Tibetan
ཞིན་དུ་སྐྱེ་བཞིན་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐར་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུན་ལ་བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་ཡོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུན་རྫས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དང༌། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐར་བར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། བཅིངས་པ་དང༌། ཐར་པ་དག་ཐ་སྙད་པར་འདོད་པ་ནི་དམ་བཅས་པ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་བཅིངས་པ་དང༌། ཐར་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཡང༌། །མི་འཆིང་གྲོལ་བར་མི་མི་འགྱུར་རོ། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཡང་མི་འཆིང་སྟེ། རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པའི་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲོལ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། འདུ་བྱེད་རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་རྣམས་ལ་ཐར་པ་མི་འཐད་པར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །སེམས་ཅན་བཅིངས་པ་དགག་ པ་སྔར་བསྟན་པ་དང༌། ཁྱད་པར་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་རྒོལ་བ་ཐ་དད་དེ་སྔར་ནི་སེམས་ཅན་བཅིངས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་དམ་བཅས་པ་བསལ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ནི་སེམས་ཅན་བཅིངས་པ་དང༌། ཐར་པ་གཉི་གར་དམ་བཅས་པ་དེ་དག་དགག་པ་འདྲ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་གིས་སྨྲས་པ། སེམས་ཅན་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་འཆིང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་འཆིང་བ་ཡིན་ལ། དེ་གཏན་དུ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་ཐར་པ་ཡིན་ཞིང་རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདུ་བྱེད་རྣམས་དང་སེམས་ཅན་རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པའི་ཕྱོགས་སུ་བསྟན་པའི་སྐྱོན་མི་འཐད་པས་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །འདིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་ཉེ་བར་ལེན་འཆིང་ན། །ཉེ་བར་ལེན་བཅས་འཆིང་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ཉེ་བར་ལེན་པ་འཆིང་བ་ཡིན་ན་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་བཅས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ལྷས་བྱིན་ཉེ་བར་ལེན་པ་གང་གིས་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་བཅས་པར་བརྗོད་པ་དེ་ནི་འཆིང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན། གལ་ཏེ་ཉེ་བར་ལེན་འཆིང་ན། །ཉེ་བར་ལེན་བཅས་གྲོལ་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བར་ཡང་སྦྱར་ཏེ། དེ་དང་ལྡན་པ་དེ་གྲོལ་བར་མི་འདོད་དེ་དགག་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དོན་དམ་པར་ལྷས་བྱིན་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་དེ་ཉེ་བར་མི་ལེན་ཏེ། ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དམ་བཅས་པ་དེའི་དོན་གང་ཡིན། གལ་ཏེ་ཉེ་བར་ལེན་པར་བྱེད་པའི
Chinese
而且对于正在相续产生者，因为不是能说之性，所以没有解脱。如果说对于相续有系缚和解脱，所以没有过失。这不合理，因为相续不是实有。而且，对于相续是烦恼性的、不是烦恼性的、不是能说之性等等，如前一样不能成立解脱。并且，如果认为系缚和解脱是假立的，那就是违背了誓言。对于说有情系缚和解脱，也应当这样说：如前一样，有情也，不系缚，不转变解脱。如前一样，有情也不系缚，因为已经陈述了常与无常的过失。也不转变为解脱，应当理解为如已显示对于常与无常的诸行，解脱是不合理的。驳斥有情系缚，虽然与先前所显示的没有差别，但是辩论者不同，先前是想要破除唯一承许有情系缚。这里是为了显示对于有情系缚和解脱二者都承许的那些，驳斥是相同的。其他的人说：有情的近取是系缚，所以近取是系缚，那完全寂灭近取就是解脱，而且因为不是能说为常与无常之性，所以对于诸行和有情陈述常与无常方面的过失是不合理的，因此没有如所说过的过失。这里说：如果近取是系缚，具有近取不转为系缚。如果胜义中近取是系缚，那么具有近取的近取者天授，以什么近取而说为具有近取，那不转变为系缚。或者，如果近取是系缚，具有近取不转为解脱。也应当这样结合，因为不希望与它具有者是解脱，所以驳斥不一致。或者，胜义中天授的近取，那不近取，因为是近取之故。例如祭祀的近取一样。如果那样，所承诺的意义是什么？如果对于近取者
English
Moreover, for that which is continuously arising, since it is not of a speakable nature, there is no liberation. If you say that there is no fault because there is bondage and liberation for the continuum, that is not reasonable because the continuum is not substantially existent. Furthermore, for the continuum that is afflicted, not afflicted, not of a speakable nature, and so forth, liberation cannot be established as before. Moreover, if you consider bondage and liberation to be nominal, then you have violated your commitment. For those who speak of sentient beings being bound and liberated, it should also be said: As before, sentient beings also do not bind, nor do they transform into liberation. As before, sentient beings also do not bind, because the faults of permanence and impermanence have already been stated. Nor do they transform into liberation, it should be understood as having shown that liberation is not reasonable for permanent and impermanent phenomena. Although the refutation of the bondage of sentient beings is no different from what was shown earlier, the disputants are different, because earlier it was intended to refute the sole assertion of the bondage of sentient beings. Here, it is to show that the refutation is the same for those who assert both the bondage and liberation of sentient beings. Others say: The appropriation of sentient beings is bondage, therefore appropriation is bondage, and the complete pacification of that appropriation is liberation, and because it is not of a nature that can be spoken of as permanent or impermanent, the fault of stating permanence and impermanence with respect to phenomena and sentient beings is not reasonable, therefore there is no fault as stated. Here it says: If appropriation is bondage, then that which possesses appropriation does not transform into bondage. If, in the ultimate sense, appropriation is bondage, then the appropriator Devadatta, who possesses appropriation, by what appropriation is he said to possess appropriation, that does not transform into bondage. Or, if appropriation is bondage, then that which possesses appropriation does not transform into liberation. It should also be combined in this way, because it is not desired that one who possesses it is liberation, therefore the refutation is inconsistent. Or, in the ultimate sense, the appropriation of Devadatta, that does not appropriate, because it is appropriation. For example, like the appropriation of a sacrifice. If so, what is the meaning of the commitment? If for the appropriator
Tibetan
་ཉེ་བར་ལེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དེའི་འཆིང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་དཔེ་མེད་དེ། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་འཆིང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་འཆིང་བ་གཞན་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལ་གནོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལྷས་བྱིན་གྱི་འཆིང་བ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དཔེ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་དཔེ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་འཆིང་བ་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལ་གནོད་པ་ཡང་མེད་དོ། །དོན་དམ་པར་ལྷས་བྱིན་གྱི་རང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་འདི་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྟེན་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པས་ཉེ་བར་ལེན་མེད་མི་འཆིང་སྟེ། ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་ པ་ཡང་འཆིང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་མ་གཏོགས་པར་གནས་སྐབས་གཞན་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར། གནས་སྐབས་གང་ཞིག་འཆིང་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འཆིང་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་ཏོ། །གཞན་དག་གིས་སྨྲས་པ། སེམས་ཅན་བཅིངས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེའི་འཆིང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་ལྕགས་སྒྲོག་ལ་སོགས་པ་འཆིང་བ་ཡོད་ན་དེས་བཅིང་བར་བྱ་བ་ཡང་ཡོད་པ་བཞིན་པས་འཆིང་བ་ཉེ་བར་ལེན་པ་འདི་ཡོད་པས། དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་བཅིངས་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འདིར་བཤད་པ། ཁྱོད་འདོད་པ་ལྟར། གལ་ཏེ་བཅིངས་པའི་སྔ་རོལ་ན། །འཆིང་བ་ཡོད་ན་འཆིང་ལ་རག །དེ་ཡང་མེད་དེ་བཅིངས་པའི་སྔ་རོལ་ན་འཆིང་བ་དེ་ཡང་མེད་དེ། འདིས་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཆོས་དུས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་བསྟན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དོན་དམ་པར་ལྷས་བྱིན་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་ལྷས་བྱིན་གྱི་འཆིང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་ལྷས་བྱིན་གྱི་རང་གི་བདག་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན། གལ་ཏེ་བཅིངས་པའི་སྔ་རོལ་ན། །འཆིང་བ་ཡོད་ན་འཆིང་ལ་རག །དེ་ཡང་མེད་དེ་བཅིངས་པའི་སྔ་རོལ་ན་འཆིང་བ་དེ་ཡང་མེད་དེ། འདིས་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཆོས་སྔ་ན་མེད་པ་ཉིད་བསྟན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དོན་དམ་པར་ལྷས་བྱིན་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི། ལྷས་བྱིན་གྱི་འཆིང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་བཞིན་ནོ། །ལྷག་མ
Chinese
如果说，凡是近取，都不是它的束缚，这是没有例子的，因为祭祀的近取是束缚。如果说有其他的束缚，那么就损害了前一个观点，这也是不合理的，因为祭祀的近取并没有成立为天授的束缚本身，所以也不是没有例子。而且，由于没有承认除此之外的束缚，所以也没有损害前一个观点。究竟而言，天授自己的近取，这不是近取，因为它是依赖于具有特殊表达方式的，例如祭祀的近取。像这样，没有近取也没有成立为存在，所以没有近取就不会束缚，没有近取也不会变成束缚。除了具有近取和没有近取的特征的状态之外，没有其他的状态，因此，哪种状态会变成束缚呢？这样说了，这就是说没有束缚的词义。其他人说，有情被束缚是唯一存在的，因为它的束缚是存在的，例如铁链等，如果有束缚，那么被它束缚的事物也是存在的，因此束缚的近取是存在的，所以有情被束缚是唯一存在的。这里说到，如你所愿，如果被束缚之前，束缚存在，那么就依赖于束缚。那也是没有的，因为在被束缚之前，束缚也是没有的，这显示了近取的法不是不同的时间。因此，可以推断，究竟而言，天授的近取不是天授的束缚，因为是同时的，例如天授自己的自性。或者，如果被束缚之前，束缚存在，那么就依赖于束缚。那也是没有的，因为在被束缚之前，束缚也是没有的，这显示了近取的法是先前不存在的。因此，可以推断，究竟而言，天授的近取不是天授的束缚，因为是先前不存在的，例如祭祀的近取。剩余部分
English
If it is said that whatever is closely taken is not its bond, then there is no example, because the close taking of sacrifice is a bond. If it is said that there is another bond, then it harms the previous view, which is also unreasonable, because the close taking of sacrifice has not been established as the bond of Devadatta itself, so it is not without an example. Moreover, since no other bond has been admitted, there is no harm to the previous view. Ultimately, this close taking of Devadatta himself is not a close taking, because it depends on relying on a special expression, like the close taking of sacrifice. In this way, not having a close taking is also not established as existing, so not having a close taking does not bind, and not having a close taking does not become a bond. Since there is no other state except for the state of having the characteristic of having and not having a close taking, therefore, which state will become a bond? Thus it is said, this is the meaning of the words that there is no bond. Others say that sentient beings being bound is the only existence, because its bond exists, such as iron chains, etc. If there is a bond, then the thing bound by it also exists, therefore the close taking of the bond exists, so sentient beings being bound is the only existence. Here it is said, as you wish, if before being bound, the bond exists, then it depends on the bond. That is also not there, because before being bound, the bond is also not there, which shows that the dharma of close taking is not a different time. Therefore, it can be inferred that ultimately, the close taking of Devadatta is not the bond of Devadatta, because it is simultaneous, like Devadatta's own nature. Or, if before being bound, the bond exists, then it depends on the bond. That is also not there, because before being bound, the bond is also not there, which shows that the dharma of close taking is previously non-existent. Therefore, it can be inferred that ultimately, the close taking of Devadatta is not the bond of Devadatta, because it is previously non-existent, like the close taking of sacrifice. Remainder