བསལ་བ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པ་རབ་ཏུ་དབེན་པ་རོ་གཅིག་པ། གང་ལ་མྱ་ངན་འདས་བསྐྱེད་མེད། །འཁོར་བ་བསལ་བའང་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་འཁོར་བ་ཅི་ཞིག་ཡིན། །མྱ་ངན་འདས་པའང་ཇི་ཞེས་བརྟག་སྟེ། རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པས་བློ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་དེ་ལ་ཐ་དད་པར་རྟོག་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་པོས་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་དང་པོར་དོན་དམ་པར་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་བཅིངས་པ་དང༌། ཐར་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་འདིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་དོན་ནི་ཕ་རོལ་པོས་བསྒྲུབ་པ་སྨྲས་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པས་འཁོར་བ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ལྟ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་འཁོར་བ་སྤོང་བར་ཡང་མི་མཛད་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་ཡང་མི་མཛད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་ཡང་དག་པར་བཟླ་བ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལ་འགའ་ཡང་འཁོར་བ་ལས་ཡང་དག་པར་འདའ་བ་ཡང་མེད་ལ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྗེས་སུ་འཐོབ་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་འཁོར་བ་ཡང་མེད། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་མེད། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཡང་མེད། རྣམ་པར་བྱང་བ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་རབ་ཀྱི་རྩལ་གྱིས་རྣམ་པར་གནོན་པ་གཟུགས་ལ་འཁོར་བའམ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཅན་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་རྣམས་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་འཁོར་བའམ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཅན་མེད་དོ། །གཟུགས་དང༌། ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་རྣམས་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་འཁོར་བའམ། འཁོར་བའི་ཆོས་ཅན་དག་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཚངས་
Chinese
仅仅是揭示了应当舍弃将自身的事物说成是“行”的说法。但从胜义谛上来说，由于“行”没有成立，因此，没有产生任何东西，那就是涅槃。既然那个本身不存在，也就无法产生涅槃。没有自性产生的“行”就像涅槃一样是寂静的，因此舍弃是不合理的，所以也没有舍弃轮回。因此，从胜义谛上来说，一切法都是无生之相，无二无别，极度寂静，味道相同。其中，没有涅槃的产生，也没有轮回的舍弃。那么，什么是轮回呢？涅槃又该如何考察呢？因为对于要证悟的事物没有差别，所以心识没有差别，因此对那个境不应作差别之想。应当如此理解。因此，对方首先进行辩驳说，从胜义谛上来说，内在的事物本身就具有自性，因为对它们有束缚和解脱。他所说的那个理由的意义并没有成立。在此，辩驳的意义是，通过驳斥对方所说的论证，来揭示轮回和涅槃都是无自性的。因此，种姓之子，如此看来，世尊既不舍弃轮回，也不证得涅槃，但却宣说了从轮回中彻底解脱。在此，没有任何众生能从轮回中彻底解脱，也没有涅槃可以随后获得。为什么呢？因为在平等性中，既没有轮回，也没有涅槃，既没有烦恼，也没有清净。诸如此类。同样，以极大的力量进行压制，色蕴中没有轮回或轮回的自性。同样，受蕴、想蕴、行蕴以及识蕴中也没有轮回或轮回的自性。色蕴、受蕴、想蕴、行蕴以及识蕴中没有轮回或轮回的自性，那就是般若波罗蜜多。诸如此类，以及同样，梵天……
English
It merely reveals that the statements referring to one's own things as "actions" should be abandoned. However, from the ultimate point of view, since "actions" are not established, there is no birth of anything, and that is nirvana. Since that itself does not exist, there is no production of nirvana either. Those "actions" that are not born by their own nature are peaceful like nirvana, so it is unreasonable to abandon them, and therefore there is no abandonment of samsara either. Thus, from the ultimate point of view, all dharmas are of the nature of no birth, non-dual, utterly secluded, and of one taste. In which, there is no production of nirvana, nor is there an abandonment of samsara. What then is samsara? And how should nirvana be examined? Because there is no difference in what is to be realized, therefore there is no difference in mind, so it is not appropriate to conceive of that object as different. It should be understood in this way. Therefore, the opponent first argues that, from the ultimate point of view, internal things themselves have self-nature, because there is bondage and liberation for them. The meaning of that reason he stated is not established. Here, the meaning of the refutation is to show that samsara and nirvana are both without self-nature by criticizing the opponent's stated proof. Therefore, son of lineage, thus it is that the Bhagavan neither abandons samsara nor attains nirvana, but he does teach the complete turning away from samsara. In this, there is no one who completely transcends samsara, nor is there nirvana to be subsequently attained. Why is that? Because in equality, there is neither samsara nor nirvana, neither defilement nor purification. And so on. Similarly, suppressing with great force, there is no samsara or nature of samsara in form. Similarly, there is no samsara or nature of samsara in feeling, perception, formation, and consciousness. That which is without samsara or the nature of samsara in form, feeling, perception, formation, and consciousness is the Prajnaparamita. And so on, and similarly, Brahma...