Tibetan
གྱུར་རོ། །དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པ་ལ་ནི་སྐྱོན་ཅི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་ན་དམིགས་པའི་རྟ་ལ་སོགས་པ་གཉིད་མ་ལོག་པས་མ་མཐོང་ཞེས་ཏེ། མི་ཤེས་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པའི་ཡུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་རུང་གི །དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ན་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཆིས་པ་མ་ལགས་ཏེ། ཡོད་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཇི་ལྟར་འཇིག་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཚིག་དེ་གསུམ་གྱིས་ནི་འདི་འདུས་མ་བྱས་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །གང་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྟེ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་འཐད་པ་ནི་འཇིག་པ་མེད་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་བསྟན་དུ་ཟིན་ཀྱང་འོན་ཀྱང་འབྱུང་བ་མེད་པ་དང༌། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་བལྟ་བར་བྱའོ། །འཇིག་པ་མེད་པ་ནི་དེས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་འདུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང༌། བདག་གི་དབྱིངས་འདི་གཉིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དབྱིངས་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབྱིངས་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ དབྱིངས་དང་བདག་གི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་དབེན་པའི་ཕྱིར། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབྱིངས་དང་བདག་གི་དབྱིངས་འདི་གཉིས་སུ་མ་མཆིས་ཏེ། གཉིས་སུ་དབྱེར་མ་མཆིས་ཤིང༌། འདི་གཉི་ག་ཡང་རྣམ་པར་དབེན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དབྱིངས་ནི་རྒྱུ་སྟེ། འདི་ལྟར་བདག་ནི་ཕྱོགས་བཅུར་བཙལ་ན་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་རིན་པོ་ཆེ་ཟ་མ་ཏོག་ལས་ཀྱང་རྣམ་པར་དབེན་པ་འདི་ཉིད་སྒོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པར་དབེན་པ་དེ་ཉིད་སེམས་ལ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་གཞག་ན་དངོས་པོར་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམས་ཆུང་བ་དང་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བར་འགྱུར་ཞིང་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པ་དང༌། དངོས་པོས་སྒྲོ་འདོགས་པ་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབྱིངས་སོ། །རྣམ་པར་དབེན་པ་འདི་སེམས་ལ་གཞག་པར་ནུས་སམ། འོན་ཏེ་མི་ནུས་ན། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་དུ་སྨྲས་ཤེ་ན། སེམས་ཉིད་དེ་རྣམ་པ་ཅན་ལ་དེ་སྐད་དུ་བསྟན་ཏེ། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བདག་དང་དེ་བཞིན
Chinese
成了。从胜义上说，不是存在，不作为对境，则没有任何过失。例如，梦中所见的马等，不是因为没有入睡而没有见到，不是变成了不知晓。如果是知晓的对境不可思议，那样也可以。如果不是那样，则不行。因此，不是存在，不是变成了存在。那样的相如何坏灭呢？不会坏灭。这三个词语显示了这是无为法。凡是不坏灭的，就是不可思议，名为不可思议，成立不可思议的理证就是以没有坏灭来成立。虽然已经显示完毕，但没有生起和不是存在也应当观察。没有坏灭，是因为由它来完全区分。因为它们是无为法，所以显示了就是不可思议。不可思议和自性界这二者显示了就是般若波罗蜜多的界，为了显示如来藏，因此说了如来藏和自性界等。因为如此事物空寂的缘故，是不可思议，因此如来藏和自性界这二者不是二，没有二的分別，这二者都是完全空寂。界是因，如此自性在十方寻找也无法找到。因此说，比如意宝还要空寂的这个就是门。如果将这个完全空寂不间断地安住在心中，则对事物的执著会变得微小和非常微小，并且经历长久，因为没有对事物的执著的机会。是如来藏。这个完全空寂能够安住在心中吗？如果不能，为什么那样说呢？因为心本身对具有相者那样显示，变成了它的自性就是如来，因此自性和如来
English
It is done. From the ultimate point of view, it is not existent, and if it is not taken as an object, then there is no fault whatsoever. For example, the horse and so on seen in a dream are not unseen because one has not fallen asleep; it has not become unknown. If the object of knowledge is inconceivable, that is fine. If it is not like that, it is not acceptable. Therefore, it is not present; it has not become existent. How can such an appearance be destroyed? It will not be destroyed. These three words show that this is unconditioned. That which does not perish is inconceivable, and the reason for establishing the inconceivable is that it is established by the absence of destruction. Although it has already been shown, the unarisen and the non-existent should also be examined. Non-destruction is because it is completely distinguished by it. Because they are unconditioned, it is shown that they are indeed inconceivable. Having shown that the inconceivable and the realm of self are the realm of the Perfection of Wisdom itself, in order to show the Tathagatagarbha, therefore, the Tathagatagarbha and the realm of self, and so on, are spoken of. Because things are empty in this way, it is inconceivable, therefore, the Tathagatagarbha and the realm of self are not two; there is no distinction between the two, and both are completely empty. The realm is the cause; thus, the self cannot be found even if searched for in the ten directions. Therefore, it is said that this emptiness, which is even more empty than a wish-fulfilling jewel, is the door. If this emptiness is continuously placed in the mind, then the clinging to things will become small and very small, and it will last for a long time, because there is no opportunity to cling to things. It is the Tathagatagarbha. Can this emptiness be placed in the mind? If not, why is it said that way? Because the mind itself is shown in that way to those who have appearances, and becoming its nature is the Tathagata, therefore, the self and the Tathagata.
Tibetan
་གཤེགས་པ་གཉིས་དབྱིངས་ཐ་དད་པ་མེད་དོ། །ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་རེ་ཞིག་སྔ་ཕྱི་མཚམས་སྦྱར་བའི་ཕྱིར། ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་བདག་བསྒོམ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བདག་བསྒོམ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་དང་གཞན་དུ་གསུངས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྒྱུའི་བདག་ཉིད་དེ་བསྒོམ་པའི་སྒྲས་བདག་བསྒོམ་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ཉིད་ཀྱང་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བགྱི་བ་འདི་ནི་འདི་ལྟར་བདག་རྣམ་པར་དབེན་པ་འདི་ཚིག་བླ་དགས་ལགས་པའི་སླད་དུའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱང་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་གིས་བདག་གི་དབྱིངས་འཚལ་བ་དེས་ཆགས་པ་མ་མཆིས་པ་འཚལ་བ་ལགས་སོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པའི་བདག་གི་དབྱིངས་འཚལ་བ་དེ་ནི་ཆགས་པ་མ་ མཆིས་པ་འཆལ་བ་ལགས་ཏེ། དམིགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་སྒྲིབ་པ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཆགས་པ་མ་མཆིས་པའི་ཚེ་མཁྱེན་པ་ཅན་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་གང་གིས་ཆགས་པ་མ་མཆིས་པ་ཉིད་འཚལ་བ་དེས་ཆོས་གང་ཡང་འཚལ་བ་མ་མཆིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱ་ལ་ཆགས་ན་ནི་ཆགས་མེད་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་གང་ཡང་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྒྲོ་འདོགས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ལ་སེམས་པ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཆོས་གང་ལ་ཡང་ཤེས་པ་མེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལགས་ཏེ། ཆགས་པ་མེད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཅན་བསྟན་ཏོ། །ཆགས་པ་མེད་པ་སྟོན་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ཇི་ལྟར་འཐད། གང་གི་ཕྱིར་དོན་འདི་རིགས་པར་འགྱུར། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དགོངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། གལ་ཏེ་བསམ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་མཆིས་ཤིང་མི་མཁྱེན་ན། དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་འགྱུར་ཏེ། མ་བསམས་པར་ནི་བསམ་པ་དང༌། དབང་པོ་དང་འདོན་པ་དག་མ་ཤེས་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་ཇི་ལྟར་འཐད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ལན་དུ་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི
Chinese
逝者二者之界无有差别。自性已示。现在为了显示如来之智慧，暂时为了连接前后，显示无有差别，世尊说：‘凡是修习我者，即是修习般若波罗蜜多。’如是说。修习我者，即是修习般若波罗蜜多，如此处与他处所说，是般若波罗蜜多为因之自性，以修习之语表示修习我，是为结尾语。那又为了什么呢？世尊，所谓般若波罗蜜多，是说如此我完全远离，这是句空话之故。那又为了什么呢？因此，世尊，谁寻得我之界，彼即寻得无染着。如是说。如所说示之我之界寻得者，即是寻得无染着，因为对于执着所缘之障碍没有染着之故。无染着之时，具知者即是如来。为了阐明那一点，谁寻得无染着，彼即未寻得任何法，是这样说的。如果对于所知有染着，那么无染着就会丧失。没有任何法，那又是为了什么呢？因此，如此不可思议之智慧是，如是说。因为断除了执着之障碍，而心是执着之自性之故。因为断除了所缘之障碍。对于任何法都没有了知，即是佛之智慧，显示了具有无染着之法性。在显示无染着时，说对于如来之智慧没有执着，这怎么合理呢？因为什么缘故这个道理才合理呢？那又是为了什么呢？这个想法是这样的：如果连一点想法都没有，而且不了解，那样就会转法轮，因为没有思考就没有想法，而且因为不了解根和显现，怎么能合理地转法轮呢？回答是，那个智慧是
English
The realm of the two departed ones is without difference. The nature has been shown. Now, in order to show the wisdom of the Tathagata, and for the sake of connecting the beginning and the end, it is shown that there is no difference. The Blessed One said, 'Whoever cultivates the self cultivates the Prajnaparamita.' Thus it is said. 'Cultivating the self is cultivating the Prajnaparamita,' as it is said here and elsewhere, that the Prajnaparamita is the nature of the cause, and the word 'cultivation' indicates the cultivation of the self, which is the concluding word. And why is that? Blessed One, the so-called Prajnaparamita is said to be completely separated from the self, because it is an empty word. And why is that? Therefore, Blessed One, whoever finds the realm of the self finds the non-attachment. Thus it is said. As it is shown, the one who finds the realm of the self is the one who finds the non-attachment, because there is no attachment to the obscuration of clinging to the object. When there is no attachment, the one who knows is the Tathagata. To clarify that, whoever finds the non-attachment does not find any dharma, that is what it says. If there is attachment to the knowable, then non-attachment will be lost. There is no dharma, and why is that? Therefore, such inconceivable wisdom is, as it is said. Because the obscuration of clinging is eliminated, and the mind is the nature of clinging. Because the obscuration of the object is eliminated. There is no knowledge of any dharma, which is the wisdom of the Buddha, showing the dharma nature of having no attachment. When showing non-attachment, how can it be reasonable to say that there is no clinging to the wisdom of the Tathagata? For what reason is this reasoning reasonable? And why is that? The idea is this: if there is not even a little thought and no understanding, then the wheel of dharma will be turned, because without thinking there is no thought, and because the root and manifestation are not understood, how can the wheel of dharma be turned reasonably? The answer is that wisdom is
Tibetan
་དོན་དམ་པར་མཆིས་པ་མ་ལགས་ཏེ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ན་མཆིས་པ་མ་ལགས་སོ། །དེ་བས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤོང་བའོ། །ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་མཚོན་པ་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཛད་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འོན་ཀྱང་སྔོན་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པའི་བྱེ་བྲག་གི་ཕྱིར་དང༌། སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་དབང་གིས་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྐོར་བ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་སྐྱེའོ། །དེ་སྐད་ དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བ་བསྟན་པ་ལས། ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་འཁོར་བྱས་རྒྱུད་ལས། །རླུང་གིས་བསྐྱོད་དེ་སྒྲ་དག་འབྱུང༌། །སེམས་ཅན་བསམ་པའི་དབང་གིས་ནི། །དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱང་སྟོན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཕགས་པ་བྱམས་པ་མགོན་པོས་ཀྱང༌། །རྩོལ་བ་མེད་ཅིང་ཆགས་དང་བྲལ། །ཐོགས་པ་མེད་པར་རྟག་ཏུ་བཞུགས། །དྲིས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་མཁྱེན་པ། །སྨོན་ལམ་མཁྱེན་པར་འདོད་པ་ཡིན། །རྒྱུ་ནི་ཡོངས་སུ་སྨིན་གྱུར་ན། །གང་གང་ཚེ་ན་གང་དག་ལ། །ཕན་པར་བྱ་བ་འབྱུང་བ་ནི། །དེ་དང་དེ་ལ་དེ་འཕེལ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གང་གི་ཚེ་ཡེ་ཤེས་དེ་དོན་དམ་པར་མ་མཆིས་པ་དེའི་ཚེ་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་ཆགས་པ་མ་མཆིས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆགས་པ་ནི་བཞེད་པའོ། །དེ་འདི་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཆགས་པ་མ་མཆིས་པའོ། །གང་གི་ཚེ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཆགས་པ་མ་མཆིས་པ་དེའི་ཚེ་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དངོས་པོ་མ་མཆིས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ། དངོས་པོ་ནི་བྱུང་བ་ལ་བྱའོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། འདུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། གང་འབྱུང་བ་དེ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་ཞིང་ཆགས་པ་ཡིན་ལ། གང་ཆགས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་བས་ན་དངོས་པོ་མ་མཆིས་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་རྐྱེན་ནི་བཞི་སྟེ། དམིགས་པ་དང་བདག་པོ་དང་དེ་མ་ཐག་པ་དང༌། རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་ཡུལ་མ་མཆིས་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་དབང་བྱེད་པའི་མིག་ལ་སོགས་པའི་
Chinese
说“并非是真实存在的”，因为那个智慧并非以如前所说的形式真实存在。因此，由于没有那样的自性，又如何能转法轮呢？“如何”是舍弃的意思。法轮是象征，所有佛陀的事业也都是无所作为的同义词。然而，由于先前完全串习的差别，以及祈愿的力量，以及如来法身的威力，对于有缘者来说，会生起转法轮等显现的觉知。如是说。 在《如来秘密显说》中说：“如工巧轮由线牵，风动发出种种声，众生随其意念力，如是佛陀亦说法。” 圣者弥勒菩萨也说：“无勤且离贪，无碍恒时住，尽除诸问难，是谓知愿力。因若已成熟，于何何有情，应作饶益事，于彼彼增盛。” 当那个智慧不是真实存在的时候，那个智慧就是没有贪执的，所谓贪执就是希求。因为它不在这里，所以没有贪执。当那个智慧没有贪执的时候，那个智慧就是没有实物的，所谓实物就是产生。没有实物就不是那样，而是非造作的同义词。凡是产生的，必定与因果相关联且有贪执，凡是没有贪执的，就是非造作的，因此说没有实物。心和心所的缘有四种，即所缘缘、增上缘、等无间缘和因缘。为了显示这些与没有实物不相符，所以说那个智慧没有对境，因为没有色等所缘。对于生起识有自在力的眼等
English
It is said, "It is not truly existent," because that wisdom is not truly existent in the manner previously stated. Therefore, since it does not have such a nature, how can the wheel of Dharma be turned? "How" means to abandon. The wheel of Dharma is a symbol, and all the deeds of the Buddha are synonymous with being without action. However, due to the distinction of previous complete familiarization, and the power of aspiration, and the power of the Dharmakaya of the Tathagata, for those who are fortunate, the awareness of the appearance of turning the wheel of Dharma, etc., arises. Thus it is said. In the "Revelation of the Tathagata's Secret," it says: "Like a crafted wheel moved by a thread, the wind causes various sounds to arise. By the power of sentient beings' thoughts, likewise, the Buddha also teaches the Dharma." The noble Maitreya Bodhisattva also said: "Without effort and free from attachment, constantly abiding without obstruction, knowing how to dispel all questions, is what is desired as knowing aspiration. When the cause is fully ripened, to whomever, at whatever time, it is necessary to do benefit, to that one, at that time, it increases." When that wisdom is not truly existent, that wisdom is without attachment, and attachment is said to be desire. Because it is not here, it is without attachment. When that wisdom is without attachment, that wisdom is without substance, and substance is said to be arising. Being without substance is not like that, but is synonymous with being unconditioned. Whatever arises is inevitably connected to cause and effect and has attachment, and whatever is without attachment is unconditioned, therefore it is said to be without substance. The conditions for mind and mental factors are four: object, lord, immediately preceding, and cause. In order to show that these are incompatible with being without substance, it is said that that wisdom has no object, because there is no object such as form. The eye, etc., which have the power to generate consciousness