Tibetan
མས་ཅད་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་བལྟ་བར་མི་བྱ་ན། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ སྐུས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འབད་པར་བྱ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེའི་ཆེད་དུ་གསུང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། རབ་འབྱོར་འདི་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་གསུངས་སོ། །དོན་དམ་པར་འཆད་པ་པོ་དང༌། བཤད་པར་བྱ་བ་དང༌། བཤད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདི་སྙམ་དུ་ངས་ཆོས་བསྟན་ཏོ་སྙམ་དུ་མི་དགོངས་སོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་འཆད་པ་པོ་སྟེ་བདག་ལ་སོགས་པ་དང༌། བཤད་པར་བྱ་བ་སྟེ་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་དང༌། བཤད་པ་སྟེ། བྱེད་པ་གཟུགས་སམ་སྒྲའི་བདག་ཉིད་མེད་པ་དེ་ལྟར་ནི་སྔར་རྒྱས་པར་བསྟན་ཟིན་ཏེ། དངོས་པོ་མཐའ་དག་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་སྔར་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འཆད་པ་པོ་དང༌། བཤད་པར་བྱ་བ་དང༌། བཤད་པ་མ་བརྟགས་ན་དགའ་བས་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་བསྟན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཁ་ཅིག་མགོ་རྨོངས་ཏེ་དོན་དམ་པར་གསུམ་པོ་ཡོད་པར་སེམས་ན་དེའི་ཚེ་ཅིར་འགྱུར་སྙམ་པ་ལ། རབ་འབྱོར་སུ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །སྐུར་པ་ནི་དོན་མེད་པར་གླེང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་མེད་པ་དེས་གླེང་བར་ནུས་སྙམ་པ་ལ། ལོག་པར་འཛིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ལོག་པར་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་འཇུག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བྲག་ཅ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུར་ཤེས་པས་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཇི་ལྟར་གནས་པར་བྱ་བ་དེ་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་པོ་དེ་མེད་ན་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ་ཚིག་དང་ངག་གི་ངོ་བོ་སྣ་ཚོགས་འདི་ཇི་ལྟར་གྲགས། དེ་ཡོད་ན་ནི་གང་དེས་བསྟན་པར་བྱ་བ་སྟེ། བཤད་པར་བྱ་བ་ཡང་ཡོད་ པ་ཉིད་ལ། གང་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་འཆད་པ་པོ་དེ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་ཤུགས་ཀྱིས་ན་གསུམ་ཆར་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ
Chinese
其余一切都和前面一样。如果不能因为圆满具足色身而视其为如来，那么世尊的教法也会因此而不存在，因为这是由色身所摄持的缘故。因此，为了菩萨成就如来圆满的言教，思考应该如何努力，为了这个目的，就言教圆满的方面来说，世尊说了“善现，你怎么认为”等等。从胜义谛上来说，因为没有说法者、所说法和说法，所以如来不会认为“我已说法”。如果不是这样，就会颠倒，因此不会成为一切智者。如何没有说法者，即我和我所等；没有所说法，即内外之事物；没有说法，即作者没有形色或声音的自性，这些之前已经详细阐述过了，因为之前已经证实了空性遍及一切事物。从世俗谛上来说，说法者、所说法和说法，如果不加以考察，那么就只是随喜而安立名言而已，并非胜义谛。如果事物的真如已经如此开示，但有些人却迷惑不解，认为胜义谛上三者是存在的，那么那时会怎么样呢？对于这个问题，世尊说了“善现，如果有人”等等。诽谤是因为无意义地谈论的缘故。如果不存在，又怎么能谈论呢？对于这个问题，世尊说了“以邪执故”，因为以颠倒的显现而执着，所以那是“不存在”的同义词。这表明，进入如来圆满言教的菩萨，应当像了解悬崖峭壁等一样去进入，从而说明了菩萨应当如何安住。如果说法等三者不存在，那么世尊所说的教法，即宣说人与法无我等等，这各种词语和言语的体性又是如何显现的呢？如果存在，那么他所要开示的，也就是所要说的也必然存在。而开示他的说法者也必然存在，那么实际上三者都是存在的，如果有人这样想
English
Everything else is the same as before. If one should not regard the Tathagata as being fully endowed with the form body, then the teachings of the Bhagavan would also cease to exist, because it is encompassed by the form body. Therefore, in order for the Bodhisattva to accomplish the Tathagata's perfect speech, thinking about how to strive, for this purpose, in terms of the perfection of speech, the Blessed One said, "Subhuti, what do you think?" and so on. From the ultimate point of view, because there is no speaker, no object to be spoken, and no speech, the Tathagata does not think, "I have taught the Dharma." If it were not so, it would be inverted, and therefore would not become omniscient. How is it that there is no speaker, that is, myself and mine; no object to be spoken, that is, internal and external things; no speech, that is, the agent has no nature of form or sound, these have been explained in detail before, because it has been previously proven that emptiness pervades all things. From the conventional point of view, the speaker, the object to be spoken, and the speech, if not examined, then it is only the establishment of names out of joy, and it is not the ultimate truth. If the suchness of things has been shown in this way, but some people are confused and think that the three are existent in the ultimate truth, then what will happen at that time? For this question, the Blessed One said, "Subhuti, if someone" and so on. Slander is because of talking meaninglessly. If it does not exist, how can one talk about it? For this question, the Blessed One said, "Because of wrong grasping," because of clinging to inverted appearances, it is a synonym for "non-existence." This shows that the Bodhisattva who enters the perfect speech of the Tathagata should enter like understanding cliffs and so on, thereby explaining how the Bodhisattva should abide. If the three, such as speech, do not exist, then how do the teachings of the Blessed One, which teach the selflessness of persons and dharmas, and so on, how do these various natures of words and speech appear? If it exists, then what he is to reveal, that is, what is to be said, must also exist. And the speaker who reveals him must also exist, then in fact all three exist, if someone thinks like this
Tibetan
་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེས་ཞུས་པ་དང༌། འདིར་ལན་དུ་ཆོས་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །འདི་སྙམ་དུ་དགོངས་ཏེ། ཆོས་བསྟན་པ་དོན་དམ་པར་ཡོད་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོའམ། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་གྲང་ན། རེ་ཞིག་ཕྱོགས་དང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་རྒྱ་ཆེ་བར་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་མེད་ན་གནས་མེད་པས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་དངོས་པོར་ཁས་ལེན་ན་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནར་འདུས་པའི་ཕྱིར་དེ་གསལ་བས་དེ་ཡང་གསལ་བ་ཉིད་དོ། །གཞན་རྣམ་པར་གཅད་པས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྒྲོ་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཞེས་རྟོག་ན་ནི་ཆོས་བསྟན་པ་དོན་མེད་པས་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་དོན་དམ་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་དུ་ཆུག་ན་ཡང་དེས་ཆོས་བསྟན་པར་མི་རིགས་ཏེ། སྒྲ་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྟག་པའི་ངོ་བོ་ལ་གཞན་དག་གིས་ཚིག་ཏུ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ནི་རིམ་དང་རིམ་མ་ཡིན་པས་དོན་བྱེད་པར་འགལ་ཏེ། ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་མེད་དེ། ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་ཚིག་ཏུ་འགྱུར། རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡང་བརྡར་འདོགས་པའི་ཚེ་ན་མཐོང་བ་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཚེ་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པས་ཚིག་ཏུ་མི་རིགས་སོ་བརྡར་འདོགས་པ་ཡང་གཞན་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ཡང་གཞན་པར་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་རིགས་སོ། །སྤྱིའི་དངོས་པོ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བར་ཁས་ལེན་ན་ནི་དེ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོར་གྱུར་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གཅིག་པུ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་སོ་སོ་ཐ་དད་པ་གསལ་བ་དུ་མ་ལ་ཁྱབ་པར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་གསལ་བ་གཅིག་ལ་རྫོགས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་དེའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་གང་གིས་ ནི་གཞན་ལ་ཡང་ཆུབ་པར་འགྱུར་བ་གསལ་བ་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་གཞན་ནི་དེ་ལ་མེད་དེ། གཅིག་པུ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ཁྱབ་ན་ནི་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་དང་མ་ཟིན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་ཇི་སྙེད་ལ་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ཁྱབ་པར་རྣམ་པར་གཞག་པར་དེ་སྙེད་འཛིན་ན་ནི་གསལ་བ་གཅིག་ལ་འཛིན་པ་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་འཛིན་པས་དེ་ལ་འཛིན་པར་རུང་གྲང་ན། གསལ་བ
Chinese
当被问及“那是为了什么”时，回答说这是“教法开示”。心中这样想到：如果教法开示真实存在，那么它会变成自相的体性，还是共相的体性呢？暂时来说，第一种情况是不可能的，因为所有真实的自相之前已经广为阐明了。第二种情况也是不可能的，因为如果没有自相，就没有处所，所以什么也不存在。如果承认共相是实有，那么它就仅仅包含在自相之中，因此自相显明，它也自然显明。如果以其他方式区分，认为共相的体性是虚构的，那么教法开示就变得毫无意义，变成了对已成立之事的论证。即使假设它真实具有自相，也不能因此而成为教法开示，因为对声音清晰等体性的推断，其他人用词语进行全面推断，由于有次第和无次第的矛盾，所以与作用相违背。由于与所有能力相分离，所以与认知等任何事物都没有关联。如果不做任何事情，又怎么能变成词语呢？自相的无常性，在进行比对时，看到的事物在进行命名时，由于没有随行，所以不能成为词语。进行比对的是其他，进行命名的也是其他，这是不可能的，因为会过于极端。因此，由于没有随行，所以自相也是不可言说的。如果承认共相是可以言说的，那么因为它变成了可以言说的体性，所以是自相的体性，因此不可能去往其他境域。唯一的事物也不可能周遍于处所和时间等各个不同的显现，因为如果所有自性都圆满于一个显现之中，那么那时仅仅在一个事物上完全推断其自性，又怎么能让其他事物也理解呢？与其他显现相关的自性在它那里是不存在的，因为唯一的事物会消失。如果只周遍一部分，那么就会有不完整和未完全包含的过失。像这样，对于多少个不同的显现，如果将它的一部分周遍于这些显现，那么如果执着于这些显现，执着于一个显现就是执着于一部分，那么可以执着于它吗？显现
English
When asked, "What is that for?" the answer was given that it is "teaching the Dharma." Thinking thus, if the teaching of the Dharma truly exists, will it become the nature of its own characteristic or the nature of a general characteristic? For the time being, the first case is not possible, because all true own-characteristics have been widely clarified before. The second case is also not possible, because if there is no own-characteristic, there is no place, so nothing exists. If one admits that the general characteristic is real, then it is only included in the own-characteristic, so when that is clear, it is also clear. If one distinguishes it in another way, thinking that the nature of the general characteristic is fabricated, then the teaching of the Dharma becomes meaningless, becoming an argument for what has already been established. Even if we assume that it truly has its own characteristic, it cannot therefore become the teaching of the Dharma, because the inference of the nature of clear sound, etc., others fully infer with words, and because of the contradiction of sequential and non-sequential, it contradicts the function. Because it is separated from all abilities, it has no connection with cognition or anything else. If it does not do anything, how can it become words? The impermanence of the own-characteristic, when comparing, the things seen, when naming, because there is no following, it cannot become words. Comparing is other, and naming is also other, which is not possible, because it would be too extreme. Therefore, because there is no following, the own-characteristic is also unspeakable. If one admits that the general characteristic is to be spoken, then because it has become the nature of being spoken, it is the nature of the own-characteristic, so it is impossible to go to other realms. The only thing cannot pervade the various different appearances of places and times, etc., because if all self-natures are complete in one appearance, then at that time, only on one thing is its self-nature fully inferred, how can other things also understand it? The self-nature related to other appearances does not exist there, because the only thing will disappear. If only one part pervades, then there will be the fault of being incomplete and not fully contained. Like this, for how many different appearances, if one part of it pervades these appearances, then if one clings to these appearances, clinging to one appearance is clinging to one part, then can one cling to it? Appearance