Tibetan
་བས་ན་སྐྱེས་བུ་གཅིག་པུ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཞིག་ཡོད་དོ། །སྦྱོར་བ་ནི་བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་གཞི་གཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་བཞིན་ལ། རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་གཉིས་ཀྱང་བཅིངས་པ་དང༌། ཐར་པ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་པོ་ལ་གཞི་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་རྟག་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་འདིར་སྐྱེས་བུ་དང་རང་དབང་ཅན་དོན་དམ་པ་རྟག་པ་གཅིག་པུ་ཞིག་སྒྲུབ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱེས་བུ་དང་གཏན་ཚིགས་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པར་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པས་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྷ་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་ རྟག་པ་གཅིག་པུའི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་པས་དཔེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཚང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་བཟློག་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཅིའི་ཕྱིར་གཞི་གཅིག་པ་ཉིད་ཙམ་དུ་སྒྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཀྱང་རྒྱུད་གཅིག་ལ་ཡོད་པས་བཅིངས་པ་ལ་སོགས་པ་གནས་གཅིག་པར་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་རྒྱུད་གང་ལ་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་དག་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་རྒྱུན་དུ་འབྱུང་བ་དེའི་ཚེ་ན་ནི་དེ་ལ་བཅིངས་པ་ཞེས་འདོགས། ཡང་དེ་ཉིད་ལ་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་འཕགས་པའི་ལམ་སྐྱེ་ནས་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་འགགས་པས་གནས་གྱུར་པ་ལ་ཐར་པ་ཞེས་འདོགས་ཀྱི། དེ་གཉིས་དོན་དམ་པ་རྟག་པ་གཅིག་པུའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་ནི་མེད་དེ། འཇིག་རྟེན་པའི་བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུད་གང་ལ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་སེམས་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྐྱེས་པ་དེ་དེ་ཉིད་ལ་དུས་གཞན་ན་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མ་དུ་ལུང་ག་ལ་སོགས་རྒྱ་སྐྱེགས་ལ་སོགས་པའི་ཁུ་བས་བསྐུས་པའི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་གནས་གཅིག་ཏུ་གྲགས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་དང༌། ཟ་བ་པོ་དང༌། དྲན་པ་པོ་གཅིག་པུ་ནི་གང་ཡང་མེད་དེ། ཐ་སྙད་བཏགས་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཙམ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་ངེས་པ་བཞིན་དུ་རྒྱུའི་ནུས་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་དག་གང་གིས་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་སོ་སོར་ངེས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་གཅིག་པུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་གང་ཡང་མེད་དེ། གནས་སྐབས་གཞན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུ་འདི་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ན། བདག་ཏུ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ། བདག་ལ་ཡང་བརྟགས་ཏེ་བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུའོ། །ཟབ་མོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་གནས་སྐབས་དེ་གཉིས་སུ་ སྐྱེ་བ་མེད་པའམ། གཅིག་ལ་གཅིག་ལ་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པ་ན་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་གྱུར་པས་ཟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ནུས་པ་སོ་སོར་ངེས་པར་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་སོ་སོར་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་དང་འབྲེལ་པས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་གྱི་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་སྣང་བ་དག་ཁོ་ན་བྱེད་པ་པོ་དང་ཟ་བ་པོ་ཡིན་ན་བལྟར་མི་སྣང་བའི་ངོ་བོ་བདག་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་བདག་དེ་མ་གྲུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང༌། འོན་ཀྱང་སྔར་ཤེས་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱིས་བདག་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་དང་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ན་གང་གིས་ན་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་ན་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་བརྟགས་པ་ལྟ་བུ་བདག་གཅིག་པུ་རྟག་པ་ཁྱབ་པ་ནི་མི་དམིགས་སོ། །གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ་གལ་ཏེ་ངར་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་བདག་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ལ་རབ་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་རྩོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་ངར་འཛིན་པ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ལ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདྲ་བ་གཞན་དང་གཞན་དུ་འབྱུང་བས་བསླུས་པ་དང༌། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་གོམས་པའི་དབང་གིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཕུང་པོ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ལ་གཅིག་པུར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཕ་རོལ་རྣམ་པར་སྤྱད་པའི་ཕྱིར་ངའོ་སྙམ་དུ་ཤེས་ཏེ། ཤེས་པ་དེ་ལ་གཟུགས་ལ
Chinese
因此，存在着一个单独的补特伽罗，他跟随所有状态。连接是，无论是束缚还是解脱，它们都是同一个基础，例如，如同拉辛被铁链束缚和解脱一样。作为争论基础的束缚和解脱，也是因为是束缚和解脱，这就是自性推理。同样，为了证明作者是同一个基础，也应该经常使用连接。如果在这里要证明一个单独的、自主的、究竟的、常恒的补特伽罗，那么，这样的补特伽罗和理由在任何地方都没有共同关联，因此是不确定的。由于一切有为法都是刹那的，所以拉辛等 没有成立为常恒的单独实体，因此例子也是不完整的。正因为如此，理由是相违的，因为它与相反的事物相关联。然而，为什么要仅仅证明是同一个基础时，就是成立所要成立的呢？那也是因为存在于同一个相续中，所以才认为束缚等是同一个处所。就像这样，当在某个相续中，无明等作为因和果持续不断地产生时，就称之为束缚。同样，在同一个相续中，通过听闻等次第生起圣道，从而使无明等止息，状态转变时，就称之为解脱。但这二者并没有成立为究竟的、常恒的单独实体的对境，因为世间的束缚和解脱也与之相似。在哪个相续中生起善和不善的心以及体验，在同一个相续中，在其他时间，依赖于相续的完全成熟，就像用马杜隆嘎等，用嘎结等汁液浸泡的相续完全成熟等一样，显现出快乐、痛苦和记忆等果，因此善等被称为同一个处所，但作者、食者和记忆者并不是单独的一个，因为所有这些假立的名称仅仅是通过因和果来区分的。也不是太过分，因为种子等的力量……
English
Therefore, there exists a single person (pudgala) who follows all states. The connection is that whatever bondage and liberation are, they are the same basis, for example, like Lhasin being bound and liberated by iron chains. The two, bondage and liberation, which are the basis of the argument, are also bondage and liberation, which is a reason of nature. Similarly, to prove that the agent is the same basis, the connection should also be made constant. If here one were to prove a single, independent, ultimate, permanent person, then such a person and reason would not be established as related anywhere, and therefore it is uncertain. Since all conditioned things are momentary, Lhasin and others are not established as a single permanent entity, so the example is also incomplete. For the same reason, the reason is contradictory, because it is related to the opposite. However, why is it that when one proves only that it is the same basis, it is proving what is to be proven? That is also because it exists in the same continuum, so bondage and so on are considered to be the same place. In this way, when ignorance and so on, which have become cause and effect, constantly arise in a certain continuum, then it is called bondage. Again, in the same continuum, through the gradual arising of the noble path through hearing and so on, ignorance and so on cease, and when the state changes, it is called liberation. But these two are not established as objects of a single, permanent, ultimate entity, because worldly bondage and liberation are also similar to that. In whatever continuum good and non-virtuous minds and experiences arise, in that same continuum, at other times, depending on the complete ripening of the continuum, just as the complete ripening of the continuum soaked with juice such as madulunga and gakye, the fruits of happiness, suffering, and memory, etc. appear, therefore good and so on are known as the same place, but the agent, the eater, and the rememberer are not a single one, because all these imputed names are distinguished only by cause and effect. It is not too extreme either, because the power of seeds and so on...
Chinese
正如所知，因为各自确定了因的力量。其中，以何种方式能确定因和果的事物各自不同呢？没有任何单一的事物是始终伴随的，因为它在不同的情况下显现。如果众生的因也变得与此相似，那么对自我的完全臆测又有什么用呢？对自我进行臆测，作为作者等的状态是因。深刻等状态是果，必须毫无疑问地承认因和果的事物。如果不是这样，如果这两种状态不产生，或者一个不对另一个有所助益，那么就像虚空一样，又怎么能成立能食者等呢？必须承认力量各自确定，像这样，与各自确定的自性相关联，快乐等才会产生，但并非对所有事物都是如此。因此，善等作为因和果显现的方式，如果仅仅是那些显现的事物才是作者和能食者，那么臆测那不可见的自性又有什么用呢？即使通过推断无法成立自我，然而，因为它是先前已知的显现的对境，如果说通过显现成立了自我，这也是不合理的，因为在那里存在错觉，并且伴随着分别念，而且知识本身也无法成立为显现。在显现“我”的知识时，如何能成为显现呢？就像从自己的宗派出发进行推断一样，唯一的、常恒的、遍布的自我无法被观察到。必须毫无疑问地这样理解。如果不是这样，如果“我”的知识成为显现，那么那时那些善于言辞的人就不会争论自我成为对境的问题了，因为伴随着分别念，执着于“我”已经变成了确定的自性。对于确定为对境的事物，就没有虚构了。因此，由于不同种类的相似之处所迷惑，并且由于从无始以来串习的力量，将色等各自确定的蕴视为单一，并对其他事物进行分别运用，因此产生了“我”的想法。对于那个知识，色
English
As is known, because the power of causes is determined separately. Among these, how can the entities of cause and effect be determined separately? There is nothing that is solely followed, as it appears in different states. If the cause of sentient beings also becomes similar to this, then what is the use of completely imputing a self? Imputing a self, the state of being a doer, etc., is the cause. The state of being profound, etc., is the effect, and the entities of cause and effect must be undoubtedly acknowledged. If it is not so, if these two states do not arise, or if one does not benefit the other, then like space, how can the eater, etc., be established? It must be acknowledged that powers are determined separately, and in this way, happiness, etc., will arise in connection with the separately determined nature, but not for all things. Therefore, the way in which virtue, etc., appear as cause and effect, if only those things that appear are the doer and the eater, then what is the use of imputing that invisible nature of self? Even if the self cannot be established by inference, however, because it is the object of manifest cognition that was previously known, if it is said that the self is established by manifest cognition, that is also not reasonable, because there is delusion there, and it is accompanied by conceptual thought, and knowledge itself cannot be established as manifest cognition. When the knowledge of "I" appears, how can it become manifest? Just as inferring from one's own established tenets, the single, permanent, pervasive self cannot be observed. It must be undoubtedly understood in that way. If it is not so, if the knowledge of "I" becomes manifest, then at that time those who are skilled in speech would not argue about the self becoming an object, because, accompanied by conceptual thought, grasping at "I" has become a definite nature. For things that have been determined as objects, there is no fabrication. Therefore, deceived by the occurrence of different kinds of similarities, and due to the power of habituation from beginningless time, the aggregates of form, etc., which are determined separately, are regarded as single, and because other things are used separately, the thought of "I" arises. For that knowledge, form