Tibetan
ཤེགས་པ་ལས། ཇི་ལྟར་གཟུགས་རྣམས་མེ་ལོང་ལ། །གཅིག་དང་གཞན་ཡང་རྣམ་སྤངས་པར། །སྣང་ཡང་དེ་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད། །བློ་ཡིས་རྣམ་པར་གཞིགས་ན་གོ །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གཟུང་དུ་མེད། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་བརྗོད་མེད་ཅིང༌། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པར་བཤད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་ དུ་འཕགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། དཔེར་ན་ཆུ་ཤིང་རློན་པའི་སྡོང་པོ་ལ། །སྙིང་པོ་འདོད་མིས་རིམ་པར་བཤིག་བྱས་ཀྱང༌། །ཕྱི་དང་ནང་ན་སྙིང་པོ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་མ་བརྟགས་ན་དགའ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་མངོན་པར་མ་ཞེན་པར་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་བར་བྱའོ། །དངོས་པོ་ལ་གནས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་འདིར་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོང་པ་ཡོངས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་ཅི་ཡང་མེད་པས་དངོས་པོ་ལ་གནས་པས་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་མེ་བྱ་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ལྟ་ཞིག་སྙམ་པ་ལས། ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་པར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དངོས་པོ་མེད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་དངོས་པོར་འཛིན་པ་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་དང༌། སྦྱིན་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་མི་རིགས་པར་དགོངས་པའོ། །གཟུགས་ལ་མི་གནས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གང་ལ་མི་གནས་པར་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་སྟོན་ཏོ། །ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ༌། །སྐྱེ་མཆེད་འདིས་ནི་སྤྲོས་ཏེ་མཚོན་པ་ཡིན་པས་དེས་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་མ་སྨོས་སོ། །མི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་མི་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རབ་འབྱོར་ཅི་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མཚན་མ་ནི་དངོས་པོའི་རང་གི་མཚོན་པ་སྟེ་རྟགས་སོ། །དེ་ཡང་མ་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་རྟོགས་པ་ནི་འདུ་ཤེས་སོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་དེ་ལ་མི་གནས་པའོ། །དེས་ནི་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་པར་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བསྟན་ཏོ། །ཡང་ན་འདི་མཐའ་དག་གིས་ནི་འདིས་ཟབ་པ་ཡང་བསྟན་ལ། སྒྲོ་བཏགས
Chinese
出自（经）中：犹如诸色于镜中，一与异亦皆远离，虽现然于彼中实无有，如是诸法之自性，若以智力而观察，自性即是不可取，是故彼等不可说，亦说自性本无有。如是说。同样，在圣《三摩地王经》中也说：譬如潮湿树木之树干，欲得心髓之人渐次剖析之，无论内外皆无有心髓，如是当知一切诸法。如是说。因此，如果不将一切事物视为如幻，那将是更好的，所以不要如此执着，而应行布施。因为不住于事物，所以不是这样的道理，这在这里是合乎逻辑的。这样，就像布施等行为一样，已经完全展示了应如何进行结合，而不是其他方式。如果从胜义谛的角度来看，由于没有任何事物，因此不住于事物而行布施是不可能的，那么是否应该执着于无事物而行布施呢？因此，经中说：不住于任何事物。菩萨也应舍弃对事物不存在的分别念，因为如果不存在对事物的执着，那么就不会有不存在。在世俗谛中，有应布施之物和布施者等，因此，认为执着于事物不存在也是不合理的。以“不住于色”等，菩萨不住于何处而行布施，对此进行了详细的阐述。经中“法”这个词，指的是法的生处。因为这个生处是广义的表达，所以没有提到眼等内在的生处。为了表明不应分别念于不生等，因此说了“善现，如何”等。相是事物自身的特征，即标志。也就是不生等。对此的理解是意识。对此的不分别念是不住于此。这表明了不住于任何事物。或者，所有这些也表明了由此而来的甚深之处，以及增益。
English
From the (sutra): Just as forms in a mirror, are devoid of one and other, although they appear, they are not present there. Likewise, the nature of all phenomena, if examined with intelligence, the nature is unattainable. Therefore, they are said to be inexpressible, and it is also said that nature is without essence. Thus it is said. Similarly, in the Holy Samadhiraja Sutra, it is also said: For example, in the trunk of a moist tree, even if someone who desires the heartwood gradually dissects it, there is no heartwood either inside or outside. Likewise, know that all phenomena are like that. Thus it is said. Therefore, it is better not to regard all things as illusory, so do not be so attached, but give alms. Because it does not abide in things, so it is not such a reason, which is logical here. In this way, just like the practice of giving and so on, it has been fully demonstrated how to combine them, not in other ways. If, from the ultimate point of view, since there is nothing, it is impossible to give alms without abiding in things, then should one be attached to giving alms to non-things? Therefore, the sutra says: Do not abide in anything. Bodhisattvas should also abandon the discrimination of the non-existence of things, because if there is no attachment to things, then there will be no non-existence. In the conventional truth, there are things to be given and givers, etc. Therefore, it is also unreasonable to think that attachment to the non-existence of things is also unreasonable. By "not abiding in form," etc., the Bodhisattva does not abide in where to give alms, which is explained in detail. The word "dharma" in the sutra refers to the place of origin of dharma. Because this place of origin is a broad expression, the inner places of origin such as the eye are not mentioned. In order to show that one should not discriminate against non-birth, etc., therefore, it is said, "Subhuti, how," etc. A sign is the characteristic of a thing itself, that is, a mark. That is, non-birth, etc. Understanding of this is consciousness. Non-discrimination of this is not abiding in it. This shows that one does not abide in anything. Or, all of these also show the profoundness from this, as well as imputation.
Tibetan
་པ་དང་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་མཐའ་དགག་པ་ཡང་བསྟན་ཏོ། །དམིགས་པ་ཅན་རྣམས་ ལྟ་བ་འདི་ལ་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བར་རུང་བ་བཀག་སྟེ། འདི་ལྟར་མཆོད་པ་དང་ཕན་གདགས་པར་འདོད་པས་གང་བྱིན་པ་དེ་ཤིན་ཏུ་དང་བ་བསྐྱེད་ཀྱི། སྦྱིན་པར་བྱ་བ་དང༌། སྦྱིན་པ་པོ་དང༌། ལེན་པ་པོ་མི་དམིགས་པ་ལ་གནས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་སམ་འོན་ཏེ་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་དང་པོ་ནི་སུས་ཅི་ཡང་བྱིན་པ་མེད་པས་བསོད་ནམས་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །སེམས་ཅན་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་ངལ་བར་བྱས་པ་དེ་ཡང་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་མེད་པ་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་གཟིགས་པས་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདོད་པ་རྣམས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྲས་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བཏང་བར་འགྱུར་ཞེས་རྒོལ་བར་བྱེད་པ་དེ་མཐའ་དག་སེམས་ལ་བཞག་ནས། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེས་ཞུས་པ་དང་ལན་དུ། རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལས་བྱུང་བའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་མངོན་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནས་འབྱུང་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལོག་པར་ལྟ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ན་གང་ཡང་མེད་པས་དེར་དམིགས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཁོ་ན་སྟེ། སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་དང་བདག་གིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་བྱུང་བའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་རྣམ་པར་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་བྱུང་བས་སྟོབས་ཆུང་བའོ། །སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་གྱིས་ཡུལ་ཡིན་པས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟེ། སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྒྱས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལས་སྦྱིན་པ་ ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་གྲུང་པོ་ལས་མངོན་པར་གྲུབ་པའི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་མི་དམིགས་པ་ལ་གནས་པའི་
Chinese
也显示了对诽谤和否认的驳斥。对于有相者来说，这种观点阻止了积累功德和智慧的圆满。因此，由于想要供养和利益，所给予的会产生极大的喜悦，而不是安住于布施之物、布施者和接受者不可得的境界。如果这样，因为不存在，布施之物等不可得，或者因为没有对境？第一种情况是，因为没有人给予任何东西，所以会导致没有功德。因为众生不存在，菩萨们为了众生的利益而彻底努力也是没有意义的。因此，仅仅不存在是不对的。世尊看到了布施之物等事物，所以不是没有对境。如果不是这样，那么对于欲望，世尊如何完全舍弃儿子等呢？把所有这些反驳都放在心中。然后，当被问及“为什么”时，回答说：“善现，任何菩萨”等等。意思是说，从正确的观点产生的布施等，因为完全清净，所以会实现令人满意和特别殊胜的果报，而不是从颠倒的观点产生。就像从错误的观点产生的戒律支分等一样。布施之物等事物，如前所述，因为什么也没有，所以在那里执着是完全颠倒的，就像在海市蜃楼中执着于水一样。因此，从那产生的一切波罗蜜多的方式，就像从我和我所的颠倒产生的布施等一样，因为是从不完全清净的因产生的，所以力量很小。布施之物等所缘的对境，不可得，因为是真实意义上的对境，所以不是颠倒的，就像在海市蜃楼中执着于水一样。因此，因为是从增长的因产生的，所以从那产生的布施等果报很大，就像从健康的种子中实现的芽等一样。因此，安住于不可得的
English
It also shows the refutation of slander and denial. For those with objects of focus, this view prevents the complete accumulation of merit and wisdom. Therefore, because of wanting to make offerings and benefit, what is given generates great joy, but not by abiding in the non-apprehension of the object of giving, the giver, and the receiver. If so, because of non-existence, are the objects of giving, etc., non-apprehensible, or because there is no object? The first case is that because no one gives anything, it would lead to no merit. Because sentient beings do not exist, the complete effort made by bodhisattvas for the benefit of sentient beings would also be meaningless. Therefore, it is not just non-existence. The Blessed One sees the objects of giving, etc., so it is not without an object. If it were not so, then for desires, how would the Blessed One completely give up sons, etc.? Having kept all these rebuttals in mind, then, when asked, "Why?" the answer is, "Subhuti, any bodhisattva," etc. The meaning is that giving, etc., arising from the correct view, because it is completely pure, will accomplish a satisfying and particularly excellent result, but not from arising from a reversed view. Just like the branches of discipline, etc., arising from a wrong view. The objects of giving, etc., as mentioned before, because there is nothing, clinging to them is completely reversed, just like clinging to water in a mirage. Therefore, all the ways of the perfections arising from that, like giving, etc., arising from the reversal of self and what belongs to self, because they arise from an impure cause, are of little power. The non-apprehension of the objects of giving, etc., which have become objects of focus, is not reversed because it is an object in the true sense, just like clinging to water in a mirage. Therefore, because it arises from a cause of increase, the result of giving, etc., arising from that is great, just like the sprouts, etc., accomplished from a healthy seed. Therefore, abiding in the non-apprehension of