Tibetan
མཐུས། རང་བཞིན་ཡོད་ན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལ་གནོད་པ་དང༌། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །རང་བཞིན་ཡོད་ན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་བཤད་པ། ཁོ་བོ་ནི་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྨྲའི། ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པར་མི་སྨྲ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་གང་ལ་ཡང་རང་བཞིན་ཡོད་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་མི་འཐད་བཞིན་དུ་ཡང་རྟོག་པ་ལ་གོམས་པའི་དབང་གིས་རབ་ཏུ་རྟོག་པར་བྱེད་ན། རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཡང༌། །གཞན་དུ་འགྱུར་བར་ཇི་ལྟར་རུང༌། །ལན་བཏབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དགག་པ་ཉིད་ཀྱང་ཐ་སྙད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་པ་ཁོ་ནར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པ་པ་མ་ཡིན་པས་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལ་གནོད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ལ་ཐ་སྙད་དུ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱང་འགྲུབ་པས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་གིས་སྨྲས་པ། དོན་དམ་པར་མིག་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་པོ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པའི་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་འདིར་སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་པའི་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །ཡོད་པའི་བློ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་ནས་གཏན་ཚིགས་སྦྱོར་བར་བྱེད་ན་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དམ། དོན་འགལ་བ་ཉིད་དོ། །སྐྱོན་གཞན་འདི་ཡང་ཡོད་དེ། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་རྟག་པར་འཛིན། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཆད་པར་ལྟ། །དེ་གཉི་ག་ཡང་ལྟ་བ་ངན་པ་ཡིན་ཏེ། མཐོ་རིས་དང་བྱང་གྲོལ་གྱི་གེགས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་གང་བདེ་བར་གྱུར་པ་དེ་ཡང་བདེ་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། གང་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པས། བདེ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྲོ་བའི་ལམ་ཀུན་དུ་སྟེན་པར་མི་བྱེད་དེ། ཡོད་པ་ལ་བྱ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་མེད་པ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། བདེ་བ་ མི་འཐད་པ་སུ་ཞིག་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ་འཇུག་ཅིང་ཅིའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། མེད་པ་ལ་འཇུག་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོད་དང་མེད་པ་ལ། །མཁས་པས་གནས་པར་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་གང་གི་ཕྱིར་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་ལྟ་བ་དེ་དག་ལྟ་བ་སྐྱོན་ཆགས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། མཁས་པ་འཁོར་བའི་དགོན་པ་ལས་བརྒལ་བར་འདོད་པས་མཐོ་རིས་ཀྱི་གནས་དང༌། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དག་ཏུ་ལྷའི་གྲོང་ཁྱེར་ན་ལྷ་མོའི་ལོངས་སྤྱོད་རྙེད་སླ་བའི་བདེ་བ་དང༌། ཚོར་བ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་པའི་བདེ་བ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་ཉེ་བར་ཞི་བའི་བདེ་བ་མྱོང་བར་འདོད་པ། བདག་ཉིད་དང་ལྡན་པས། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་དང༌། མེད་པ་ཉིད་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ལ་གནས་པ་ནི་རྟག་པ་དང༌། ཆད་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཡོད་པ་དང༌། མེད་པར་ལྟ་བ་དག་རྟག་པ་དང༌། ཆད་པར་ལྟ་བ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་ཞིག་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ། །དེ་ནི་མེད་པ་མིན་པས་རྟག །སྔོན་བྱུང་ད་ལྟར་མེད་ཅེས་པ། །དེས་ན་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །དབུ་མར་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་འདོད་པས། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་པ་འདི་དག་ནི་ཡོད་པའི་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། མ་སྐྱེས་པ་དང༌། མ་འགགས་པ་དག་ནི་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ནི་དེ་ལྟར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དོན་དམ་པར་ཡང་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པའི་ཕྱིར་དང༌། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་མེད་ལ། དོན་དམ་པར་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་སྒྱུ་མ་བྱས་པ་བཞིན་པས་མེད་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་ཡང་མེད་པའམ། ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་བློ་ལ་མངོན་པར་ཞིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་མཐའ་གཉིས་སུ་ལྟུང་བ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལ་འདིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་དོན་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དགག་པས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཆད་པ་མེད་པ་དང༌། རྟག་པ་མེད་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རབ་ཀྱི་རྩལ་གྱིས་རྣམ་པར་གནོན་པ་གཟུགས་ལ་ཆད་པའི་དངོས་པོའམ་རྟག་པའི་དངོས་པོ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་རྣམས་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཆད་པའི་དངོས་པོའམ། རྟག་ པའི་དངོས་པོ་མེད་དོ། །གཟུགས་དང༌། ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་རྣམས་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཆད་པའི་དངོས་པོའམ། རྟག་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱི
Chinese
凭藉（力）。如果承认有自性，就等于承认会变成其他的。因此，你对前一个观点造成损害，并且论证的目的没有成立。因为如果有自性，就不可能变成其他的。这里说到，我所说的是没有的自性，也就是空性，而不是说有自性。因为对于任何法来说，有自性都是不合理的。如果即使不合理，仍然由于习惯于分别而进行分别，那么，如果有自性，又怎么会变成其他的呢？因为已经回答过了，而且变成其他的，如果不是自性空性，就不会发生。应该这样理解。反驳本身也是世俗谛，因为是要证明仅仅存在于世俗谛中，而不是胜义谛，所以也不会对前一个观点造成损害，而且在世俗谛中变成其他的也成立，所以论证的目的并不是没有成立。这里，分别说部的人说，在胜义谛中，眼等六处本来就是有自性的，因为是有存在的意识的原因，例如涅槃一样。对此，这里海市蜃楼的水等也是有存在的意识的原因，所以论证的目的并不确定。即使确定地抓住“是有存在的意识的原因”来建立论证，论证的目的仍然没有成立，或者意义相违。还有这个其他的过失，就是把“有”执着为常，把“无”看作断。这两种都是恶见，因为会成为获得天界和解脱的障碍。像这样，如果是常，那么已经快乐的也就是快乐的，已经痛苦的也就是痛苦的。因此，为了产生快乐和使痛苦平息，就不会普遍地依止走向痛苦止息的道路，因为对于存在的事物来说，这样做是不合理的。如果是断灭，那么对于不存在的事物来说，烦恼和清净的痛苦和快乐也是不合理的，谁会正确地受持戒律而行持，又为了什么呢？
English
By means of (power). If you admit that there is inherent existence, it is tantamount to admitting that it will change into something else. Therefore, you are harming the former position, and the purpose of the argument is not accomplished. Because if there is inherent existence, it is impossible to change into something else. Here it is said: I speak of the nature of non-existence, which is emptiness, but I do not speak of inherent existence. Because it is not reasonable for any dharma to have inherent existence. If, even though it is unreasonable, one still engages in conceptualization due to the power of being accustomed to conceptualization, then, if there is inherent existence, how can it change into something else? Because it has already been answered, and changing into something else will not occur unless it is the emptiness of inherent existence. This is how it should be understood. The refutation itself is also conventional truth, because it is proving that it exists only in conventional truth, and not in ultimate truth, so it will not harm the former position, and the change into something else is also accomplished in conventional truth, so the purpose of the argument is not unaccomplished. Here, the Vaibhashikas say that in ultimate truth, the six sense sources, such as the eye, are inherently existent, because they are the cause of the consciousness of existence, just like nirvana. To this, here, the water of mirages and so on are also the cause of the consciousness of existence, so the purpose of the argument is uncertain. Even if one definitely grasps "it is the cause of the consciousness of existence" and establishes the argument, the purpose of the argument is still not accomplished, or the meaning is contradictory. There is also this other fault: that of grasping "existence" as permanent, and viewing "non-existence" as annihilation. Both of these are wrong views, because they become obstacles to attaining the heavens and liberation. Like this, if it is permanent, then what has become happy is also happy, and what has become suffering is also suffering. Therefore, in order to generate happiness and pacify suffering, one will not universally rely on the path that leads to the cessation of suffering, because it is unreasonable to do so for things that exist. If it is annihilation, then for things that do not exist, afflictions and purified suffering and happiness are also unreasonable. Who would correctly take vows and practice, and for what?
Chinese
将会进入，因为进入不存在是不合理的。因此，对于存在和不存在，智者不应安住。如是，因为那些视有和无的观点是具有缺陷的观点，所以，智者想要超越轮回的寂静处，在高处的住所和花园中，在天人的城市里，容易获得天女享乐的安乐，以及一切感受都断绝的安乐，一切戏论都无余寂灭的安乐，想要体验这些安乐，具有自性者，不应安住于诸法的存在和不存在，因为安住于这些，会陷入常和断的过失中，应当如此理解。如果有人问，如何视有和无会陷入常和断的观点中呢？凡是自性存在的，它不是不存在，所以是常；说先前存在现在不存在，因此会陷入断灭。一切中观论者都认为只是名言假立，因此，对于说色等生起之法是存在的，因为是存在的意识之因，而未生和未灭之法是不存在的那些人，不会有这样的过失。在胜义谛中，因为所要证悟的自性是空性的，并且是未生的，所以没有视之为存在的观点；在胜义谛中，诸法的自性不是不存在，因为具有因，譬如幻化一般，所以也没有视之为不存在的观点，或者因为对于有和无的意识没有显现，所以也不会堕入有和无的二边。对此，这里的解释之义是，通过遮破空性不相顺的方面的差别，从而显示缘起没有断灭和没有常恒。因此，以极盛的力量来彻底压制，在色法上没有断灭的事物或常恒的事物。同样，在感受、想、行以及识上，也没有断灭的事物或常恒的事物。色、感受、想、行以及识上，凡是没有断灭的事物或常恒的事物，那就是般若波罗蜜多。
English
It will enter, because it is unreasonable to enter into non-existence. Therefore, the wise should not abide in existence and non-existence. Thus, because those views that regard existence and non-existence are flawed views, therefore, the wise, wanting to transcend the solitude of samsara, in the high abodes and gardens, in the cities of the gods, easily obtain the happiness of the enjoyment of goddesses, and the happiness of the cessation of all feelings, the happiness of the complete pacification of all elaborations, wanting to experience these happinesses, those who possess self-nature, should not abide in the existence and non-existence of things, because abiding in these will lead to the faults of permanence and annihilation, one should understand it in this way. If someone asks, how does viewing existence and non-existence lead to the views of permanence and annihilation? Whatever has an inherent nature, it is not non-existent, therefore it is permanent; saying that it existed before but does not exist now, therefore it will lead to annihilation. All Madhyamikas consider it to be merely nominal, therefore, for those who say that phenomena such as form are existent, because they are the cause of the consciousness of existence, and that phenomena that are unborn and unceased are non-existent, there will be no such fault. In the ultimate truth, because the self-nature to be realized is emptiness, and it is unborn, therefore there is no view of regarding it as existent; in the ultimate truth, the self-nature of phenomena is not non-existent, because it has causes, like an illusion, so there is no view of regarding it as non-existent either, or because there is no manifestation of the consciousness of existence and non-existence, so there will be no falling into the two extremes of existence and non-existence. Here, the meaning of the explanation is that by refuting the differences of the aspects that are not in accordance with emptiness, it shows that dependent origination has no annihilation and no permanence. Therefore, with the utmost power to completely suppress, there is no annihilation or permanence in form. Similarly, in feeling, perception, formation, and consciousness, there is no annihilation or permanence. Whatever there is no annihilation or permanence in form, feeling, perception, formation, and consciousness, that is Prajnaparamita.