Tibetan
གས་པ་ལས་ནི་ཐོག་མར་ཚད་མེད་པ་དེའི་འོག་ཏུ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཕྱིས་མཐའ་མེད་པ་འབྱུང་ལ། །འདིར་གོ་རིམས་བཟློག་པ་ནི་སྔ་ཕྱིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་བསལ་བའི་དོན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཉི་ཁྲི་ལྔ་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། བདེན་པའི་རྣམ་པ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏེ། དེ་ནི་བརྒྱད་དང་བདུན་དང་ལྔ། །བཅུ་དྲུག་ཏུ་ནི་བསྟན་པ་སྟེ། །རྒྱུ་དང་ལམ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང༌། །འགོག་པ་དག་ལ་གོ་རིམས་བཞིན། །འདིར་ཡང་འོག་ནས་ཡུལ་གཅིག་ན། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གོ་རིམས་མེད་པ་བཞིན་དུ་གསལ་བར་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པ་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། ཡང་ལ་ལ་ཞིག་འདི་སྐད་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་གང་དུ་གཏོགས་ཞེས་འདྲི་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་ཡིན་ནམ། གང་དུ་གཏོགས་ཤེ་ན། འདིར་ལན་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དག་ཏུ་གཏོགས་པར་གཏོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་མེད་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བསམ་ གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ནི་རྣམ་པར་རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའོ། །ཚུལ་དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ནི་གང་དུ་ཡང་གཏོགས་པ་མེད་དོ། །དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་མཚན་ཉིད་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀྱང་གང་དུ་ཡང་གཏོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཅི་ལ་གནས་ཞེས་འདྲི་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་གང་ལ་ཞེ་འམ། དམིགས་པ་གང་ལ་གནས་ཤིང་འདུག་ཅི་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ལན་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཁམས་ཅི་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁམས་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཁམས་སོ། །དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་དག་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གང་ལ་ཡང་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་གཅིག་སྟེ། གང་ལ་ཡང་གནས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་གང་གི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་འམ་ཤེས་པའི་མཆོག་ནི་ཤེས་རབ་བོ། །ཤེས་རབ་དེ་མཆོག་ཉིད་དང༌། དམ་པའི་དངོས་པོ་དང༌། ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཉིད་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ངེས་པའི་ཚིག་འདི་ནི་རིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་
Chinese
从“གས་པ་”开始，首先在无量之下产生不可量，之后产生无边。这里顺序颠倒，应理解为消除对先后显现的执着之意。如是，《二万五千颂》等，以及《现观庄严论》中，也按照顺序显示了真实的相状，即显示为八、七、五、十六，对于因、道、苦、灭，按照顺序。此处也从下面“在一个地方，称为佛薄伽梵”等，如无顺序般清晰显示。现在将显示安住于般若波罗蜜多。又有些人这样问：“有情界属于何处？”等，即一切种类中，其自性之体性为何？属于何处？对此，回答是属于无生、不可思议等，即无生即是无事物。不可思议即不是能被辨识的。如是之无生和不可思议，不属于任何地方。与其无有差别的自性，有情界也不属于任何地方，这是总结语。若问“有情界住于何处？”等，即住于何处？以何为所缘而住？住于何处？对此，回答是“无生界住于何处？”等。无生之自性的界即是无生界。其相已显示。彼等以无事物之故，不住于任何处。有情界也是同一自性，不住于任何处，这是总结语。文殊，你何时修习般若波罗蜜多？对于“一切种类之智”或“智慧之最胜”即是智慧。智慧之最胜，以及殊胜之事物，以及卓越之自性，即是般若波罗蜜多。此决定之词即是正理，因为无过失，且为薄伽梵所宣说之故。
English
Starting from "གས་པ་", first immeasurable arises below the immeasurable, and then infinite arises later. Here, the reversal of order should be understood as eliminating the attachment to the appearance of before and after. Thus, in the Twenty-Five Thousand Verses and others, as well as in the Ornament for Clear Realization, the aspects of truth are also shown in order, that is, shown as eight, seven, five, and sixteen, for cause, path, suffering, and cessation, in order. Here also, from below, "In one place, called Buddha Bhagavan," etc., it will be clearly shown as without order. Now, it will be shown to abide in the Prajnaparamita. Also, if some ask, "To what realm does the sentient being belong?" etc., that is, in all kinds, what is the nature of its essence? To what does it belong? To this, the answer is that it belongs to the unborn, the inconceivable, etc., that is, the unborn is the absence of things. The inconceivable is that which is not to be distinguished. Such unborn and inconceivable do not belong anywhere. The nature that is not different from it, the realm of sentient beings also does not belong anywhere, this is the concluding statement. If asked, "Where does the realm of sentient beings abide?" etc., that is, where does it abide? On what object does it abide and dwell? Where does it abide? To this, the answer is, "Where does the realm of the unborn abide?" etc. The realm of the nature of the unborn is the realm of the unborn. Its characteristics have been shown. Because they are without things, they do not abide anywhere. The realm of sentient beings is also of the same nature, it does not abide anywhere, this is the concluding statement. Manjushri, when do you cultivate the Prajnaparamita? For "the wisdom of all kinds" or "the supreme of wisdom" is wisdom. The supreme of wisdom, as well as the sacred object, and the excellent nature, is called Prajnaparamita. This definitive word is indeed reasoning, because it is without fault, and because it is also taught by the Bhagavan.
Tibetan
རོ། །བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས་ཀྱང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་བོ། །མཆོག་ཏུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དེ་ཤེས་རབ་ཡིན་ཏེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་གང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་དེ་བས་ན་ཤེས་རབ་དེ་མཆོག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མིང་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་འདི་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཀུན་བརྟགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་མི་བྱེད་ཅིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་བཅོམ་པ་དོན་དམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཅན་གྱི་ཤེས་རབ་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ མཆོག་ཡིན་ནོ། །འདིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང༌། དེས་ཡོངས་སུ་མ་ཟིན་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་མཆོག་ཡིན་ནོ། །མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མིང་འཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ་ཀུན་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ཅི་ལ་གནས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པ་གང་ལ་སེམས་འདུག་ཅེས་བྱ་བའོ། །བདག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་དེའི་ཚེ། མི་གནས་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ནི་གང་ལ་གནས་ཤིང་གང་གིས་ཇི་ལྟར་དེ་བསྒོམ་པར་འགྱུར་བའི་གནས་པར་བྱ་བ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆགས་པ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་འགའ་ཞིག་ལ་གནས་པ་ཡོད་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པར་ག་ལ་འགྱུར། དོན་འདི་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འཇམ་དཔལ་མི་གནས་པ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་དུ་ཡང་ཅི་ཡོད་ཅེས་དྲིས་སོ། །འདིས་ནི་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་གོམས་པར་བྱ་བ་འམ། བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དེ་ལ་སེམས་རྒྱུན་དུ་མ་བཞག་ན་ཇི་ལྟར་བསྒོམས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།། །།བམ་པོ་གཉིས་པ། །འཇམ་དཔལ་གྱིས་ཀྱང་གང་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་པ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གང་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་པ་ཉིད་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཆགས་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མི་གནས་པ་ལས་གཞན་དུ་བསྒོམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པར་བསྟན་ཟི
Chinese
若！出自《八千颂》。薄伽梵不可思议者，即是智慧。最极不可思议者，即是智慧，能使一切善根完全转为遍知。薄伽梵曾开示：‘善现，因此智慧是殊胜的，所以将获得波罗蜜多的名称。’等等。如此，此智慧不执著于非真实的遍计所执，对一切未生之法无有贪著，断灭一切分别之体性，是胜义谛。因为胜于具有非彼之外意义的智慧，所以是殊胜的。由此所摄持的布施等，也胜于未由此所摄持的布施等。因为殊胜，所以也获得波罗蜜多的名称，即一切殊胜。彼时住于何处？意为心安住于何所缘？我修习智慧波罗蜜多之时，不住于任何处而修习智慧波罗蜜多。意为对于智慧波罗蜜多，没有任何可安住之处，以及以何种方式修习它，因为一切法皆是极度未生的。智慧波罗蜜多的体性是无有贪著。如果安住于某处，彼时则是颠倒之识，如何能修习智慧波罗蜜多？为了阐明此义，文殊师利，对不住于任何处者，修习智慧波罗蜜多又有何用？如此提问。此乃于眷属之中如此开示：如果对于应串习之事物，或者应修习之事物，心不持续安住，又如何算是修习呢？第二品。文殊师利也以‘不住于任何事物，即是’等等，如此开示：不住于任何事物，即是智慧波罗蜜多无有贪著之体性。除了不住之外，没有其他的修习方式。已经阐述了安住于智慧波罗蜜多
English
If! From the Eight Thousand Verses. The Bhagavan, the Inconceivable One, is wisdom. The most supremely inconceivable is wisdom, which completely transforms all roots of virtue into omniscience. The Bhagavan taught: 'Subhuti, therefore, wisdom is supreme, so it will obtain the name of Paramita.' And so on. Thus, this wisdom does not cling to the unreal, the completely imputed, is without attachment to all unborn phenomena, destroys all natures of discrimination, and is the ultimate truth. Because it is superior to wisdom that has a meaning other than that, it is supreme. Generosity and so on, which are encompassed by this, are also superior to generosity and so on, which are not encompassed by this. Because it is supreme, it also obtains the name of Paramita, which is all supreme. Where does it abide at that time? It means, on what object does the mind rest? When I meditate on the Perfection of Wisdom, I meditate on the Perfection of Wisdom without abiding anywhere. It means that for the Perfection of Wisdom, there is no place to abide, and in what way it should be meditated upon, because all phenomena are extremely unborn. The nature of the Perfection of Wisdom is without attachment. If one abides somewhere, then that is a reversed consciousness, how can one meditate on the Perfection of Wisdom? To clarify this meaning, Manjushri, what is the use of meditating on the Perfection of Wisdom for one who does not abide anywhere? Thus he asked. This is what was shown among the retinue: If the mind does not continuously abide on the object to be practiced, or the object to be meditated upon, how is it considered meditation? Second Chapter. Manjushri also showed this by 'That which does not abide on anything, is,' etc.: That which does not abide on anything is the nature of the Perfection of Wisdom, without attachment. There is no other way to meditate other than non-abiding. It has already been explained that abiding in the Perfection of Wisdom
Tibetan
ན་ཏེ། འདི་ཉིད་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ལེན་པ་མེད་པ་དང་གཏོང་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེའི་ཚེ་ཁྱོད་གང་གི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་དེའི་ཚེ། ཁྱོད་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ལམ་གྱི་ སྒྲས་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་འབྲི་ཞིང་འགྲིབ་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བར་བལྟའོ། །ལན་ནི་དེའི་ཚེ་བདག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འཕེལ་བ་འམ། འབྲི་བར་འགྱུར་བ་ཅི་ཡང་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགེ་བའི་རྩ་བ་འཕེལ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ཟད་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་དང་འགལ་བ་མེད་ཀྱི། འདིར་ནི་ཡོངས་སུ་ལེན་པ་དང་གཏོང་བའི་བསམ་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། རློམ་པའི་བདག་ཉིད་པས་ན་བསྒོམ་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་འདི་ཉིད་འོག་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ལ་ཆོས་འགའ་ཞིག་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པ་མཆིས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་འཕེལ་བ་འམ། སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ་བྲིའོ་ཞེས་གང་ལ་བསམ་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྒོམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་དེའི་ཕྱིར། དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་མ་ལགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །གང་ལ་ཆོས་འགའི་དངོས་པོ་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་རམ། འབྲི་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་གནས་ཤིང་འཇུག་པ་དེ་ནི་སྒོམ་པ་མ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་འགལ་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་སྒོམ་པ་ལས་ལོག་པར་བསྟན་ནས་སྒོམ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་མི་སྤོང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མི་སྤོང་མི་སེལ་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་མི་ལེན་མི་འཛིན་པ་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་ལགས་སོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་ལེན་པ་མེད་པ་དང་གཏོང་བ་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་གང་ཡིན་སྙམ་པ་ལ། གཏན་ཚིགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་ངོ་བོར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པས་ཆོས་གང་ལ་སྤང་བ་འམ་བླང་བར་བྱ། བླང་བ་ལ་སོ
Chinese
如是，安住于此之菩萨， निश्चित रूप से निश्चित रूप से बुद्ध ही हैं。应宣说无取无舍等。彼时，你何时修习般若波罗蜜多之时，彼时，你的善根波罗蜜多等增长广大，道的名言比其他减少衰退，应如是观察。回答是，彼时我的善根增长或减少什么也没有，因为什么缘故呢？善根增长和不善减少与修习般若波罗蜜多没有相违，此处是指完全取舍的意念，因为是傲慢的自性，所以与修习相违。因此，此义在下面，世尊，于何者有少许法增长和衰退等显示。于何者有布施等少许法增长，或悭吝等减少的想法，则彼者没有般若波罗蜜多的修习。因为什么缘故呢？因此，彼不是修习般若波罗蜜多等宣说。于何者，为了少许法的实物增长或减少而安住和进入，应了知彼不是修习。如是显示了具有相违之法从修习中返回，为了显示与修习相顺随顺，世尊，于何者，凡夫之法也不舍弃等宣说，凡夫之法贪欲等不舍弃不遣除， बुद्ध 之法力量等不取不执持，彼是修习般若波罗蜜多。因为什么缘故呢？是为了如此无取无舍的理由是什么的想法，为了显示理由，世尊，如此修习般若波罗蜜多等宣说，于不观想一切法之自性般若波罗蜜多中安住，于何法应舍弃或应取，取等
English
Thus, the Bodhisattva who abides in this is definitely a Buddha. One should speak of non-acceptance and non-rejection, and so on. At that time, when you meditate on the Prajñāpāramitā, at that time, your roots of virtue, such as the pāramitās, will increase and expand, and the term 'path' will cause others to diminish and decline. The answer is that at that time, there was nothing at all that caused my roots of virtue to increase or decrease. Why? Because the increase of roots of virtue and the exhaustion of non-virtue are not contradictory to the meditation on the Prajñāpāramitā. Here, it refers to the thought of completely accepting and rejecting, because it is of an arrogant nature, it is contradictory to meditation. Therefore, this meaning is shown below by 'Bhagavan, in whom there is some increase or decrease of dharmas, etc.' In whom there is the thought that some dharmas such as generosity increase, or that stinginess, etc., decrease, that one does not have the meditation of the Prajñāpāramitā. Why is that? Therefore, it is said that it is not the meditation of the Prajñāpāramitā, etc. Whoever abides and engages for the sake of the increase or decrease of the substance of some dharmas should be known as not meditating. Thus, having shown that possessing contradictory dharmas turns away from meditation, in order to show what is in accordance with and follows meditation, 'Bhagavan, whoever does not abandon even the dharmas of ordinary beings, etc.' is said. The dharmas of ordinary beings, such as desire, are not abandoned or eliminated, and the dharmas of the Buddhas, such as powers, are not taken or grasped, that is the meditation of the Prajñāpāramitā. Why is that? 'Why is that?' is the thought of what is the reason for such non-acceptance and non-rejection. In order to show the reason, 'Bhagavan, thus the meditation of the Prajñāpāramitā, etc.' is said. Since one abides in the Prajñāpāramitā in the nature of not perceiving all dharmas, what dharma should be abandoned or taken? Taking, etc.