Tibetan
མ་སྐྱེས། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་གང་མ་སྐྱེས། །དེ་ལ་སྐྱེ་ཞེས་ཇི་སྐད་བྱ། །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་དངོས་ལ་ཡང༌། །གང་གིས་སྐྱེ་བར་རྣམ་བརྟགས་པ། །རྣམ་པར་མི་མཁས་དེ་ཡིས་ནི། །རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་དོན་མ་མཐོང༌། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་གཟུགས་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ མཚན་ཉིད་གཉིས་ཀྱིས་རྟག་པ་རྟག་པའི་དུས་དང་ཐེར་ཟུག་ཐེར་ཟུག་གི་དུས་སུ་བྲལ་བ་སྟོང་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ཏེ། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །གཞན་གྱི་དབང་དང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བ་འདི་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་དང༌། གཟུགས་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་གཟུང་བའི་ཕྱིར། སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གཅིག་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་ནས་དགག་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང༌། གཟུགས་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པས་ཐ་དད་པ་ཉིད་འགོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་མི་འགྱུར་བ་དང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་སྟེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་འདུས་ནས་ནུས་པར་གྱུར་པས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་འདུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་གཉིས་ནི་མ་གྲུབ་པའོ། །རྒྱུན་ཆད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཐུབ་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་གཅིག་ཁོ་ན་དོན་དམ་པ་བདེན་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། མ་རྨོངས་པའི་ཆོས་ཅན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྩོམ་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ་ཞེས་གྲགས་ཏེ། དེ་ལ་བཤད་པ་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་མཚན་ཉིད་འདོད་པ་ལ་ནི་རག་ན་དོན་དམ་པར་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ། འདི་ལྟར་དེ་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་བདག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྟག་པ་ཡིན་ནམ། སྐད་ཅིག་མ་ཡིན། ཅི་སྟེ་ཕྱོགས་དང་པོ་ཡིན་ན་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་རིག་བྱེད་ཀྱི་མཐའ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་འདི་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡོད། ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ཀྱང༌། ཆོས་ཀུན་རྟག་ཏུ་རང་གི་ངོ་པོས་སྟོང༌། རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འཇིག །སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་ཡོང་ཡེ་སྟོང་པ་སྟེ། །ཉི་ཚེའི་སྟོང་ཉིད་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི། །ཞེས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་
Chinese
未生。 自性之中凡未生者， 彼言生起云何说？ 极微细之事物， 以何生起而观察？ 不善巧者彼即是， 未见缘起所生义。 如是说。 名相另有，即是遍计所执之色，他起之自性，乃是依他起之体性，以能取与所取之体性二者，于常恒常之时与坚固坚固之时分离之空性，即是法性之色，乃是圆成实之自性。 他起与圆成实二者，亦有空性即是色之说，此乃显示唯一性。 为能确定空性是圆成实之体性，以及色是他起之自性是唯一性之故，方才说空性即是色。 如是经由成立唯一性之门而说，亦经由遮遣之门，由色不异于空性等等之说，而遮止差别性。 彼亦是不变与不颠倒而圆满成就，故为圆成实，由因与缘聚合而成为能力，故为非所作，因此为不和合所作。 除此之外之二者则为未成就。 以非断绝之故为常恒，彼乃大雄之法身真实存在。 彼唯一即是真实胜义谛，譬如说，无迷乱之法性涅槃。 若非如是，则一切造作皆成无义，如是说。 彼处之解释，若欲如所说示之法身自性，则真实存在云云，彼为何如？ 如此，彼如外道所遍计之我等等一般是常恒耶？ 或是刹那耶？ 若是第一种情况，则与外道吠陀之边际论者等等之宗义有何差别？ 月灯三昧经中亦云： 诸法恒时自性空， 胜子诸物皆坏灭， 一切有寂皆本空， 外道亦有少分空。 如是又当如何了知？
English
Unborn. Among self-natures, whatever is unborn, How can one say that it arises? Even for extremely subtle things, By what does one examine their arising? Those who are unskilled Do not see the meaning of arising from conditions. Thus it is said. There are other terms, namely, the color of the completely imputed, the self-nature of other-powered, is the nature of dependent arising, with the two natures of grasper and grasped, the emptiness that is separated in the time of constant constancy and the time of firm firmness, is the color of Dharma-nature, which is the nature of perfect accomplishment. Both other-powered and perfectly accomplished, it is also said that emptiness is form, which shows oneness. In order to ascertain that emptiness is the nature of perfect accomplishment, and that form is the self-nature of other-powered is oneness, it is said that emptiness is form. Thus, having spoken through the gate of establishing oneness, also through the gate of negation, by saying that form is not different from emptiness, etc., it prevents difference itself. That is also perfectly accomplished by being unchanging and not inverted, therefore it is perfectly accomplished, by the aggregation of cause and condition it becomes capable, therefore it is unmade, therefore it is uncompounded made. The other two besides that are unaccomplished. Because it is not interrupted, it is constant, that is the Dharmakaya of the Great Hero, which truly exists. That one alone is the ultimate truth, for example, the Dharma-nature of non-delusion is called Nirvana. If it is not like that, then all actions will become meaningless, so it is said. The explanation there, if one desires the nature of the Dharmakaya as shown, then what is it like to say that it truly exists? Like this, is it constant like the self, etc., that is completely imputed by the heretics? Or is it momentary? If it is the first case, then what is the difference between this and the tenets of the boundary speakers of the heretical Vedas, etc.? Also in the Samadhi of Moonlight Lamp Sutra: All dharmas are always empty of their own nature, The sons of the Victorious Ones destroy all things, All existence and peace are originally empty, Heretics also have a little emptiness. How should one understand that?