Tibetan
་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་ཞེས་བྱ་བ་དག་འགྲུབ་བོ། །བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་བརྟག་པ་བཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་དྲུག་པའོ།། །།འདིར་སྨྲས་པ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་ལྟ་ན་འཁོར་བ་མི་འཐད་དེ། རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གང་བཤད་པ་དེ་མི་རུང་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལས་དང་འབྲས་བུར་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ལས་གང་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ལེགས་པར་སྡོམ་པ་དང༌། །གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་བྱམས་སེམས་གང༌། །དེ་ཆོས་དེ་ནི་འདི་གཞན་དུ། །འབྲས་བུ་དག་གི་ས་བོན་ཡིན། །བདག་ཉིད་ལེགས་པར་སྡོམ་པ་ནི། །བདག་ཉིད་ལེགས་པར་སྡོམ་པར་བྱེད་པའོ། །གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ནི་གཞན་དག་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའོ། །བྱམས་པ་ནི་མཛའ་བཤེས་ལ་འབྱུང་བ་སྟེ་གཅུགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཡང་ན་བྱམས་པ་ནི་བྱམས་པ་ཉིད་དེ་སེམས་སྣུམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། དེ་ནི་བདག་གི་དོན་གྱི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་ལེགས་པར་སྡོམ་པར་བྱེད་པ་དང༌། གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དང༌། བྱམས་པའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་དག་གི་ས་བོན་ཏེ་འདི་དང་གཞན་དག་ཏུ་འབྲས་བུ་དག་གི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་བྱམས་པ་བསྒོམས་པ་ན་ཕན་ཡོན་བརྒྱད་ཡོད་དེ། མི་རྣམས་དགའ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ལས་རྣམ་པ་གསུམ་ཅར་ཡང་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་པ་ནི་ས་བོན་དུ་བསྟན་ཏེ་ལུས་དང་ངག་གཉིས་དེ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང༌། །ཡིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ། །ཞེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དྲང་སྲོང་མཆོག་གི་ལས་རྣམས་ནི། །སེམས་པ་དང་ནི་བསམ་པར་གསུངས། །ལས་དེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ནི། །རྣམ་པ་དུ་མར་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས། དྲང་སྲོང་མཆོག་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལས་རྣམས་ནི་འདི་ལྟར་མདོར་བསྡུ་བ་ལས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་ཏེ། །སེམས་པ་ས་བོན་དུ་གྱུར་པ་དང༌། བསམ་པ་དུས་ཕྱི་མ་ལ་རྩོམ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ལས་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ཀྱང་རྣམ་པ་དུ་མ་ཡོད་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་དང་དེར་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་མང་པོར་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་ཤིང་བསྟན་ནོ། །དེ་ལ་ལས་གང་སེམས་པ་ཞེས། །གསུངས་པ་དེ་ནི་ཡིད་ཀྱིར་འདོད། བསམ་པ་ཞེས་ནི་གང་གསུངས་པ། །དེ་ནི་ལུས་དང་ངག་གི་ཡིན། །དེ་ལ་ལས་གང་སེམས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཡིན་པར་འ
Chinese
那么，（从）痛苦中解脱，被称为束缚和解脱的那些（目标）就达成了。关于束缚和解脱的考察就到这里，这是第十六品。 这里说到：如果认为事物和非事物，轮回是不合理的，因为会陷入常和断的过失。这样说是不行的。为什么呢？因为与业和果相关联。 什么是业呢？自身善于调伏，以及利益他人，慈爱之心，这些是法，这些是此世和彼世果实的种子。自身善于调伏，就是自身善于调伏。利益他人，就是利益其他众生。慈爱是发生在亲友之间，是“爱恋”的同义词。或者，慈爱就是慈爱本身，是“心柔软”的同义词，那是为了自己的利益的因。自身善于调伏，利益他人，以及慈爱之心，这些就是法。它们是果实的种子，是此世和彼世果实的因。如此，世尊也说过，修习慈爱有八种利益，人们会感到快乐。这样广大的开示过。所有三种业都是为了法。心被显示为种子，因为身和语都依赖于它。如此，世尊也说过：意先于诸法。这样开示了偈颂。至上仙人的业是，心和思，这样宣说。那些业的差别是，以多种方式完全宣扬。至上仙人，佛陀世尊，将业简要地归纳为两种：心是种子，以及思是未来时所作的。这两种业的差别，世尊也在那里以多种方式完全宣扬和显示。其中，所说的业是心，认为是意的（作用）。所说的思，是身和语的（作用）。其中，所说的业是心，认为是意的
English
Then, those (goals) called bondage and liberation, (which are) liberation from suffering, are accomplished. The examination of bondage and liberation is taken up here, this is the sixteenth chapter. Here it is said: If one views things as existent or non-existent, samsara is not reasonable, because it would lead to the fault of permanence and annihilation. This is not acceptable. Why? Because it is related to karma and its result. What is karma? Self well-disciplined, and benefiting others, whatever loving-kindness, that is dharma, that is the seed of fruits in this and other (lives). Self well-disciplined is making oneself well-disciplined. Benefiting others is making benefit to other beings. Loving-kindness occurs to friends, it is a synonym for 'affection'. Or, loving-kindness is loving-kindness itself, it is a synonym for 'softness of mind', that is the cause for one's own benefit. Self well-disciplined, benefiting others, and whatever mind of loving-kindness, that is dharma. That itself is the seed of fruits, it is the cause of fruits in this and other (lives). Thus, the Bhagavan also said that there are eight benefits when practicing loving-kindness, people will be happy. Thus, he extensively taught. All three kinds of karma are for the sake of dharma. Mind is shown as the seed, because both body and speech depend on it. Thus, the Bhagavan also said: Mind precedes all dharmas. Thus, he taught the verse. The actions of the supreme sage are, mind and thought, thus it is said. The distinctions of those actions are, completely proclaimed in various ways. The supreme sage, the Buddha Bhagavan, summarized the actions into two types: mind is the seed, and thought is what is done in the future. The differences of these two types of actions, the Bhagavan also completely proclaimed and showed in various ways there. Among them, the action that is said to be mind, is considered to be of the mind. What is said to be thought, is of body and speech. Among them, the action that is said to be mind, is considered to be of the mind.
Tibetan
དོད་དོ། །ལས་གང་བསམས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་བློས་འདི་བྱའོ་སྙམ་དུ་གསུངས་ ནས་ལུས་སམ་ངག་གི་བྱེད་པ་དེ་ནི་ལུས་དང་ངག་གི་ཡིན་ཏེ་གང་མ་བསམས་པར་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ངག་དང་བསྐྱོད་དང་མི་སྤོང་བའི། །རྣམ་རིག་བྱེད་མིན་ཞེས་བྱ་གང༌། །སྤོང་བའི་རྣམ་རིག་བྱེད་མིན་པ། །གཞན་དག་ཀྱང་ནི་དེ་བཞིན་འདོད། །ལོངས་སྤྱོད་ལས་བྱུང་བསོད་ནམས་དང༌། །བསོད་ནམས་མ་ཡིན་ཚུལ་དེ་བཞིན། །སེམས་པ་དང་ནི་ཆོས་དེ་བདུན། །ལས་སུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་ལ་ངག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་གསལ་བར་བརྗོད་པའོ། །བསྐྱོད་པ་ནི་ལུས་གཡོ་བ་སྟེ། དེ་གཉི་ག་ཡང་ལས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ལས་ཀྱི་ལམ་དུ་གཏོགས་པ་སྟེ། འདིར་ཡང་ལས་སུ་བགྲང་བ་ཡིན་པར་གཟུང་བར་བྱའོ། །མི་སྤང་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་དགེ་བའི་ལས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལུས་སམ་ངག་གིས་བྱའོ་སྙམ་དུ་མི་དགེ་བའི་སེམས་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དེ་ཚུན་ཆད་ནས་མི་དགེ་བ་དེ་ལུས་སམ་ངག་གང་དག་གིས་མི་བྱེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་དགེ་བའི་སེམས་ཡང་དག་པར་བླངས་བའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཁོ་ནའི་མི་དགེ་བ་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་གང་དག་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་མི་སྤོང་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་འཐོབ་བོ། །སྤོང་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་གཞན་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་དེ། དགེ་བའི་ལས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལུས་སམ་ངག་གིས་བྱའོ། །སྙམ་དུ་དགེ་བའི་སེམས་ཡང་དག་པར་བླངས་བ་དེ་ཚུན་ཆད་ནས། དགེ་བ་དེ་ལུས་སམ་ངག་གང་དག་གིས་མི་བྱེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དགེ་བའི་སེམས་ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཁོ་ནའི་དགེ་བ་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་གང་དག་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་སྤོང་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་འཐོབ་བོ། །ལོངས་སྤྱོད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་ནི་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་རྒྱུ་ལས་བསོད་ནམས་བྱུང་བ་སྟེ། རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་དང་རྒྱུན་འཕེལ་བ་སྟེ་བསོད་ནམས་ཉིད་དོ། །ལོངས་སྤྱོད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཚུལ་དེ་བཞིན་ནོ། །སེམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ལས་རྣམ་པ་དུ་མ་དེ་དག་ཀྱང་དག་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ སུ་འདུས་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ངག་ལ་སོགས་པ་ཆོས་བདུན་པོ་དེ་དག་ནི་ལས་སུ་མངོན་པ་དང་ལས་ཀྱི་མིང་ཅན་དང༌། ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དག་ཏུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ལས་རྣམ་པ་བདུ
Chinese
对了。 所谓“所思之业”，是指心中想“我要做这个”，然后身体或语言的行为，是身体和语言的行为，没有想过的行为就不是了。 语言和行动以及不舍弃的，非表色，舍弃的非表色，其他也同样认可。 受用所生福德和，非福德之理亦如是，心和法这七种，是显现为业所认可的。 其中的语言，是指清晰地说出文字。 行动是指身体的摇动，这二者也是因为受业的支配，所以属于业的道，这里也应被理解为被算作是业。 所谓不舍弃的非表色，是指想“这个不善业，要用身体或语言来做”，从真正发起不善心开始，即使那个不善业没有用身体或语言来做，也仅仅是从真正发起不善心的因所生的那些不善业会产生，那些就被称为不舍弃的非表色。 其他舍弃的非表色也同样认可，想“这个善业，要用身体或语言来做”，从真正发起善心开始，即使那个善业没有用身体或语言来做，也仅仅是从真正发起善心的因所生的那些善业会产生，那些就被称为舍弃的非表色。 受用所生的福德，是指从完全受用的因所生的福德，所谓从因所生，是指随行、相连和持续增长，也就是福德本身。 受用所生的非福德也是同样的道理。 所谓心，是指心显现地造作。 这样多种业，也包含在清净等法中，因此语言等七法，被认为是显现为业、具有业的名称和业的体性。 这样业的种类有七
English
That's right. The so-called "karma of thought" refers to the actions of body or speech after thinking "I will do this" in the mind, which are the actions of body and speech, and actions that have not been thought of are not. Speech and action, as well as non-abandoning, non-revealing form, abandoning non-revealing form, others are also recognized in the same way. The merit arising from enjoyment, and the principle of non-merit are also the same, mind and these seven dharmas are recognized as manifesting as karma. Among them, speech refers to clearly uttering words. Action refers to the movement of the body, and these two are also under the control of karma, so they belong to the path of karma, and here they should also be understood as being counted as karma. The so-called non-abandoning non-revealing form refers to thinking "this unwholesome karma, I will do it with body or speech", from the moment of truly generating an unwholesome mind, even if that unwholesome karma is not done with body or speech, only those unwholesome karmas arising from the cause of truly generating an unwholesome mind will arise, those are called non-abandoning non-revealing form. Other abandoning non-revealing forms are also recognized in the same way, thinking "this wholesome karma, I will do it with body or speech", from the moment of truly generating a wholesome mind, even if that wholesome karma is not done with body or speech, only those wholesome karmas arising from the cause of truly generating a wholesome mind will arise, those are called abandoning non-revealing form. The merit arising from enjoyment refers to the merit arising from the cause of complete enjoyment, the so-called arising from cause refers to following, connecting, and continuously increasing, which is merit itself. The non-merit arising from enjoyment is also the same principle. The so-called mind refers to the mind manifesting and creating. In this way, these various karmas are also included in pure and other dharmas, therefore these seven dharmas such as speech are considered to be manifesting as karma, having the name of karma, and the nature of karma. Thus, there are seven kinds of karma.