Tibetan
་ལུས་རྣམས་དང༌། །བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་དག །དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུ་དང༌། སྨིག་རྒྱུ་རྨི་ལམ་འདྲ་བ་ཡིན། །ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་བལྟ་བར་བྱའོ། །ལས་དང་འབྲས་བུ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་བདུན་པའོ།། །།བམ་པོ་ལྔ་པ། འདིར་སྨྲས་པ། འོ་ན་དེ་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་ནི་གང་ཡིན། རྣམ་པ་གང་གིས་ནི་དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར། འདིར་བཤད་པ། བདག་དང་བདག་གི་དང་བྲལ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། རིགས་པ་སྔོན་དུ་བཏང་སྟེ་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཞེན་བཤད་པ། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་གྱུར་ན། དེ་ལྟ་ན་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་རྣམས་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ན། མི་རྟག་པའི་སྐྱོན་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་རབ་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་འཕྲོས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་མི་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་གཞན། །ཕུང་པོ་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བདག་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་གཞན་ཡིན་པར་གྱུར་ན། དེ་ལྟ་ན་ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་གཞན་པ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ། །བདག་ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ན་རྟག་པའི་སྐྱོན་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་འཕྲོས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་མི་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་གང་གི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ན་བདག་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། བདག་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །བདག་གི་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །བརྟགས་ན་དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འཐད་ན་བདག་གི་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་ཅིས་བྱ་བའི་གང་ཡིན་པ་དེ་བདག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ན། བདག་དེ་མེད་པས་དེའི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བདག་དང་བདག་གི་མེད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བདག་དང་བདག་གི་ཞི་བའི་ཕྱིར། །ངར་འཛིན་ང་ཡིད་འཛིན་མེད་འགྱུར། །དེ་ལྟར་བདག་དང་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ངར་འཛིན་པ་དང༌། ང་ཡིར་འཛིན་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ངར་འཛིན་པར་འགྱུར་ལ། བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ང་ཡིར་འཛིན་པར་འགྱུར་པས། གང་གི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་དེའི་ཕྱིར་
Chinese
身体等，作者和果报等，如乾闼婆城，如阳焰梦幻。一切法都应如是观。名为业及果报观察，第十七品。第五卷。此中说，那么真如的体性是什么？以何种方式才能证悟真如？此处说，远离我与我所是真如的体性，先运用理智而完全证悟，就能证悟真如。如果如何执着呢？如果蕴是我，则会成为生灭法。如果诸蕴是我的自性，那么就会成为生灭之法，因为诸蕴是生灭之法。如果我是生灭之法，那么所有无常的过失都会极度增多，因为那是舍弃了其余部分，所以不说了。如果我异于诸蕴，则会成为无蕴之相。如果我异于诸蕴，那么就会成为非蕴之相，因为异于诸蕴是常法。如果我不是蕴之相，那么所有常法的过失都会增多，那也是舍弃了其余部分，所以不说了。因此，如果完全观察，因为我和二者都不合理。如果我自性不存在，那么我所怎么会存在呢？如果观察，像这样自性在一切方面都不合理，那么我所怎么会存在呢？就像我所是属于我的事物，如果我不存在，那么说这是我的就不合理了。因此，无我与我所是真如的体性。因为我和我所寂灭，我执和我慢就会消失。像这样，因为我和我所的显现执着而接近寂灭，所以对我执和我慢就会消失，就像依靠我执着而产生我执，依靠我所执着而产生我慢，因此，因为我对我的执着接近寂灭，所以
English
Bodies, etc., agents and results, etc., are like cities of gandharvas, like mirages and dreams. All dharmas should be viewed in this way. This is called "Examination of Actions and Results," the seventeenth chapter. Fifth fascicle. Here it is said: What, then, is the characteristic of Suchness? By what means can Suchness be realized? Here it is explained: Being free from self and what belongs to self is the characteristic of Suchness, and realizing it completely by first applying reasoning will lead to the realization of Suchness. If it is said, how is it clung to? If the aggregates are the self, then it will become something with arising and ceasing. If the aggregates are considered to be the self, then it would be subject to arising and ceasing, because the aggregates are subject to arising and ceasing. If the self is subject to arising and ceasing, then all the faults of impermanence would become excessive, but since that is abandoning the rest, it is not mentioned. If it is other than the aggregates, then it would become without the characteristics of the aggregates. If the self is other than the aggregates, then it would become non-aggregate-like, because what is other than the aggregates is permanent. If the self is not the characteristic of the aggregates, then all the faults of permanence would become excessive, but that too is not mentioned because the rest is abandoned. Therefore, because when fully examined, neither the self nor the two are reasonable. If the self does not exist, how can what belongs to the self exist? If examined, since the self is unreasonable in every way, how can what belongs to the self exist? Just as what is to be done by the self is called "mine," if that self does not exist, then saying "this is mine" is unreasonable. Therefore, the absence of self and what belongs to self is the characteristic of Suchness. Because self and what belongs to self are pacified, the clinging to "I" and the pride of "I" will disappear. Thus, because the manifest clinging to self and what belongs to self is close to pacification, the clinging to "I" and the pride of "I" will disappear, just as clinging to self leads to clinging to "I," and clinging to what belongs to self leads to pride in "I." Therefore, because clinging to self is close to pacification, therefore
Tibetan
ངར་འཛིན་པ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་དེའི་ཕྱིར་ང་ཡིར་འཛིན་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་སྨྲས་པ། གང་གིས་དེ་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་ན་ངར་འཛིན་པ་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བདག་ཡིན་པས་བདག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་བདག་གི་ཡང་ཡོད་དོ། །འདིར་བཤད་པ། ངར་འཛིན་ང་ཡིར་འཛིན་མེད་གང༌། །དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ངར་འཛིན་ང་ཡིར་འཛིན་མེད་པར། །གང་གིས་མཐོང་བས་མི་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ངར་འཛིན་པ་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པ་མེད་བ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ངར་འཛིན་པ་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པ་མེད་པར་གང་གིས་མཐོང་བས་ལོག་པར་ལྟ་བས་བློ་གྲོས་ཀྱི་མིག་ཉམས་པ་དེས་ནི་དེ་ཁོ་ན་མི་མཐོང་ངོ༌། །ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དག་ལ། །བདག་དང་བདག་གིར་ཟད་གྱུར་ན། །ཉེ་བར་ལེན་པ་འགག་འགྱུར་ཞིང༌། །དེ་ཟད་པས་ན་སྐྱེ་བ་ཟད། །དེ་ལྟར་ན་ང་ཉིད་ལ་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། ཕྱི་ རོལ་ཉིད་ལ་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཟད་པར་གྱུར་ན། ཉེ་བར་ལེན་པ་རྣམ་པ་བཞི་འགག་པར་འགྱུར་ཞིང་དེ་འགགས་པས་སྲིད་པ་ཟད་པར་འགྱུར་ལ། སྲིད་པ་ཟད་པས་སྐྱེ་བཟད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཆོས་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་རྟོག་པའི་འབྲས་བུ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པའི་ཐབས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཟད་པས་ཐར། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལས། །དེ་དག་སྤྲོས་ལས་སྤྲོས་པ་ནི། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར། །འདི་ལ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དག་ནི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཟད་པས་སྡུག་བསྔལ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་ཐར་པ་སྟེ། དེས་ནི་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་འཇུག་པར་བསྟན་ཏོ། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་འབྱུང་སྟེ། དེ་དག་ཡོད་ན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་དག་ནི་སྤྲོས་པ་ལས་འབྱུང་སྟེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྲོས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་བདག་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པས་འགག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེ
Chinese
我执将会消失，对我的显现执着将会平息，因此我执将会消失。 这里说：谁如果这样如实地见到，我执和我所执将会消失。说这个的原因是，因为有我，所以也有我的。 这里说： 我执与我所执，何者皆无有， 彼亦非为有，无我我所执， 何者见之者，彼亦不能见。 这样，我执和我所执没有，这也不存在。谁若见到没有我执和我所执，由于邪见，智慧之眼受损，那人就不能如实地见到。 内外一切诸法中，我与我所执尽除， 则能止息诸取着，此尽故则生亦尽。 这样，如果对于内在我执著为我，以及对于外在一切执著为我所，这些都灭尽了，那么四种近取就会止息，这些止息了，有（srid pa）就会灭尽，有灭尽了，生也就灭尽了。这是证悟人无我的果，断除了烦恼障，完全地分离了，是有余依涅槃。 现在为了阐述证悟法无我的果，断除了所知障，完全地分离了，获得无余依涅槃的方法，所以宣说： 业与烦恼尽故解脱，业与烦恼生于分别， 彼等生于戏论，戏论则由空性而止息。 这里，业和烦恼是出生的原因，因此，这些灭尽了，从痛苦中解脱出来就是解脱。这表明进入了有余依涅槃的境界。 业和烦恼是从分别产生的，因为有这些，它们才会产生。 分别是从戏论产生的，因为从对世俗谛的显现执着的相的戏论中产生。 戏论是由空性而止息的，因为证悟了法无我的自性而止息。 这是无余依涅槃。
English
Ego-grasping will disappear, and attachment to what appears as mine will be pacified, therefore ego-grasping will disappear. Here it is said: Whoever sees it as it is in this way, ego-grasping and grasping at what is mine will disappear. The reason for saying this is that because there is self, there is also what is mine. Here it is said: Whatever ego-grasping and grasping at what is mine there is, That also is not existent. Without ego-grasping and grasping at what is mine, Whoever sees it, that one also does not see. Thus, whatever is said to be without ego-grasping and grasping at what is mine, that also does not exist. Whoever sees without ego-grasping and grasping at what is mine, because of wrong views, the eye of wisdom is impaired, and that person does not see it as it is. When self and what is mine are exhausted, In all internal and external things, Then grasping will cease, And when that is exhausted, birth is exhausted. Thus, if attachment to self in oneself and attachment to what is mine in external things are exhausted, then the four types of grasping will cease, and when these cease, existence (srid pa) will be exhausted, and when existence is exhausted, birth will also be exhausted. This is the result of realizing the selflessness of persons, having abandoned the obscurations of afflictions, completely separated, it is nirvana with remainder. Now, in order to explain the method of attaining the result of realizing the selflessness of phenomena, having abandoned the obscurations of knowledge, completely separated, it is nirvana without remainder, it is said: Liberation comes from the exhaustion of karma and afflictions, karma and afflictions arise from conceptualization, Those arise from elaboration, and elaboration is stopped by emptiness. Here, karma and afflictions are the cause of birth, therefore, when these are exhausted, liberation from suffering is liberation. This shows entering the realm of nirvana with remainder. Karma and afflictions arise from conceptualization, because if these exist, they arise. Conceptualization arises from elaboration, because it arises from the elaboration of the characteristics of attachment to the appearance of conventional truth. Elaboration is stopped by emptiness, because it is stopped by realizing the nature of the selflessness of phenomena. This is nirvana without remainder.