Tibetan
མི་དམིགས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་ནི་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་དེ་ལ་གང་ཆོས་གང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་པ་པོའི་ཆོས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་བ་དེ་དག་གིའོ། །གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལ་གནས་པས་གནས་པའོ། །བསླབ་པ་འདི་ཉིད་ལ་བྱ་སྟེ། རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲུབ་བ་ནི་དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མི་དམིགས་པ་ནི་མི་མཐོང་བའོ། །མི་གནས་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སེར་སྣ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པ་དང༌། གནོད་སེམས་ལ་སོགས་པ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་དང་མི་སྒྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་སྟེ། གཉེན་པོ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་རྣམས་མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་བ་དེ་སྒོམ་པ་འདི་ཡིན་པར་བཞེད་དོ། །དེ་ནས་དེ་མི་དམིགས་པ་འདི་ཡང་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་གནས་པའི་སླད་དུ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ནི་གནས་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ས་གསུམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ཆོས་གང་ལ་ཡང་ལྷག་པར་དམིགས་པའི་སླད་དུ་ཉེ་བར་མི་གནས་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་ནི་ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ ནོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། དངོས་པོའི་ཆོས་གང་ལ་ཡང་ལྷག་པར་དམིགས་པའི་སླད་དུ་ཡུལ་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་མི་གནས་འཇུག་པ་མ་ལགས་སོ། །འདིར་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བས་དོགས་ཏེ། གཏན་ཚིགས་དྲིས་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དམིགས་པ་མ་མཆིས་ཤིང༌། དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཡིན་ཏེ། མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ལ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་སྒོམ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མཇུག་སྡུད་པའོ། །དེ་ཉིད་སེམས་མི་དམིགས་པར་སྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པའི་རྣམ་པ་མ་གཏོགས་པར་སེམས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་དེ་མི་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་སྒོམ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་ཡིན་པར་བཞེད་དོ། །ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ས་གསུམ་པའོ། །ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ས་ལྷག་མ་རྣམ
Chinese
宣说了“不缘”等等。在此，修习般若波罗蜜多是增上戒学清净的特征，其中“何法何之”是指住者的法，色等任何法都是那些的。“住”是指依此而住，是对这学处本身而言。随行之自性者修习，是为了趣入其中。彼不缘即是不见。不住也有两种，即悭吝、毁犯戒律、害心等邪行和不行。这也是不缘，与对治不合之品和二者皆非者，凡是不缘者，都认为是修习此。然后，此不缘又是为了什么呢？宣说了“为了色等一切法不住”，意思是说，未生者是不应住的。以第三地的角度来说，世尊对于任何法都不为了特别缘而安住，等等。在此，修习般若波罗蜜多是增上心学清净的特征。 那么，什么是呢？对于任何事物之法都不为了特别缘而作为对境，所以不是安住趣入。此处以“那又是为了什么呢”来提问，是询问理由。世尊，如此等等，因为一切法都是无缘，缘是空性的，因为对于未生者来说，境和有境的事物是不合理的。世尊，如此修习等等是结尾。彼即是修习心不缘，因为除了缘的相之外没有心。那也如乾闼婆城一样，虽然不存在但却显现。究竟而言，修习彼不缘之自性，被认为是修习般若波罗蜜多。增上心学清净是指第三地。增上慧学清净的差别是其余的
English
The "non-objectification" and so on are taught. Here, the cultivation of the Prajñāpāramitā is the characteristic of the purity of higher discipline, and "what dharma of what" refers to the dharma of the dweller, whatever form and so on are those. "Dwelling" means dwelling by dwelling on this. This is done for the sake of this very discipline. Those who are of the nature of following practice because they enter into it. That non-objectification is not seeing. Non-dwelling is also of two kinds: miserliness, violation of discipline, harmful thoughts, and so on, wrong practice and non-practice. That is also non-objectification. Those that are incompatible with the antidote and those that are neither are considered to be the cultivation of this, whatever is non-objectification. Then, what is this non-objectification for? It is said, "For the sake of all dharmas, such as form, not dwelling." The implication is that those who are unborn should not dwell. From the perspective of the third ground, the Blessed One does not abide for the sake of particularly objectifying any dharma, and so on. Here, the cultivation of the Prajñāpāramitā is the characteristic of the purity of higher mind. Then, what is it? It is not abiding and entering because it is to be made an object for the sake of particularly objectifying any dharma of things. Here, the question "Then what is it for?" is asking for the reason. Blessed One, thus and so on, because all dharmas are without objectification, and objectification is emptiness, because for the unborn, the object and the object-possessor are unreasonable. Blessed One, thus cultivating and so on is the conclusion. That is the cultivation of the mind without objectification, because there is no mind apart from the aspect of objectification. That is also like a Gandharva city, although it does not exist, it appears. Ultimately, cultivating the nature of that non-objectification is considered to be cultivating the Prajñāpāramitā. The purity of higher mind is the third ground. The difference in the purity of higher wisdom is the remaining grounds.
Tibetan
ས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་བཞི་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འོད་འཕྲོ་ཅན་གྱིས་འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པ་ཉིད་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པས། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སྲེད་པའི་རྨོངས་པ་དང་ཆོས་ལ་སྲེད་པའི་རྨོངས་པ་དང༌། དེའི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་མེད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གང་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་དེ་དག་གི་ཆེད་དུ་འཇུག་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་འདོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདུན་ན་འདུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ རྣམས་མངོན་དུ་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་སྦྱར་རོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒོམ་པ་གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་འཚལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤོང་བ་སྟེ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ལྟ་རེ་ཞིག་ཞོག་གི །སྨོས་སུ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀྱང་གི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ལ་སྲེད་པ་མེད་པ་བསྟན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་སྒོམ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སྲེད་པ་མེད་པར་སྟོན་ཏོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་སྒོམ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སྲེད་པའི་གཉེན་པོའི་མཚན་ཉིད་དོ། །སྒོམ་པ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་ནས་ཏེ། རེ་ཞིག་ཉི་ཚེ་བའི་ཆོས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལྟ་ཞོག་གི །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལ་ཡང་མངོན་དུ་མི་བྱེད་དོ། །ཡང་གི་སྒྲས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་བསམ་གྱིས་མ་ཁྱབ་པའོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་མངོན་དུ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། །མངོན་དུ་མི་བྱེད་པ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པ་སྟེ། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སྲེད་པ་ཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཆོས་ཐམས་ཅད
Chinese
是也。从那四者的角度来说，世尊又说了“其他”等等。所谓“其他”，是指般若波罗蜜多的其他方面。光芒万丈者，因为领悟到这没有对法界的一切执着，是对耽著于等持的愚痴和耽著于法的愚痴，以及它们的恶性循环的对治。这样一来，暂时为了显示不耽著于法，所以说了“对于什么，连佛的法也”等等。因为“也”这个词是为了那些而用的，所以是为了显示佛的法也应该被渴望。所谓“佛的法也不会显现”，不是指在眼前，而是因为看到一切法都不是实有。应该这样连接：不是应该渴望的，那么缘觉的法怎么会显现呢？“声闻的法也不会显现，那么”等等，是取决于“在什么禅定中”。“对于凡夫的法，还用说吗”，这是舍弃，凡夫的法的实有显现，暂时放在一边吧。所谓“更不用说”，是“也”这个词的意思。显示了不耽著于法之后，世尊又以“般若波罗蜜多，那个禅定是”等等，来显示不耽著于等持。所谓“般若波罗蜜多，那个禅定是”，是等持的对治的特征。所谓“依靠什么禅定”，是从处所来说的，暂时将显现短暂的法放在一边吧。对于佛的不可思议的法，也不会显现。“也”这个词，应该理解为佛的法是不可思议的，甚至连分别也不显现。所谓不显现，是指等持不作为对境，因为对等持的贪执已经断绝了。世尊，这个般若波罗蜜多的禅定，是菩萨摩诃萨们的一切法
English
It is. From the perspective of those four, the Blessed One also spoke of "others" and so on. The so-called "others" refers to other aspects of the Prajñāpāramitā. The radiant one, because he understands that there is no attachment to all of the Dharmadhatu, is the antidote to the ignorance of being attached to samadhi and the ignorance of being attached to the Dharma, and their vicious cycle. In this way, for the time being, in order to show that there is no attachment to the Dharma, it is said "For what, even the Buddha's Dharma also" and so on. Because the word "also" is used for those, it is to show that the Buddha's Dharma should also be desired. The so-called "Buddha's Dharma will not appear" does not mean that it is in front of you, but because you see that all Dharmas are not real. It should be connected like this: if it is not something to be desired, then how can the Pratyekabuddha's Dharma appear? "The Dharma of the Shravakas will not appear, then" and so on, depends on "in what meditation". "As for the Dharma of ordinary people, what need is there to say", this is abandonment, let's put aside the manifestation of the reality of the Dharma of ordinary people for the time being. The so-called "not to mention" is the meaning of the word "also". After showing that there is no attachment to the Dharma, the Blessed One again used "Prajñāpāramitā, that meditation is" and so on, to show that there is no attachment to samadhi. The so-called "Prajñāpāramitā, that meditation is" is the characteristic of the antidote to attachment to samadhi. The so-called "relying on what meditation" is from the place, let's put aside the manifestation of the temporary Dharma for the time being. For the Buddha's inconceivable Dharma, it will not appear either. The word "also" should be understood as the Buddha's Dharma is inconceivable, and even discrimination does not appear. The so-called non-appearance means that samadhi does not act as an object, because the attachment to samadhi has been cut off. Blessed One, this meditation of Prajñāpāramitā is all the Dharmas of the Bodhisattva Mahasattvas