Tibetan
ཀུན་འབྱུང་བ་སྤང་བ་དང༌། འགོག་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་དང་ལམ་བསྒོམ་པ་དང༌། འབྲས་བུ་བཞི་པོ་དག་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་མི་རུང་སྟེ་ཀུན་འབྱུང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་སྤང་བར་མི་ནུས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་བསྒོམས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བསྒོམ་པར་མི་ནུས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་བསྒོམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། སྤངས་པ་དང་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་དང་བསྒོམ་པའི་བྱ་བ་བཞི་པོ་དེ་དག་ཀྱང་མི་འཐད་དོ། །ཡང་གཞན་ཡང༌། འབྲས་བུ་ བཞི་པོ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་དང༌། ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་དང༌། ཕྱིར་མི་འོང་བ་དང༌། དགྲ་བཅོམ་པ་དག་ཀྱང་བྱ་བ་བཞི་པོ་དག་མེད་པས་མི་རུང་ངོ༌། །ཡང་གཞན་ཡང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཡོངས་འཛིན་པས། །འབྲས་བུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །ཐོབ་པ་མིན་པ་གང་ཡིན་དེ། །ཇི་ལྟར་ཐོབ་པར་ནུས་པར་འགྱུར། །ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་འཛིན་པས་འབྲས་བུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཐོབ་པར་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུ་མེད་ན་འབྲས་གནས་མེད། །ཞུགས་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་གང་ཟག་བརྒྱད། །དེ་དག་མེད་ན་དགེ་འདུན་མེད། །དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་རྣམས་མེད་ན། འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་དང་ཞུགས་པའི་སྐྱེས་བུ་གང་ཟག་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་གང་ཟག་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་མེད་ན་དགེ་འདུན་ཡང་མེད་དོ། །ཡང་གཞན་ཡང༌། འཕགས་པའི་བདེན་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར། །དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཡོད་མིན་ན། །སངས་རྒྱས་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་འགྱུར། །ཁྱོད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ལ། །མ་བརྟེན་པར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཁྱོད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སངས་རྒྱས་ལ། །མ་བརྟེན་པར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །སངས་རྒྱས་མིན་པ་གང་ཡིན་དེས། །བྱང་ཆུབ་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་ལ། །བརྩལ་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་མི་འགྱུར། །འགའ་ཡང་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་པ། །ནམ་ཡང་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །མི་སྟོང་པ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བྱ་བ་མེད། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་རྒྱུས་བྱུང་བའི། །འབྲས་བུ་ཁྱོད་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཆོས་དང་ཆོ
Chinese
生起之因的断除，以及灭的现证，和道的修习，以及四种果位，也如同完全了解痛苦一样是不合理的，因为凡是自性没有断除的生起之因，那也是不能断除的，因为是自性没有断除的缘故。凡是自性没有现证的灭，那也是不能现证的，因为是自性没有现证的缘故。凡是自性没有修习的道，那也是不能修习的，因为是自性没有修习的缘故。这样一来，那么四圣谛的那些完全了解，以及断除和现证和修习的四种行为，也都是不合理的。又，再有，四种果位，入流果，一来果，不来果，阿罗汉果，也因为没有四种行为而不合理。又，再有，自性是完全执着的，果位自性不是获得的，凡是哪一个，如何能够获得呢？自性完全执着，果位自性不是获得的，凡是哪一个，那些也是不能获得的。没有果位就没有果位住，入流者等也是没有的。如果补特伽罗八辈，那些没有就没有僧伽。如果没有沙门的果实，那么安住于果位和入流的补特伽罗八辈那些也是没有的。如果补特伽罗八辈那些没有，那么僧伽也没有。又，再有，因为没有圣谛的缘故，殊胜的法也没有。如果法和僧伽没有，那么佛陀如何能够有呢？你对于佛陀菩提，不依赖也成为过失。你对于菩提佛陀，不依赖也成为过失。你的自性不是佛陀的，凡是哪一个，对于菩提菩提的行为，即使勤奋菩提也不会获得。任何的法和非法，什么时候也不会做，对于不空性做什么呢？自性没有行为。法和非法由因产生的，果实你那里是没有的。法和非
English
The abandonment of the origin, the realization of cessation, the cultivation of the path, and the four fruits are all unreasonable, just like fully understanding suffering, because whatever origin that has not been abandoned by its own nature cannot be abandoned, because it has not been abandoned by its own nature. Whatever cessation that has not been realized by its own nature cannot be realized, because it has not been realized by its own nature. Whatever path that has not been cultivated by its own nature cannot be cultivated, because it has not been cultivated by its own nature. Thus, the complete understanding of those four noble truths, as well as the four actions of abandonment, realization, and cultivation, are all unreasonable. Furthermore, the four fruits of stream-enterer, once-returner, non-returner, and arhat are also unreasonable because they lack the four actions. Furthermore, since self-nature is completely grasped, whatever fruit is not attained by self-nature, how can it be attained? Since self-nature is completely grasped, whatever fruits are not attained by self-nature, those cannot be attained. If there is no fruit, there is no abiding in the fruit, and there are no stream-enterers. If there are eight types of individuals, then if those are absent, there is no sangha. If there are no fruits of the renunciates, then those eight types of individuals who abide in the fruit and have entered the stream are also absent. If those eight types of individuals are absent, then there is no sangha. Furthermore, because there are no noble truths, there is also no sacred dharma. If there is no dharma and sangha, then how can there be a buddha? You would also be at fault for not relying on the buddha for enlightenment. You would also be at fault for not relying on enlightenment for the buddha. Whatever is not a buddha by your own nature, even if you strive for enlightenment and the practice of enlightenment, you will not attain enlightenment. Nothing, neither dharma nor non-dharma, will ever be done, so what is to be done with non-emptiness? There is no action in self-nature. You have no fruits arising from the causes of dharma and non-dharma. Dharma and non-
Tibetan
ས་མིན་མེད་པར་ཡང༌། །འབྲས་བུ་ཁྱོད་ལ་ཡོད་མར་འགྱུར། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་རྒྱུས་བྱུང་བའི། །འབྲས་བུ་གལ་ཏེ་ཁྱོད་ལ་ཡོད། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་ལས་བྱུང་བའི། །འབྲས་བུ་ཅི་ཕྱིར་སྟོང་མ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཐ་སྙད་ནི། །ཀུན་ལའང་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གང་ཡིན་པའི། །སྟོང་པ་ཉིད་ལའང་གནོད་པ་བྱེད། །བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་འགྱུར་ཞིང༌། །བྱ་བ་རྩོམ་པའང་མེད་པར་འགྱུར། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནོད་བྱེད་ན། །མི་བྱེད་པའང་བྱེད་པོར་འགྱུར། །དངོས་ཉིད་ ཡོད་ན་འགྲོ་བ་རྣམས། །གནས་སྐབས་སྣ་ཚོགས་འབྲལ་འགྱུར་ཞིང༌། །མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགགས་དང༌། །ཐེར་ཟུག་ཏུ་ཡང་གནས་པར་འགྱུར། །ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ན་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་རྣམས་སྐབས་སྣ་ཚོགས་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞིང་མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགགས་པ་དང༌། ཐེར་ཟུག་ཏུ་གནས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་ན། ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་སྐྱོན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་གཞན་ཡང༌། གལ་ཏེ་སྟོང་པ་ཡོད་མིན་ན། །མ་ཐོབ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང༌། །སྡུག་བསྔལ་མཐར་བྱེད་ལས། དང་ནི། །ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་སྤོང་བའང་མེད། །གལ་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་གང་དག་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ལ། སྡུག་བསྔལ་མཐར་བྱེད་པའི་ལས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང༌། །མཐོང་བ་དེས་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། །ཀུན་འབྱུང་དང་ནི་འགོག་པ་དང༌། །ལམ་ཉིད་དེ་དག་མཐོང་བ་ཡིན། །གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་དེས་ཆོས་བཞི་པོ་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་དང༌། འགོག་པ་དང༌། ལམ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་དག་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་མིག་དང་ལྡན་པས་མར་མེའི་སྣང་བ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་ནོ། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཉི་ཤུ་བཞི་པའོ།། །།འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་འདི་དག་ཀུན་སྟོང་ན། །འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད། །གང་ཞིག་སྤོང་དང་འགགས་པ་ལས། །མྱ་ངན་འདའ་བར་འགྱུར་བར་འདོད། །གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་འདི་དག་ཀུན་སྟོང་ན། །དེ་ལྟ་ན་འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད་དོ། །དེ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་སྤོང་བ
Chinese
如果无有地界，果实于汝则变为有。法与非法因所生之，果实若汝实有者。法与非法所生之，果实为何非是空？世间人之言说，于一切皆为作损害。何为缘起之，空性亦作损害也。作为任何皆无有，作为发起亦无有。若对空性作损害，不作者亦变为作者。实性 若有则有情众，离别种种之境况，不生与不灭，亦恒常而安住。若有自性则所有有情众生，将脱离各种境况，并且不生不灭，也将恒常存在。因此，如果坚持如是宣说自性，那么如前所述的过失，也将全部发生。又，如果空性不存在，则未得之获得之事，以及痛苦止息之业，和一切烦恼之舍弃亦无有。如果不是自性空性，因此，世间和超世间的差别，凡是未获得的获得之事有多少，那些全部获得之事也将不存在，痛苦止息之业也将不存在，并且一切烦恼的舍弃也将不存在。何者以缘起，见者彼即痛苦与，集起以及灭除与，道谛彼等见也。何者以缘起而见，彼即见到四法，即痛苦、集起、灭除和道谛，犹如具眼之人，见到灯光之所有色相。名为圣谛观察，即第二十四品。此处说，如果这些一切皆空，则生起没有，坏灭也没有。从何者舍弃和止息，欲求涅槃耶？如果这些有情众生皆空，那么生起没有，坏灭也没有。由于彼等没有，从何者舍弃
English
If there is no ground, the fruit will become existent for you. If the fruit caused by Dharma and non-Dharma is truly existent for you. Why is the fruit caused by Dharma and non-Dharma not empty? The speech of worldly people harms everything. Whatever is dependent arising, it also harms emptiness. There will be nothing to do, and there will be no initiation of action. If it harms emptiness, then the non-doer also becomes the doer. Reality If there are sentient beings, they will be separated from various situations, and they will not be born or cease, and they will also abide permanently. If there is self-nature, then all sentient beings will be separated from various situations, and they will not be born or cease, and they will also exist permanently. Therefore, if one insists on speaking of self-nature in this way, then all the faults mentioned above will also occur. Again, if emptiness does not exist, then there will be no attainment of what has not been attained, and the cessation of suffering, and the abandonment of all afflictions. If it is not emptiness by its own nature, therefore, the difference between the worldly and the transcendental, whatever attainments of what has not been attained, all those attainments will not exist, the cessation of suffering will not exist, and the abandonment of all afflictions will not exist. Whoever sees dependent arising, sees suffering, the origin, the cessation, and the path. Whoever sees dependent arising sees the four dharmas, namely suffering, origin, cessation, and the path, just as a person with eyes sees all the forms of light. This is called the examination of the noble truths, which is the twenty-fourth chapter. Here it is said, if all these are empty, then there is no arising and no destruction. From what abandonment and cessation does one desire Nirvana? If all these sentient beings are empty, then there is no arising and no destruction. Because they do not exist, from what abandonment