Tibetan
ན་བཅོས་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ ཕྱོགས་སུ་ཡོངས་སུ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ཡོངས་སུ་བཏང་ལ་ཆོས་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་བ་ལ་འདུན་པ་དང༌། སྨོན་ལམ་བཏང་བ་བསྟན་ཏོ། །ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་ལས་ཞེས་བྱ་བ་མཚན་མ་ཙམ་ཞིག་སྨོས་པས་ཕྱིའི་བསྟན་བཅོས་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྤངས་ཏེ། དམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་སྟོན་ཏོ། །ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་ནུས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པས་གཞན་ལ་ཕན་གདགས་པའི་དོན་དུ་མིང་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་སྐྱེ་བར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་གྱིས་འདིའི་མིང་ཅི་ལགས་ཞེས་ཞུས་སོ། །འདི་ཇི་ལྟར་གཟུང་བར་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བཟུང་བས་ཀྱང་བསོད་ནམས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཡོངས་སུ་སྟོན་ཏོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་མིང་དེ་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །འདིས་ཤེས་རབ་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཕ་རོལ་རྟོགས་ཤིང་ཡོངས་སུ་གཅོད་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་ཡིན་ན་ཞེས་བསྡུ་བའོ། །ཡང་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏེ་དེ་འདིས་རྟོགས་ཤིང་ཡོངས་སུ་གཅོད་པས་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཤུགས་ཀྱིས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཤེས་རབ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་གཞན་གྱིས་ན་ཕ་རོལ་གཞལ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཡང་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་སོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་འདི་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་ཤེས་རབ་ཁོ་ན་སྟེ། གཞན་ནི་དེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བརྗོད་པར་འགྱུར་བས་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། རོལ་རྙེད་མ་ཕྲོགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྙན་དངགས་སྦྱར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་དོན་དམ་པར་ཡང་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེ་སྒྲས་བརྗོད་མི་སྲིད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་པའི་བསམ་པ་ལས་བརྟགས་ནས་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེས་ཞུས་པ་དང༌། ལན་དུ་རབ་འབྱོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་གསུངས་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེ་ དོན་དམ་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་མ་སྐྱེས་པའི་
Chinese
对于疾病的治疗不随顺的方面完全显示，对于它完全放下随顺，而对于勤奋修法生起意乐和发出祈愿作了显示。仅仅说出“这部法的品类从此”这样的名称，就完全显示了舍弃对外道论典的随顺，而对于一切圣法应当勤奋。这部法的品类具有不可思议的能力，为了利益他人，仅仅听到它的名字，也为了宣说能使众生生起福德，因此圣者善现请问：这部经叫什么名字？“此应如何受持”是指受持此经也能变成不可估量的福德，对此作了完全显示。“般若波罗蜜多”是指凡是它的名字就叫那个。此既是智慧，又证悟并完全断除彼岸，故为波罗蜜多。那是智慧，也是波罗蜜多，这样归纳。或者智慧的彼岸是智慧的彼岸，它证悟并完全断除彼岸，因此叫做那个。那也间接地说明了如来具有一切殊胜的智慧，因为其他智慧无法衡量彼岸。或者般若波罗蜜多就是所谓的“松多”这个词。那就是如前所说的智慧本身，因为其他不可能到达它的彼岸。这也就说明了布施波罗蜜多等等。因为它将被宣说，所以这部法的品类也叫做那个，如同运用诗歌，如“不夺走快乐”等等。那是世尊各自自己所能证知的，因为是不共的，而且在胜义中也是不生的，因为那个声音不可能表达，想到这样的想法，经过思维后，请问：那是为了什么？回答说：善现，如来所说的般若波罗蜜多就是那个。那个胜义是各自自己所能证知的，因为是不共的，而且在胜义中一切法都是极不生的
English
It is fully shown that following the treatment of diseases is not in accordance with the opposite side. It is shown that one should completely abandon following it, and generate the intention and make aspirations to diligently practice the Dharma. By merely mentioning the name "This category of Dharma is from here," it is fully shown that one should abandon following external treatises and diligently practice all the sacred Dharmas. This category of Dharma possesses inconceivable power, and for the purpose of benefiting others, even merely hearing its name, it is said that it can cause sentient beings to generate merit. Therefore, the venerable Subhuti asked, "What is the name of this?" "How should this be held?" This fully shows that even holding this can transform into immeasurable merit. "Prajnaparamita" means that whatever its name is, it is called that. This is both wisdom and the perfection of crossing to the other shore by realizing and completely cutting off the other shore, hence it is Paramita. That is both wisdom and Paramita, thus summarizing it. Or, the other shore of wisdom is the other shore of wisdom, and it is called that because it realizes and completely cuts off the other shore. That also indirectly explains that the Tathagata possesses all the supreme wisdom, because other wisdoms cannot measure the other shore. Or, Prajnaparamita is the very word called "Sonto." That is the wisdom itself as mentioned before, because others cannot reach its other shore. This also explains the Dana Paramita and so on. Because it will be proclaimed, this category of Dharma is also called that, just like using poetry, such as "not taking away happiness" and so on. That is what the Bhagavan himself can realize individually, because it is uncommon, and also because it is unborn in the ultimate sense, because that sound cannot express it. Thinking of such thoughts, after contemplating, he asked, "What is that for?" In response, Subhuti, the Prajnaparamita spoken by the Tathagata is that. That ultimate truth is what each individual can realize for themselves, because it is uncommon, and in the ultimate truth, all Dharmas are extremely unborn.
Tibetan
ཕྱིར་སྒྲས་བརྗོད་དུ་མི་རུང་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པས་དེས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་བརྫུན་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་གྱུར་པ་གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་ཤིང་སྒྲས་གོ་བར་བྱས་པ་དེ་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བདེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཤེས་བྱའི་པ་རོལ་ཏུ་སོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། རྟོགས་པར་བྱེད་པ་འཁྲུལ་པས་དེ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་གྱུར་པ་ཐ་དད་པར་ཁོང་དུ་མི་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་དོན་དམ་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་ཞེས་བྱའོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །ཡང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་དོན་དམ་པར་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་འོག་ཏུ་གཞག་པར་བལྟའོ། །འདིས་ནི་དོན་དམ་པར་རྣམ་པར་འཇོག་ཅིང་དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་བསྟན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ལ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ཀྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རབ་འབྱོར་འདི་ཅི་སྙམ་དུ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་ཏུ་ཆུད་ན་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་བརྡ་གདགས་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་མཚན་ ཉིད་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལས་མ་གཏོགས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གཞན་ནི་མེད་དེ། དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དོན་དམ་པར་གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པའི་ཆོས་དེ་གང་ཡང་མེད་པར་དགོངས་པའི་གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བ
Chinese
虽则不能以言语表达，然而由于将分别念的影像的自性执著于外境，而分别念本身即是自性虚妄，故其所执著之相亦是虚假。因此，如来所说且以言语使之理解的，成为分别念影像的般若波罗蜜多，实则无有波罗蜜多，而非如来的智慧，因为那是于真实的世俗中到达所知彼岸的缘故。若非如此，世尊如何成为一切智者？因为不能领会到证悟者是虚妄，以及与分别念影像成为异体之故。因此，应说以智慧之自性，胜义谛的智慧，如来已宣说。因此，认为如此教示并无矛盾。或者，如来的智慧为何，即是于证悟者之自性中，如来所宣说者，那在胜义谛中唯是无有，因为于胜义谛中无有可度越之处。应观察“ཉིད་”之语置于“无有波罗蜜多”之后。此乃于胜义谛中如是安立，并于彼中瑜伽而等入，从而完全开示了应如何成办。如何般若波罗蜜多仅将分别念影像的自性执著于外境，而由世尊宣说，而非其他，如是，为了开示一切法亦由如来宣说，故说“善现，汝作何念”。因为于胜义谛中，一切法皆无成立。即使成立，由于各自的体相皆非共同，故不能施设名言。共同的体相则是假立的缘故。除了自相与共相之外，则无其他可说之物，因为二者是互相舍弃而安住的体相之故。因此，于胜义谛中，如来所说之法，实则无有，具寿善现如是思惟，而世尊亦如是作答。
English
Although it cannot be expressed in words, nevertheless, because the self-nature of the image of conceptualization is fixated on external objects, and conceptualization itself is inherently false, therefore the aspect it fixates on is also false. Therefore, what the Tathagata speaks and makes understood through words, which becomes the Prajnaparamita as an image of conceptualization, is actually without Paramita, and not the wisdom of the Tathagata, because it is in the true conventionality that one reaches the other shore of what is to be known. If it were not so, how would the Bhagavan become omniscient? Because one cannot comprehend that the one who realizes is false, and that it is different from the image of conceptualization. Therefore, it should be said that with the self-nature of wisdom, the wisdom of ultimate truth, the Tathagata has spoken. Therefore, it is thought that there is no contradiction in teaching in this way. Or, what is the wisdom of the Tathagata, that is, in the self-nature of the one who realizes, what the Tathagata has spoken, that in ultimate truth is only non-existent, because in ultimate truth there is no place to transcend. The word "ཉིད་" should be observed to be placed after "without Paramita". This is how it is established in ultimate truth, and by entering into samadhi in it through yoga, it completely reveals how it should be accomplished. How the Prajnaparamita only fixates the self-nature of the image of conceptualization on external objects, and is spoken by the Bhagavan, and not by others, thus, in order to reveal that all dharmas are also spoken by the Tathagata, it is said, "Subhuti, what do you think?" Because in ultimate truth, all dharmas are without establishment. Even if established, because their respective characteristics are not common, they cannot be designated with names. The common characteristic is imputed. Apart from the self-characteristic and the common characteristic, there is nothing else to be said, because the two are characteristics that dwell by mutually abandoning each other. Therefore, in ultimate truth, the dharma spoken by the Tathagata is actually non-existent, the Venerable Subhuti thought in this way, and the Bhagavan also answered in this way.