Tibetan
གྱུར། ཇི་སྟེ་ཡུལ་ན་གནས་པ་དང༌། གསལ་བ་དང༌། རྫོགས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཚན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བྱེ་བྲག་ཅན་ཡིན་གྱི། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་མི་བྱའོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཡུལ་ན་གནས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཀྱང་བེམས་པོའི་ངོ་བོར་བྱེ་བྲག་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བེམས་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བར་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ཙམ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བར་དགོངས་པའོ། །འདིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་སྐུ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་འདུན་པ་དང་སྨོན་ལམ་གྱིས་གནས་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་དོན་དམ་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྣམ་པར་འཇོག་ཅིང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཇི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གོང་མས་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་བལྟ་བར་མི་བྱ་བ་དང༌། སུ་དག་གིས་མི་མཐོང་བ་དེ་བསྟན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་བལྟ་བར་མི་བྱ་ཞེ་ན། མཐོང་བ་ལ་སོགས་པས་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་དག་ཏུའོ། །སུ་དག་གིས་མི་མཐོང་ཞེ་ན། ལོག་པས་སྤོང་བར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །གཟུགས་སུ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་གང་ཟག་གཟུགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ། དོན་དམ་པར་མཚན་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པ་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་གཟུགས་ཅན་དུ་མཐོང་བར་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་བསྟན་ཏོ། །སྒྲར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གིས་སྒྲ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ནི་འདི་ལྟ་བུ་འདི་འདྲ་བ་ཞིག་གོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདིས་ནི་ཐོས་པར་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་བསྟན་ཏོ། །ཐ་སྙད་འདོགས་པ་འདི་གཉིས་ནི་མཚོན་པ་སྟེ། དེས་ནི་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་བསྡུའོ། །སྐྱེ་བོ་ལོག་པས་སྤོང་བར་ཞུགས་པ་དེ་དག་ནི་ལམ་ལོག་པར་ཞུགས་པས་ང་ཡང་དག་པར་མི་མཐོང་ངོ༌། །འདིས་སྤོང་བས་ན་སྤོང་བར་བྱེད་པ་སྟེ་ལམ་ལ་བྱའོ། །དེ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པས་ལོག་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མི་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སངས་རྒྱས་ཇི་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ་སྙམ་པ་ལ་ཆོས་ཉིད་ལྟ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཤའ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་རིགས་པ་དང་ལུང་གིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང༌། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་སུ་བརྗོད་པའོ། །དུས་ཐམས་ཅད་ན་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་དམིགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་སྟེ། དེ་དག་གི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པས་ཡང་དག་པ་སྟེ། དེའི་མཐར་གྱུར་པས་ཡང་དག་པའི་མཐའོ། །དེ་ལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་མེད་པས་མཚན་མ་མེད་པའོ། །ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པས་དོན་དམ་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ཆོས་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱ་སྙམ་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །སྐུའི་སྒྲ་ནི་རང་བཞིན་ལ་བྱའོ། །དེས་ན་དོན་འདིར་འགྱུར་ཏེ། གང་དག་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་དག་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། གང་དག་གང་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་དག་དེའི་ངོ་བོར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། གཞན་ལ་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་བལྟ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཆོས་ཉིད་ནི་སྣང་བའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེས་ མཚོན་པ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་མཐོང་བར་ནུས་སྙམ་པ་ལ་བརྟགས་ནས། ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཅི་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་མི་རིག་གམ། འོན་ཏེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ན་ཉེས་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རམ་སྙམ་པ་ལ་མི་ནུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་གྲུབ་ན་ནི་དེའི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པར་ནུས་པ་ཞིག་ན་གང་གི་ཚེ་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཅན་རང་གི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཉིད་དེ་རང་གི་རྒྱུད་འབའ་ཞིག་རྣམ་པར་ཤེས་པར་ཇི་ལྟར་ནུས་ཏེ། དེ་འབའ་ཞིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་དགོངས་པའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཆོས་ཅན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པས་མཐོང་བ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ཉེས་པ་མེད་དེ། གང་དག་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་མི་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བའོ། །ཆོས་ཉིད་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་ནི་དེ་དང་མི་མཐུན་པ་སྐྱེ་བ་འཛིན་པས་ཇི་ལྟར་གཟུང༌། བུམ་པ་འཛིན
Chinese
转变。如果说因为处在处所、光明和圆满，所以世尊的名号是殊胜的，但转轮王不是，因此不能称他为如来，这也是不合理的。因为处在处所等差别，在实物本体上也没有任何差别。因此，如果如来被实物自性的名相等法完全区分开来，那么转轮王也会变成如来，但事实并非如此。因此，应该认为如来只是通达了所有事物本来的面目才被完全区分开来。这表明，菩萨应该以渴望和祈愿安住于如来具有智慧之因的这种身相之中。现在，为了表明实际上也不应该执着于如来的智慧，所以安立了法身，并通过两个偈颂来展示菩萨如何通过瑜伽进入禅定来证得它。其中，上面的偈颂展示了不应该如何看待如来，以及哪些人不应该见到如来。不应该如何看待呢？就是通过能见等来施加名言。哪些人不应该见到呢？就是那些进入邪道舍弃的人。所谓“在色中见”，这表明了对色执着的众生，实际上将以名相等庄严的法和有情视为色身来施加名言。所谓“知于声”，是指我从声音中得知如来是这样这样的，这是表达知晓的词语。这表明了对听闻施加名言。这两种名言是代表，由此也包括了区分和辨识。那些进入邪道舍弃的众生，因为进入了邪道，所以不能正确地见到我。这表明舍弃就是舍弃之处，即指道路。那是由于颠倒而产生的邪道，这也是不能见到的原因。那么，应该如何看待佛呢？
English
Transformation. If it is said that because of being in a place, being luminous, and being complete, the name of the Bhagavan is particularly excellent, but not the Chakravartin, therefore he should not be called Tathagata, that is also unreasonable. Because even the distinctions such as being in a place have no distinction whatsoever in the essence of a material object. Therefore, if the Tathagata were to be completely distinguished by the nature of material objects, such as names, then the Chakravartin would also become a Tathagata, but that is not the case. Therefore, it should be understood that the Tathagata is distinguished only by having fully understood the nature of all things as they are. This shows that a Bodhisattva should abide in such a form of the Tathagata that is the cause of wisdom, with desire and aspiration. Now, in order to show that one should not be attached to the wisdom of the Tathagata in reality, the Dharmakaya is established, and two verses are used to show how a Bodhisattva should attain it by entering into meditative equipoise in yoga. Among them, the above verse shows how one should not view the Tathagata, and who should not see the Tathagata. How should one not view it? That is, by applying terms such as seeing. Who should not see it? That is, those who have entered the path of abandonment. The so-called "seeing in form" shows that beings who are attached to form actually apply terms to the Dharma and sentient beings adorned with names and the like as form bodies. The so-called "knowing in sound" means that I know from the sound that the Tathagata is such and such, which is a word expressing knowing. This shows the application of terms to hearing. These two terms are representative, and thus also include distinction and discernment. Those beings who have entered the path of abandonment because they have entered the wrong path, they cannot see me correctly. This shows that abandonment is the place of abandonment, which refers to the path. That is the wrong path caused by reversal, which is also the reason for not being able to see. So, how should one view the Buddha?
Chinese
说了像“如此见”等等。诸法的真实自性即是法性，又因其以理和教证成立，故而是从初始就寂静等等的体性。那本身就是真如，法界，真实之边，无相，胜义等等的异名。由于在一切时中都如此存在，故而是真如。依靠它，一切佛法产生，成为它们的因，故而是法界。由于不颠倒，故而是真实，成为它的边，故而是真实之边。由于它没有青色等等事物的任何相状，故而是无相。由于是殊胜智慧的行境，故而是胜义。为何要将它视为法性呢？想到这，就说了法身。身的词语是指自性。因此，意义就变成这样：凡是以真实智慧为因的如来所安立的那些，在胜义中是法的自性，凡是哪些是某者的自性，那些就应被视为它的体性，而不是将其他视为其他的体性。如果那样，法性就会变成显现的自性了。如果不是那样，想到那些所表示的如何能够见到呢？经过考察，就说了法性等等。难道因为不能，所以不认识吗？或者如果完全了解，就会因为伴随过失吗？想到这，就说了不能等等。如果法体的自性成立，就能辨别它的法性，如果当胜义中法体自己的体性什么也不成立的时候，那时如何能够辨别法性它自己唯一的传承呢？想到它不是唯一存在的。如果那样，即使是真实智慧的体性，法体佛陀们，由于在胜义中不成立，所以没有见到，那如何能被视为法性呢？那没有过失，凡是那些在胜义中没有见到一切法体的，正是因为没有见到那些，才能见到法性。法性是无生的体性，因此它与不和它相符的执着生是怎样执取的呢？执取瓶子
English
It is said, like "seeing thus" and so on. The true nature of all dharmas is called dharmata, and because it is established by reason and scripture, it is the nature of being peaceful from the beginning. That itself is tathata, dharmadhatu, the limit of reality, signlessness, paramartha, and so on. Because it exists in all times as such, it is tathata. Relying on it, all Buddhist teachings arise, becoming their cause, hence it is the dharmadhatu. Because it is not inverted, it is reality, becoming its limit, hence it is the limit of reality. Because it does not have any characteristics of things like blue, it is signless. Because it is the object of supreme wisdom, it is paramartha. Why should it be regarded as dharmata? Thinking of this, the dharmakaya is spoken of. The word "kaya" refers to nature. Therefore, the meaning becomes like this: Those who are established as tathagatas with true wisdom as their cause are, in the ultimate sense, the nature of dharma, and those who are the nature of something should be regarded as its essence, not regarding others as the essence of others. If that is the case, dharmata will become the nature of appearance. If it is not so, thinking about how those signified can be seen? After investigation, dharmata and so on are spoken of. Is it because one cannot, so one does not recognize? Or if one fully understands, will it be accompanied by faults? Thinking of this, not being able and so on are spoken of. If the nature of the dharma-body is established, then one can distinguish its dharmata, if when the own nature of the dharma-body is not established in the ultimate sense, then how can one distinguish the dharmata itself as the only lineage? Thinking that it is not the only existence. If that is the case, even the nature of true wisdom, the dharma-body Buddhas, since they are not established in the ultimate sense, so they are not seen, then how can they be regarded as dharmata? That is not a fault, those who do not see all dharma-bodies in the ultimate sense, precisely because they do not see those, can see dharmata. Dharmata is the nature of non-arising, therefore how does it grasp the clinging to arising that is not in accordance with it? Grasping a vase