Tibetan
ངོན་པར་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་མི་གནས་པའོ། །དེ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་མཇུག་བསྡུ་བ་འདིས་ནི་འདིར་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལ་གནས་པར་སྟོན་ཏེ། སྦྱིན་པའི་སྒྲས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཅར་དུ་བཞེད་དོ། །མི་བཟོད་པའི་གཞི་གཉིས་པའི་གཉེན་པོར་ཡང་རབ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །འདི་མཐའ་དག་གིས་ཅི་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སུའི་དོན་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་རྩོམ་པར་སྤྲོ་ཡང་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་མེད་ལ་སེམས་ཅན་དུ་འདུ་ཤེས་པ་ཡང་དོན་དམ་པར་མེད་ན་དེ་དག་ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་དེ་ལྟ་བུ་དག་ལོག་པར་འཇུག་པས་སྐྱོ་བར་འགྱུར་ཞེས་དེ་སྐད་ཡོངས་སུ་སྟོན་ཏོ། །སེམས་ཅན་དང་དེར་འདུ་ཤེས་པ་བཀག་པས་ནི་བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀ་བརྗོད་དོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་འདིར་རྒྱ་ཆེ་བ་བསྟན་ཏོ། །ལྷག་མ་མཐའ་དག་གིས་ཟབ་པ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་རིགས་པས་བཟོད་པར་རིགས་སོ་ཞེས་བསྟན་ནས། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པས་ཀྱང་རིགས་སོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་གསུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དང་པོ་ནི་བསྟན་པའོ། །ལྷག་མ་ནི་བཤད་པའོ། །ཡང་ན་བདེན་པ་བཞི་བསྟན་པའོ། །གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །ཡང་ན་ཡང་དག་པ་གསུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་བསྟན་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དག་ཉོན་ མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་གཤེགས་ཏེ་བྱོན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། །དེ་བས་ན་ཡང་དག་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གསུང་བ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྟོན་པའི་རྒྱུ་སྒྲིབ་པ་མི་མངའ་བས་རྒྱུ་མི་དམིགས་པར་སྒྲུབ་པོ། །འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་སྙམ་པ་དང༌། བདེན་པ་གསུང་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །བདེན་པ་སྟེ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་མཚན་ཉིད་གསུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེས་ན་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་སོ། །ཤིན་ཏུ་སྐོལ་བའི་དོན་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དག་པར་སྟོན་མི་སྲིད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། ཐབས་ལས་བྱུང་དང་དེ་ཡི་རྒྱུ། །ལྐོག་གྱུར་དེ་བཤད་ཤིན་ཏུ་དཀའ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་བདེན་པ་གསུང་པ་བདེན་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་སྙམ་པ་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་གསུང་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །དེ་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གསུང་བས་དེ་བཞིན་ཉིད་གསུང་པའོ། །དེ་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་བླང་བར་བྱ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཐབས་བཅས་པར་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་གསུང་པ་སྟེ། དེ་ཇི་ལྟར་བདེན་པ་གསུང་བར་མི་འགྱུར། དེ་ལྟར་གྱུར་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེས་བསྟན་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་བཞིན་དུ་གནས་པར་ཅི་མངོན་སྙམ་པ་ལ། ལོག་པར་གསུང་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་མ་ལོག་པ་ཚད་མ་དང་ལྡན་པར་གསུང་གི་ཚད་མས་གནོད་པ་མི་གསུང་བ་དེའི་ཕྱིར་བདེན་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདི་མཐའ་དག་གིས་ནི་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མར་བསྒྲུབས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྐྱོབ་ལས་ཡང་དག་བསྟན་མ་ལུས། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མཁྱེན་པ་བསྒྲུབ། །ཅེས་བཤད་དོ། །དོན་དམ་པར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གཅིག་གྱང་གྲུབ་པ་མེད་པས། བདེན་བ་གཅིག་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་དཀའ་ན་བདེན་པ་བཞིར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། བདེན་པ་བཞི་བརྗོད་པས་ཡང་དག་པར་གསུང་བར་འགྱུར། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་གསུངས་ན་དེའི་བདག་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། སྡུག་བསྔལ་ཡང་དོན་དམ་པར་བརྫུན་ བའི་ཕྱིར་དེ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བདག་འགོག་པ་དག་ཀྱང་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་མེད་པ་ལ་ནི་དེ་གཉིས་མི་སྲིད་དོ། །འགོག་པ་མེད་པས་དེར་འགྲོ་བའི་ལམ་ཡང་དོན་དམ་པར་མེད་པ་ཉིད་དེ། བགྲོད་པར་བྱ་བ་མེད་ན་འགྲོ་བ་ཡང་མེད་དོ། །འདི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་བཞགས་ནས་བདེན་པ་གཅིག་གྲུབ་པར། གཟིགས་པ་མེད་ན་བཞིར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་བརྟགས་ནས་གང་དག་ཡང་དག་པར་གསུང་བ་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་དག་གི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཡང་རབ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །བདེན་པ་ཡང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གང་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྫུན་པ་ཡང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། བརྫུན་པ་ནི་བདེན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་གནས་པས་རྣམ་པར་གཅད་པར་བྱ་བ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་གིས་དེ་བརྫུན་པར་འགྱུར། ཡང་ན་བདེན་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་བརྫུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྫུན་པ་ཡང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་བརྟགས་ན་དགའ་བཙམ་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐའ་གཉིས་བཀག་པ་འདིས་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཉིད་དུ་སྟོན
Chinese
凡是执著，因为色等事物都不存在，所以在胜义中是不存在的。因此，以“因此”这个结尾词，表明此处安住于第二种观点。如同之前的布施一词一样，此处也认为是六度。为了对治第二种不忍的所依，也宣说了“善现”等。这一切有什么重要呢？即使菩萨为了谁的利益而乐于造作极其难行的波罗蜜多之行，但那些有情在胜义中并不存在，而且认为是有情的这种认识在胜义中也不存在，那么他们怎么会因为让这样的有情堕入歧途而感到厌倦呢？这样完全地显示出来。遮止有情和在那里认为是有情，这是说了两种无我。为了所有有情的利益，这表明了此处的广大。其余一切表明了甚深。这样暂时显示了可以用理智来忍受之后，现在为了显示也可以通过对如来的信任来忍受，所以宣说了“如实宣说”等。第一个是显示。其余的是解释。或者显示了四谛。按照顺序来对应。或者“如实宣说”是显示了所要证得的。所谓“如来”是显示了理由，即如来世尊断除了烦恼和所知二障，如来是像那样逝去而来的，所以是如来。因此，是如实无倒地宣说，因为没有颠倒显现之因——障碍，所以成立了不见因。如果有人想：这怎么能成立唯独是如来呢？所以宣说了“宣说真谛”。所谓真谛，即宣说圣者四谛体性的方式，因此，那一定是如来。极其隐蔽的意义是不可能以所有方式如实显示的，正如所说：方法所生及其因，隐蔽之法说极难。就像这样所说的一样。如果有人想：怎么知道宣说真谛是真实的呢？
English
Whatever is clung to, because form and other things do not exist, it does not exist in the ultimate sense. Therefore, the concluding word "therefore" indicates that here one abides in the second view. Like the word "giving" before, here too it is considered to be all six perfections. To counteract the second basis of intolerance, "Subhuti" and others are also spoken of. What is the importance of all this? Even if a Bodhisattva is willing to engage in the practice of the extremely difficult perfections for the sake of someone, but those sentient beings do not exist in the ultimate sense, and the perception of them as sentient beings does not exist in the ultimate sense, then how can they be weary of causing such sentient beings to fall into error? This is completely revealed. By negating sentient beings and the perception of them, both kinds of selflessness are spoken of. "For the sake of all sentient beings" indicates the vastness here. All the rest indicates the profound. Having thus shown that it is reasonable to endure with reason for a while, now, in order to show that it is also reasonable to endure with faith in the Tathagata, "truly spoken" and so on are spoken. The first is the showing. The rest is the explanation. Or the four truths are shown. Apply in order. Or "truly spoken" is showing what is to be attained. The so-called "Tathagata" is showing the reason, that is, the Buddhas, the Bhagavat, have abandoned the two obscurations of affliction and knowledge, the Tathagata is the one who has gone and come like that, so he is the Tathagata. Therefore, it is truly and without error spoken, because there is no cause for inverted appearance - obscuration, so it is established that the cause is not seen. If someone thinks: How can it be established that this is only the Tathagata? Therefore, "speaking the truth" is spoken. The so-called truth, that is, the way of speaking the nature of the four noble truths, therefore, that must be the Tathagata. The extremely hidden meaning is impossible to show truly in all ways, as it is said: The method-born and its cause, it is very difficult to speak of the hidden. Just as it is said like this. If someone thinks: How do you know that speaking the truth is true?
Chinese
名为“如是宣说”。由于如实宣说事物之真实面貌，没有颠倒，故名为“如实性宣说”。由于如实宣说应断除和应接受的事物，以及如何以方便法存在，因此不会变成不如实宣说。即使已经如此，难道由此所显示的四圣谛仍然如实存在吗？对此，宣说了“不是颠倒宣说”。因为不颠倒，以具足量的方式宣说，不宣说以量所损害的事物，因此是真实的，这是总结语。所有这些都以果的理证成立了薄伽梵是量。因此，经中说：“救护者已完全如实地显示，成立了具有殊胜的智慧。”从胜义谛的角度来看，由于事物的自性连一个也无法成立，因此即使要成立一个真谛也很困难，更何况是观察四个真谛呢？宣说四个真谛会变成如实宣说。例如，如果薄伽梵说五蕴如幻，那么它的自性怎么会变成苦谛呢？痛苦在胜义谛中也是虚假的，
English
It is called "Thus Spoken." Because it speaks of the true nature of things as they are, without reversing them, it is called "Speaking of Suchness." Because it speaks of what should be abandoned and what should be accepted, and how they exist with skillful means, it will not become untrue speech. Even if it has become so, does that mean that the four truths it reveals still exist as they are? To this, it is said, "It is not a reversed speech." Because it is not reversed, it speaks with a complete measure, and does not speak of things that are harmed by measure, therefore it is true, this is the concluding remark. All of these establish the Bhagavan as a measure by the logic of the result. Therefore, it is said in the scriptures: "The protector has completely and truly shown, establishing the wisdom with distinction." From the perspective of ultimate truth, since even one nature of things cannot be established, it is difficult to establish even one truth, let alone observe the four truths? Speaking of the four truths will become true speech. For example, if the Bhagavan says that the five aggregates are like illusions, how can its nature become the truth of suffering? Suffering is also false in ultimate truth,
Tibetan
་ཏོ། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་ཙམ་གྱི་ཆ་ཤས་ཀྱིས་བདེན་པ་བཞི་པོ་དག་བསྟན་གྱི། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆེད་དུ་མ་ཡིན་པས་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཡང་གང་ལུས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་ཤིང་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར། སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་དང༌། གང་ཡང་མི་དམིགས་པས་དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅི་འདྲ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་བཟོད་པའི་གཞི་གསུམ་པའི་གཉེན་པོ་འདི་ལྟ་སྟེ། །དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །གང་ལུས་དང་སྲིད་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་བདེ་བ་ཁོ་ནར་མངོན་པར་ཞེན་ཏེ། དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེར་ལྷུང་བའི་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྐྱེས་བུ་མུན་པར་ཞུགས་པ་བཞིན་ཏེ། མིག་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དངོས་པོའི་དོན་མི་དམིགས་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་བླང་བར་བྱ་བའི་དོན་མི་ཤེས་པས། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་དངོས་པོ་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་གི་གནས་སུ་ལྷུང་ངོ༌། །དེས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོའི་བདེ་བ་ལས་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དང་མི་ལྡན་པས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉེན་པས་བྱང་ཆུབ་ལས་ལོག་གོ །གང་དངོས་པོར་མ་ལྷུང་བར་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ། །ལུས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ལ་མི་དམིགས་ཤིང་དེ་དོན་དུ་མི་གཉེར་བར་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ནི་དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་མིག་དང་ལྡན་པས་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་དག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མཐོང་ལ། མཐོང་ནས་ཀྱང་སྤང་བར་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་སྤོང༌། བླང་བར་བྱ་བ་ནི་ལེན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཉི་མ་ཤར་ན་བརྒྱ་ལ་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་ལ་ཉི་མ་ཤར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །ཉི་མ་ཤར་དུ་ཟིན་ཀྱང་གལ་ཏེ་ན་ཁྱིམ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་མུན་པ་ཅན་དག་ན་མི་མཐོང་ངོ་སྙམ་པ་ལ་ནམ་ལངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །ནམ་ལངས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་མུན་པར་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་མུན་པ་མེད་པའི་ཕྱོགས་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་དག་ཚོགས་ཟིན་ཀྱང་ལོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེས་བརྒྱ་ལམ་ན་ཡང་མི་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་དོགས་ནས་མིག་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དངོས་པོར་མ་ལྷུང་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ནི་མ་རིག་པའི་མུན་པ་ནམ་ལངས་ཤིང༌། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉི་མ་ཤར་ནས་ཤེས་བྱ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་དངོས་པོ་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་གི་གནས་སྡུག་བསྔལ་སྤ
Chinese
复次，声闻等为了舍弃对我的显现执着，仅仅以人无我的部分来开示四谛，因为不是为了所有众生，所以没有相违。 又，对于执着身体等，并为此而努力的布施，以及不执着任何事物，不为此而努力的布施，这两者有什么差别呢？对于这种想法，这是第三种不容忍之因的对治，例如“譬如”等所说。 如果对身体、生存和受用的自性之事物仅仅执着为快乐，并为此而努力，那么陷入其中的布施就像一个人进入黑暗，即使有眼睛也无法看到事物的真相，因为不了解应舍弃和应接受的事物，所以会陷入颠倒之事物，成为一切痛苦的根源。因此，菩萨会从广大的受用快乐中完全退失。 因为不具备这种能力，所以像声闻等一样，被痛苦所逼迫，而从菩提中退转。 如果不对事物执着而行布施，不对身体等事物执着，也不为此而努力，那么就像一个有眼睛的人，因为有各种各样的事物而能看见，看见之后，应舍弃的就完全舍弃，应接受的就接受。 对此，有人怀疑，太阳升起后，一百个人也会看不见吗？所以说了“太阳升起后”。 有人又想，即使太阳升起，如果房屋等一切都是黑暗的，也看不见啊！所以说了“天亮了”。 “天亮了”这个词语是指黑暗，所以是“在没有黑暗的一方”的意思。 即使这些条件都具备了，有人又怀疑，如果是盲人，即使在百条道路上也看不见啊！所以说了“有眼睛的人”，应该这样看待不执着于事物的菩萨。 那是无明的黑暗已经天亮，智慧的太阳升起，如实地看见各种各样的所知，颠倒之事物，一切痛苦的根源，痛苦的舍弃。
English
Furthermore, the Hearers, in order to abandon the manifest clinging to self, teach the Four Noble Truths with only the aspect of the selflessness of the person, and since it is not for the sake of all beings, there is no contradiction. Moreover, what is the difference between giving alms while fixating on the body and so forth and striving for it, and not fixating on anything and not striving for it? Regarding this thought, this is the antidote to the third basis of intolerance, as it is said, for example, "like." If one clings only to the happiness of the nature of things such as the body, existence, and enjoyment, and strives for it, then giving alms while falling into that is like a person entering darkness; even if one has eyes, one cannot see the truth of things, because one does not understand what should be abandoned and what should be accepted, so one falls into inverted things, becoming the place of all suffering. Therefore, the Bodhisattva will completely degenerate from the great bliss of enjoyment. Because they do not possess this ability, they are afflicted by suffering like the Hearers and so forth, and turn away from enlightenment. If one gives alms without clinging to things, without fixating on things such as the body, and without striving for it, then it is like a person with eyes who sees because there are various forms, and having seen, completely abandons what should be abandoned and takes what should be taken. Regarding this, someone doubts, "Even if the sun rises, will a hundred people not see?" Therefore, it is said, "After the sun has risen." Someone also thinks, "Even if the sun rises, if all the houses and so forth are dark, one will not see!" Therefore, it is said, "It has dawned." The word "it has dawned" refers to darkness, so it means "on the side without darkness." Even if these conditions are met, someone doubts, "If one is blind, one will not see even on a hundred paths!" Therefore, it is said, "one who has eyes," and the Bodhisattva who does not cling to things should be viewed in this way. That is, the darkness of ignorance has dawned, the sun of wisdom has risen, and one sees the various objects of knowledge exactly as they are, the inverted things, the place of all suffering, the abandonment of suffering.