Tibetan
་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཅི་ལྟར་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་མང་པོར་དབྱེ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་མང་དུ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱར་བར་གྱུར་པ་ནི་འདི་ལྟར་བསམ་པར་བྱེད་དེ་གལ་ཏེ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ན། བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་པོ་སྟེ། །བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བྱས་པའི་ལས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་ཞེས་བསམ་པར་བྱེད་ཅིང༌། དང་པོ་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་གང་ཞིག་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་བཟུང་ནས་བསམ་ཞིང་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་དོན་དམ་པར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གང་གི་ཕྱིར་ཟབ་པོ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་སྨྲ་བ་དེའི་དོན་དུ་གང་ཟག་མེད་པ་ཉིད་བསམ་པར་བྱའོ། །གང་ཞིག་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཟབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་མོས་པ་རྣམས་དེའི་དོན་དུ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་མེད་པ་ཉིད་བསམ་པར་བྱེད་དེ་དེ་གཉི་གའི་དོན་དུ་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་མི་ནི་བདག་གི་བས་སྟོན་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་རྣ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སོགས་པས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་སྒོ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་འགའ་ ཞིག་ཏུ་བསྟན་པ་སྟེ། འགའ་ཞིག་ཏུ་མིག་ནི་མིག་གིས་སྟོང༌། རྣ་བ་ནི་རྣ་བས་སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པའི་སྒོ་ནས་དེའི་ཕྱིར་གཉི་ག་ལྟར་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་མིག་ལ་བརྟག་པ་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། མིག་ཉིད་བདག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། བདག་ནི་མིག་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་མིག་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དང༌། བདག་ལ་མིག་ཅེས་བྱ་བའོ། །མིག་ཉིད་བདག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མིག་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །བདག་ནི་མིག་དང་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ནི་མིག་ལ་བདག་གི་བར་འཛིན་པའོ། །དེ་ལ་འདི་རྣམས་འཛིན་པ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་མིག་ལ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་དང་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པས་སྔངས་ཏེ། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་ཤེས་ཤིང་མིག་ནི་བདག་དང་བདག་གི་བས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་སྒོ་ནས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པའི་སྒོ་ནས་མིག་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་མིག་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མིག་དང༌། ཆོས་ཉིད་ཀྱི
Chinese
变成。因此，如果问如何将它本身分为多种形态？ 真实情况是，由于菩萨们的作意等差别，会变成多种不同形态，但就其自身本质而言并非如此。在此，菩萨与空性作意相结合，应如此思考：如果一切法皆为空性，那么“自己是自己的怙主，自己所作之业”等等所说的“自己”是什么？应如此思考。首先，抓住内部的法，即色、受等，进行思考，并且不认为被称为“自己”的声音所表达的事物在胜义谛中稍微可见。因此，为了外道所说的深奥的“自己”的意义，应思考无我。对于那些在此处信奉深奥的内部生处的人，为了他们的意义，应思考内部生处的不存在，因此，为了这两者的意义，是内空性。因此，人以我的方式显示。同样，以耳朵等显示的方式，通过人无我的方式显示某种空性。在某种程度上，通过“眼睛以眼睛空，耳朵以耳朵空”等方式，通过法无我的方式，因此应如二者一样进行解释。关于眼睛的观察有四种方式：眼睛即是我；我是有眼睛的；眼睛中有我；我中有眼睛。眼睛即是我，这是执著眼睛为我。我是有眼睛的等等三种是执著眼睛为我所。因此，这四种执著方式，通过不观察眼睛的方式，以及如实知晓的方式来惊吓，完全正确地了解，并且如实地随之见到“眼睛是无我和我所”的道理。同样，对于耳朵等也是如此，这是通过人无我的方式实现的内空性。通过法无我的方式，眼睛有三种：遍计所执的眼睛，分别念的眼睛，以及法性的眼睛。
English
It becomes. Therefore, if asked how it itself is divided into many forms? The truth is that due to the differences in the minds of Bodhisattvas, etc., it becomes many different forms, but not in its own essence. Here, a Bodhisattva who is fully engaged in contemplating emptiness should think like this: If all dharmas are empty, then what is the "self" mentioned in "one's own self is one's own protector, and the actions done by oneself"? One should think like this. First, grasp the internal dharmas, such as form and feeling, and contemplate them, and one does not see anything that can be expressed by the sound called "self" as truly existing in the ultimate sense. Therefore, for the sake of the meaning of the profound "self" spoken of by outsiders, one should contemplate the absence of a person. For those who believe in the profound internal sources here, for their sake, one should contemplate the non-existence of internal sources, and therefore, for the sake of both, it is internal emptiness. Therefore, a person is shown in the manner of self. Similarly, in the way that the ear and so on are shown, emptiness is shown in some way through the absence of self of a person. In some instances, through "the eye is empty by the eye, the ear is empty by the ear," and so on, through the absence of self of dharmas, therefore it should be explained as in both cases. There are four ways to examine the eye: the eye itself is the self; I am the one with the eye; there is self in the eye; and there is eye in the self. The eye itself is the self, this is grasping the eye as the self. The three, such as I am the one with the eye, are grasping the eye as belonging to the self. Therefore, these four ways of grasping, by not observing the eye and by knowing as it is, are frightened, fully and correctly understood, and one sees accordingly that "the eye is empty of self and what belongs to self." Similarly, for the ear and so on, this is the internal emptiness achieved through the absence of self of a person. Through the absence of self of dharmas, there are three types of eyes: the imputed eye, the conceptual eye, and the eye of suchness.