Tibetan
ག་མ་ནི། །སོང་དང་མ་སོང་བགོམ་པས་བསྟན། །རེ་ཞིག་བཅིངས་པ་མི་གྲོལ་ཏེ། །མ་བཅིངས་པ་ཡང་གྲོལ་མི་འགྱུར། །བཅིངས་པ་གྲོལ་བཞིན་ཡིན་འགྱུར་ན། །བཅིངས་དང་གྲོལ་བ་དུས་གཅིག་ འགྱུར། །བདག་ནི་ལེན་མེད་མྱ་ངན་འདའ། །མྱང་འདས་བདག་གིར་འགྱུར་རོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་གང་དག་འཛིན་དེ་ཡི། །ཉེར་ལེན་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ཡིན། །གང་ལ་མྱ་ངན་འདས་བསྐྱེད་མེད། །འཁོར་བ་བསལ་བའང་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་འཁོར་བ་ཅི་ཞིག་ཡིན། །མྱ་ངན་འདས་པའང་ཅི་ཞིག་བརྟག །བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་དྲུག་པའོ། །བདག་ཉིད་ལེགས་པར་སྡོམ་པ་དང༌། །གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་བྱམས་སེམས་གང༌། །དེ་ཆོས་དེ་ནི་འདི་གཞན་དུ། །འབྲས་བུ་དག་གི་ས་བོན་ཡིན། །དྲང་སྲོང་མཆོག་གིས་ལས་རྣམས་ནི། །སེམས་པ་དང་ནི་བསམ་པར་གསུངས། །ལས་དེ་བདག་གི་བྱེ་བྲག་ནི། །རྣམས་པ་དུ་མར་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས། །དེ་ལ་ལས་གང་སེམས་པ་ཞེས། །གསུངས་པ་དེ་ནི་ཡི་ཀྱིར་འདོད། །བསམས་པ་ཞེས་ནི་གང་གསུངས་པ། །དེ་ནི་ལུས་དང་ངག་གིར་ཡིན། །ངག་དང་བསྐྱོད་དང་མི་སྤོང་བའི། །རྣམ་རིག་བྱེད་མིན་ཞེས་བྱ་གང༌། །སྤོང་བའི་རྣམ་རིག་བྱེད་མིན་པ། །གཞན་དག་ཀྱང་ནི་དེ་བཞིན་འདོད། །ལོངས་སྤྱོད་ལས་བྱུང་བསོད་ནམས་དང༌། །བསོད་ནམས་མ་ཡིན་ཚུལ་དེ་བཞིན། །སེམས་པ་དང་ནི་ཆོས་དེ་བདུན། །ལས་སུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྨིན་པའི་དུས་བར་དུ། །གནས་ན་ལས་དེ་རྟག་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འགགས་ན་འགགས་གྱུར་པ། །ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་སྐྱེ་པར་འགྱུར། །མྱུ་གུ་ལ་སོགས་རྒྱུན་གང་ནི། །ས་བོན་ལས་ནི་མངོན་པར་འབྱུང༌། །དེ་ལས་འབྲས་བུ་ས་བོན་ནི། །མེད་ན་དེ་ཡང་འབྱུང་མི་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་ས་བོན་ལས་རྒྱུན་དང༌། །རྒྱུན་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང༌། །ལས་ནི་འབྲས་བུའི་སྔོན་འགྲོ་བ། །དེ་ཕྱིར་ཆད་མིན་རྟག་མ་ཡིན། །སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ནི་གང་ཡིན་པ། །སེམས་ལས་མངོན་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར། །དེ་ལས་འབྲས་བུ་སེམས་ལྟ་ཞིག །མེད་ན་དེ་ཡང་འབྱུང་མི་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་སེམས་ལས་རྒྱུན་དང་ནི། །རྒྱུན་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང༌། །ལས་ནི་འབྲས་བུའི་སྔོན་འགྲོ་བ། །དེ་ཕྱིར་ཆད་མིན་རྟག་མ་ཡིན། །དཀར་པོའི་ལས་ཀྱི་ལམ་བཅུ་པོ། །ཆོས་སྒྲུབ་པ་ཡི་ཐབས་ཡིན་ཏེ། ། ཆོས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འདི་གཞན་དུ། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམ་ལྔའོ། །གལ་ཏེ་བརྟག་པ་དེར་འགྱུར་ན། །ཉེས་པ་ཆེན་པོ་མང་པོར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་བས་ན་བརྟག་པ་དེ། །འདིར་ནི་འཐད
Chinese
何者为去？以已去与未去之衡量而显示。 暂时束缚不得解脱，未束缚者亦不得解脱。 若束缚正在解脱，则束缚与解脱同时。 我无取而入灭，涅槃成为我所有，如是执持者，乃大取之执持。 于彼无涅槃之生起，亦无轮回之断除，于彼何为轮回？何为涅槃之观察？ 束缚与解脱之观察，名为第十六分别。 自身善于调伏，以及利益他人之慈心，此法即是此世与他世果实之种子。 正士所说之业，乃是意念与思虑，彼业之自体差别，已于多种方式中完全宣说。 其中何者为业，所说之意念，彼被认为是意业。 何者被说为思虑，彼乃是身业与语业。 不舍弃语与行动之非表色业，以及舍弃之非表色业，其他亦如是认为。 受用所生之福德，以及非福德之方式，意念与彼七法，被认为是业。 若于成熟之时中间存在，则彼业成为常恒。 若已灭尽，则已灭尽者，如何能生果？ 苗芽等相续，从种子中显现，若无彼果实种子，则彼亦不得生起。 何以故？从种子生相续，从相续生果实，业是果实之前行，故非常断。 何者为心之相续，从心显现，若无彼果实如心，则彼亦不得生起。 何以故？从心生相续，从相续生果实，业是果实之前行，故非常断。 十种白业之道，是修持佛法之方法，佛法之果实于此世与他世，乃是五种欲妙。 若于彼处观察，则会产生众多巨大过失，因此彼观察，于此不应理。
English
What is going? It is shown by the measure of gone and not gone. For a while, the bound cannot be liberated, and the unbound will also not be liberated. If the bound is being liberated, then bondage and liberation are simultaneous. I pass into nirvana without grasping, saying that nirvana becomes mine. Those who hold onto it in this way have a great clinging to grasping. For whom there is no arising of nirvana, and no elimination of samsara, for them, what is samsara? What is the investigation of nirvana? The investigation of bondage and liberation is called the sixteenth distinction. The self is well disciplined, and whatever loving-kindness benefits others, that Dharma is the seed of fruits in this world and the next. The actions spoken of by the supreme righteous ones are intention and thought. The specific differences of those actions are fully proclaimed in various ways. Among them, whatever action is spoken of as intention, that is considered mental action. Whatever is spoken of as thought, that is bodily and verbal action. Non-revealing form action that does not abandon speech and movement, and non-revealing form action that abandons, others are also considered the same. Merit arising from enjoyment, and the manner of non-merit, intention and those seven dharmas are considered as action. If it remains until the time of ripening, then that action becomes permanent. If it has ceased, then how can what has ceased give rise to fruit? Whatever continuum, such as sprouts, arises from seeds, if there is no fruit seed from that, then that will also not arise. Why? Because from the seed arises the continuum, and from the continuum arises the fruit, and action is the antecedent of the fruit, therefore it is neither permanent nor annihilated. Whatever is the continuum of mind, it will arise from mind. If there is no fruit like that mind, then that will also not arise. Why? Because from mind arises the continuum, and from the continuum arises the fruit, and action is the antecedent of the fruit, therefore it is neither permanent nor annihilated. The ten paths of white action are the means of practicing the Dharma, and the fruit of the Dharma in this world and the next is the five desirable qualities. If there is investigation there, then many great faults will arise, therefore that investigation is not reasonable here.
Tibetan
་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་རང་རྒྱལ་དང༌། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་གང་གསུངས་པའི། །བརྟག་པ་གང་ཞིག་འདིར་འཐད་པ། །དེ་ནི་རབ་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ། །ཇི་ལྟར་དབང་རྒྱ་དེ་བཞིན་ཆུང༌། །མི་ཟ་ལས་ནི་བུ་ལོན་བཞིན། །དེ་ནི་ཁམས་ལས་རྣམ་པ་བཞི། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་ལུང་མ་བསྟན། །སྤོང་བས་སྤང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།། བསྒོམ་པས་སྤང་བ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ཆུད་མི་ཟ་བ་ཡིས། །ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྤོང་བས་སྤང་བ་དང༌། །ལས་འཕོ་བ་ཡིས་འཇིག་འགྱུར་ན། །དེ་ལ་ལས་འཇིག་ལ་སོགས་པའི། །སྐྱོན་རྣམས་སུ་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཁམས་མཚུངས་ལས་ནི་ཆ་མཚུངས་དང༌། །ཆ་མི་མཚུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དེ་ནི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚེ། །གཅིག་པོ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་རྣམ་གཉིས་པོ། །ཀུན་གྱི་ལས་དང་ལས་ཀྱི་དེ། །ཐ་དད་པར་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང༌། །རྣམ་པར་སྨིན་ཀྱང་གནས་པ་ཡིན། །དེ་ནི་འབྲས་བུ་འཕོ་བ་དང༌། །ཤི་བར་གྱུར་ན་འགག་པར་འགྱུར། །དེ་ཡི་རྣམ་དབྱེ་ཟག་མེད་དང༌། །ཟག་དང་བཅས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཚད་མེད་དང༌། །འཁོར་བ་དང་ནི་རྟག་པ་མིན། །ལས་རྣམས་ཆུད་མི་ཟ་བའི་ཆོས། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་ལས་ནི་སྐྱེ་བ་མེད། །འདི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་དེའི་ཕྱིར། །གང་ཕྱིར་དེ་ནི་མ་སྐྱེས་པ། །དེ་ཕྱིར་ཆུད་ཟར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ལས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད། །རྟག་པར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ལས་ནི་བྱས་པ་མ་ཡིན་འགྱུར། །རྟག་ལ་བྱ་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ལས་ནི་མ་བྱས་ན། །མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་འཇིགས་འགྱུར། །ཚངས་སྤྱོད་གནས་པ་མ་ཡིན་པའང༌། །དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ཉིད་དང་ཡང༌། །འགལ་བར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །བསོད་ནམས་དང་ནི་སྡིག་བྱེད་པའི། ། རྣམ་པར་དབྱེ་བའང་འཐད་མི་འགྱུར། །དེ་ནི་རྣམ་སྨིན་སྨིན་འགྱུར་པ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་རྣམ་སྨིན་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་ཡོད་ན་ནི། །གང་ཕྱིར་ལས་གནས་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ལས་འདི་ཉོན་མོངས་དག་ཉིད་ལ། ཉོན་མོངས་དེ་དག་ཡང་དག་མིན། །གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་ཡང་དག་མིན། །ལས་ནི་ཡང་དག་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དག་ནི། །ལུས་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྐྱེན་དུ་བསྟན། །གལ་ཏེ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ། །དེ་སྟོང་ལུས་ལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད། །མ་རིག་བསྒྲིབས་པའི་སྐྱེ་བོ་གང༌། །སྲེད་ལྡན་དེ་མི་ཟ་བ་པོ། །དེ་ཡང་བྱེད་ལས་གཞན་མིན་ཞིང༌། །དེ་ཉིད་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ན་ལས
Chinese
不是这样的。 诸佛与独觉， 声闻众所说， 何种观察于此合宜， 那应当善加宣说。 如何业力之网如是小， 不失坏如负债。 那是界之四种相， 那也是自性无记。 以舍弃并非舍弃， 以修习即是舍弃。 因此不失坏者， 能生业之果。 若以舍弃而舍弃， 以业转移而坏灭， 则于彼业坏灭等， 过失等则成过。 界相同者从分相同， 与分不相同的一切， 那于结生之时， 唯一者生起。 于见法之二者， 一切之业与业之彼， 各异地生起， 异熟亦存在。 那是果转移， 若死亡则灭尽。 彼之差别为无漏与， 有漏当知。 空性与无量， 轮回与非恒常。 业等不失坏之法， 是佛所宣说。 何故业无生， 如此自性无故。 何故彼未生， 故不失坏。 若业有自性， 则定成恒常无疑。 业则非所作， 恒常无作用故。 若业非所作， 则与未作者相遇则坏灭。 梵行住立亦非， 于彼则成过失。 一切名言与自身亦， 相违无疑。 福德与作罪业之， 差别亦不合宜。 那是异熟成熟者， 再三地异熟。 若有自性， 何故业存在，因此。 此业烦恼即是， 烦恼彼等非真实。 若烦恼非真实， 业如何真实？ 业与烦恼等， 是诸身之因显示。 若业与烦恼， 彼空于身如何说？ 为无明所蔽之士夫， 具贪彼不失坏者。 彼亦非异于作者， 彼即非彼。 何以故业
English
It is not so. Whatever the Buddhas and Pratyekabuddhas, And the Shravakas have spoken, Whatever examination is appropriate here, That should be well explained. How the net of karma is so small, Non-perishing is like a debt. That is the four aspects of the realm, That is also of unindicated nature. By abandoning, it is not abandoning, By meditating, it is indeed abandoning. Therefore, by the non-perishing, The fruit of karma will be produced. If by abandoning, it is abandoned, If by the transfer of karma, it is destroyed, Then in that, the destruction of karma, etc., Faults, etc., will become faults. From the realm being the same, the parts are the same, And all the parts are not the same, That at the time of linking rebirth, Only the one will arise. In the seen Dharma, the two aspects, All the karma and that of karma, Will arise separately, And the Vipaka also exists. That is the transfer of the fruit, If it dies, it will cease. The distinction of that is the undefiled and, The defiled should be known. Emptiness and immeasurable, Samsara and not permanent. The Dharma of non-perishing of karmas, Is what the Buddha has taught. Why karma is unborn, Thus, because it is without nature. Why that is unborn, Therefore, it does not perish. If karma has self-nature, Then there is no doubt that it will become permanent. Karma will not be done, Because the permanent has no action. If karma is not done, Then meeting with the un-done will be destroyed. The abiding of pure conduct is also not, In that, it will become a fault. All terms and oneself also, There is no doubt that they will be contradictory. The distinction between merit and committing sins, Is also not appropriate. That is the one who ripens the Vipaka, Again and again, the Vipaka. If there is self-nature, Why karma exists, therefore. This karma is afflictions indeed, Those afflictions are not real. If afflictions are not real, How is karma real? Karma and afflictions, etc., Are shown as the cause of the bodies. If karma and afflictions, How to say that empty on the body? The person obscured by ignorance, The one with desire is the non-perishing one. That is also not different from the doer, That is not that either. Why karma