Tibetan
་གཟུགས་ནི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འོད་ཟེར་འབྱུང་བ་དང་མཚུངས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྔར་གྱི་པོ་ཏི་རྣམས་ལ་འདོན་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཅི་ལྟར་རིགས་པ་སྔར་ཆོས་རྣམས་གང་ཞིག་རྒྱ་མཚོ་ལ་སོགས་པ་མུ་མ་མཆིས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ བསྟན་པ་ལ་བསྟན་པ་དེ་རྣམས་དེ་ལྟར་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་ཅི་ལྟར་གཟུགས་ནི་རྒྱ་མཚོ་དང་མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རི་རབ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྔར་གཟུགས་མུ་མ་མཆིས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདིར་ཡང་རི་རབ་དང་མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་འདིའི་རྗེས་ལ་གཟུགས་ནི་མུ་མ་མཆིས་པ་དང་མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་འདོན་པ་གང་དུ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་སྔར་གཙོ་ཆེར་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ནི་གཟུགས་དང་མཚུངས་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེར་དེ་ཉིད་དང་མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདི་འདོན་པར་མི་རིགས་པས་ཏེ་ཅི་ལྟར་པོ་ཏི་སྔར་གྱི་མང་པོ་རྣམས་ལས་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཟུགས་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་བསགས་པ་དང་བྲལ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བསགས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་རྣམ་པར་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ལ་ནི་གཟུགས་ཁོ་ན་དེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཟུགས་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་བརྩམས་པ་དང་མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཏོ། །གཟུགས་ནི་བྲལ་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཅི་སྲིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་སོ། །གང་ཞིག་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་རྣམས་ཉིད་གཟུགས་ཏེ་ཐ་མི་དད་པར་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་དང་མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཟུགས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྲལ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དེ་ཉིད་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ནི་གཟུགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །གཟུགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྐབས་འདི་ལ་གཟུགས་ཀྱི་སྒྲས་གསུངས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཟུགས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་མུ་མ་མཆིས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །གཟུགས་ནི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གང་ཞིག་འཛིན་པའི་བྱ་བའོ། །དེའི་འབྱུང་བ་ནི་ཐ་མི་དད་པར་བཏགས་པ་དེ་དང་མཚུངས་ པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མི་དམིགས་པའི་བར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་ཅི་སྐད་གསུངས་
Chinese
所謂「色如同太陽的壇城放射光芒」這句話，在以前的書本中經常見到，這是有道理的。然而，如何理解這個道理呢？以前的法，例如大海等無邊無際的事物，被用來比喻，那些比喻都是相似的，例如「色如同大海」等等。在須彌山各種形態之後，以前說「色是無邊無際的」等等。因此，在這裡也說「如同須彌山」等等，在這之後，凡是見到說「色如同無邊無際」等等的，都是有道理的。色等等，如同以前主要闡述的那樣，可以說「色如同色」。在那裡，不能說「與其自身相似」。因此，不應該這樣說，但為什麼說在以前的許多書本中見到呢？所謂「色是與積累善與不善之法相分離的」，積累和分離就是完全分離的空性，因為只有色才是它的本質。因此，「色如同善與不善之法的造作」就是這個意思。從「色是分離的」到「乃至佛法」之間。凡是佛法的一切，那些就是色，因為它們被視為無差別的，所以是「如同佛法」的意思。色所分離的是什麼呢？就是空性，那本身就是色的本質。那本身就是色的真如。色的空性，在這裡是用色的詞語來表達的意思。所謂「色是空性」，就是空性無邊無際的法性的本質。所謂「色是從心的行為中產生的」，心的行為就是執持的行為。它的產生如同被視為無差別的事物一樣，就是這個意思。所謂「直到不可見」，就是之前所說的。
English
The saying, "Form is like the rays emanating from the mandala of the sun," is often seen in ancient books, and this is reasonable. However, how is this reasoning to be understood? In the past, teachings such as the ocean and other limitless things were used as metaphors, and those metaphors were shown to be similar, such as "Form is like the ocean," and so on. Following the various forms of Mount Meru, it was previously said, "Form is limitless," and so on. Therefore, here too, saying "like Mount Meru," and so on, after this, wherever it is seen saying "Form is like the limitless," and so on, that is reasonable. Form and so on, just as it was mainly explained before, it can be said that "Form is like form." There, it is not possible to say "similar to itself." Therefore, it should not be said like this, but why is it said that it is seen in many ancient books? The saying, "Form is separate from the accumulation of virtuous and non-virtuous dharmas," means that accumulation and separation are completely separate emptiness, because only form is its essence. Therefore, "Form is like the creation of virtuous and non-virtuous dharmas" is the meaning. From "Form is separate" to "even the Buddha's Dharma." Whatever is all the Buddha's Dharma, those are form, because they are regarded as non-different, so it means "like the Buddha's Dharma." What is form separated from? It is emptiness, and that itself is the essence of form. That itself is the suchness of form. The emptiness of form, in this context, is the meaning expressed by the word form. The saying, "Form is emptiness," is the essence of the nature of emptiness, which is the limitless nature of phenomena. The saying, "Form arises from the activity of the mind," means that the activity of the mind is the act of grasping. Its arising is like something regarded as non-different, that is the meaning. The saying, "until non-perception," is what was said before.
Tibetan
པའི་གཟུགས་ནི་བྲལ་བ་སྟེ། གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་གཟུགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཞིག་གསུངས་པ་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་བར་གྱི་སྒྲའོ། །གཟུགས་ནི་བྲལ་བ་དང་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་གཟུགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་གཟུགས་ཀྱི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དང་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ཐ་མི་དད་པར་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་ལྟར་འདི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྔར་བསྟན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱང་མདོར་བསྡུས་ནས་ལེའུ་འདི་ལ་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྗེས་སུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་ཚོལ་བར་བྱ་བའོ། །དེ་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན་གསུངས་པ་ནི། རྗེས་སུ་རིག་པར་བྱེད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཡི་གེའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཐོས་པར་འགྱུར་བའོ། །རྣམ་པར་སྤྱོད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་ལུས་ཀྱིས་ཤེས་པར་འགྱུར་བའོ། །འཇུག་པ་ནི་དད་པར་འགྱུར་བའོ། །རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞུང་དང་དོན་དེ་དག་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འདིའི་བློ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བའོ། །སེམས་པ་ནི་གསུངས་པའི་དོན་རྣམས་ལ་གྲངས་ཀྱི་གོ་རིམས་ཀྱིས་དུས་ཅི་ལྟ་བར་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇལ་བ་ནི་དོན་དེ་ལ་རིགས་པས་དཔྱོད་པར་འགྱུར་བའོ། །ཉེ་བར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པས་འདི་ནི་དེ་བཞིན་དེ་ཞེས་བྱ་བ་འཛིན་པར་འགྱུར་བའོ། །བསྒོམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཕྱི་ནས་སོ། །སྒོམ་པ་ལ་བར་ཆད་བྱེད་པའི་སྐྱོན་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ནི། རྒྱུ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་སྒྱུ་ནི་སྒོམ་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡོད་བཞིན་དུ་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟིའི་དོན་དུ་ཕ་རོལ་པོ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་བསྟན་པའོ། །གཡོ་ནི་ནུས་པ་ཡོད་ཀྱང་རྗེས་སུ་མི་སྒྲུབ་པའོ། །ལེ་ལོ་ནི་ཁ་ན་མཐོ་བ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པའོ། །རློམ་ སེམས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དང་པ་དག་གི་ཞེས་བྱ་བ་དང་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་དང་ཚོར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །རློམ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཎི་ཙའི་མཐའ་ཅན་ལས་ཡུ་ཙའོ། །དེས་ན་རློམ་སེམས་སོ། །བདག་ལ་བསྟོད་པ་ནི་བདག་ནི་གཡེང་བ་མེད་པ་དང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་གཟུགས་བཟང་བ་དང་བལྟ་ན་སྡུག་པ་དང་མང་དུ་ཐོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གཞན་ལ་སྨོད་པ་ནི་གཞན་རྣམས་རིག
Chinese
色的形体是分离的，所谓的色的自性与色的如是性，是指所说的那个的依存之间的语词。色是分离的，以及色的自性与色的如是性，以及色的不可得性，以及善与非善被视为无有差别，因此是与之相似的意义。 善现，如果这样，所谓的“如果这样”，是指如何将此般般若波罗蜜多，一切种智以及道智的自性，先前所显示的两种，也简略地在此品中如此近似地显示，是这个意思。 应当随之了知，是指应当随之寻觅。 之后应该做什么呢？所说的是，随之了知，这是指，通过文字的集合可以听闻。 如理行持，这是指，通过意义的身体可以知晓。 进入是指可以信奉。 证悟是指，通过忆念安住，经文与意义在一切时分都能安住在他的心中。 思考是指，因为所说的意义以数字的顺序，在任何时候都能近似安住。 衡量是指，以理性能够辨析那个意义。 近似了知是指，仅仅通过这些就能断除一切疑惑，因此能够执持“这就是那样”。 将会修习是指，从外面开始。 遣除修习的障碍的过患是，原因等等，对于此，幻是指，明明不是修行者，却为了获得利益和恭敬，向其他人如此近似地显示。 谄诳是指，明明有能力却不随之成办。 懈怠是指，对于具有高声赞叹的事物非常贪执。 一切的傲慢心是指，对于所谓的“我”以及“我的”以及“色”以及“受”的现前执着。 傲慢这个词，是从以“尼匝”结尾的词语而来。 因此是傲慢心。 赞叹自己是指，我是不散乱的，以及出家的，以及相貌端庄的，以及悦意的，以及多闻的等等。 诽谤他人是指，其他人是...
English
The form of color is separation. The so-called self-nature of color and the thusness of color refer to the word between the dependence of what is said. Color is separation, as well as the self-nature of color and the thusness of color, as well as the unobtainability of color, as well as good and non-good being regarded as undifferentiated, therefore it is the meaning of being similar to that. Subhuti, if it is so, the so-called "if it is so" refers to how this Prajnaparamita, the self-nature of all-knowingness and the wisdom of the path, the two previously shown, are also briefly and similarly shown in this chapter, that is the meaning. One should know it accordingly, which means one should seek it accordingly. What should be done after that? What is said is, to know it accordingly, which means that it can be heard through the collection of letters. To practice accordingly means that it can be known through the body of meaning. Entering means that one can believe. Realization means that through the abiding of mindfulness, the scriptures and meanings can abide in his mind at all times. Thinking means that because the meanings spoken are in numerical order, they can abide approximately at any time. Measuring means that one can discern that meaning with reason. Approximate knowledge means that only through these can all doubts be cut off, so one can hold "this is that." Will practice means from the outside. Eliminating the faults that hinder practice is the cause, etc. For this, illusion means that one is clearly not a practitioner, but shows it approximately to others for the sake of gaining benefits and respect. Flattery means that one has the ability but does not accomplish it accordingly. Laziness means being very attached to things that have high praise. All arrogance refers to the present clinging to the so-called "I" and "mine" and "form" and "feeling." The word arrogance comes from a word ending in "Nica." Therefore it is arrogance. Praising oneself means that I am not distracted, and ordained, and have a beautiful appearance, and am pleasing, and have heard much, etc. Slandering others means that others are...
Tibetan
ས་དམན་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཅི་སྲིད་དུ་ཐོས་པ་མང་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །སླར་བདག་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་འདིའི་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་ཤེས་རབ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་སྤོང་པའོ། །ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོག་པ་གང་ཞིག་ནི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །དེའི་ཚེ་འདི་རྙེད་པར་དཀའ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དང་ཡོན་ཏན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོ་འདི་སྟོང་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་གཙོ་བོ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཡང་དང་ཡང་དུ་རྣམ་པ་མང་པོས་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་མདོ་རྫོགས་པའི་བར་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་ཞར་ལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ན་ལན་ཅིག་དགག་པ་ཙམ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཆེན་མོ་རྣམས་ལས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་བསྟན་ཏེ་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་རྣམས་འདིར་ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བསྟན་པ་ཁོ་ན་སྟེ་འོན་ཀྱང་མིང་གཞན་གྱིས་སོ། །མིང་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་གཞན་གྱི་ངག་དོན་གཙོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྐབས་སུ་བབ་པའི་མིང་ནི་བསྟན་པ་སྟེ་བརྗོད་པའོ། །དེ་བརྗོད་པ་གཙོ་བོའི་ངག་གི་ཡན་ལག་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཉི་ཚེ་བའི་ངག་དོན་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཅི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་གསུངས་ཏེ། རབ་འབྱོར་ཁྱོད་སྤོབས་པར་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནས་ཅི་སྲིད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མ་འཚལ་མ་དམིགས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་གང་ལ་ གདམས་པར་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་འདིའི་གདམས་པ་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངག་གིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་གདམས་ངག་བཙོ་བོ་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། །གང་ཞིག་ཡང་འདི་ཉིད་དུ་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མ་དམིགས་ཞེས་བྱ་བ་དེས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་རྟོགས་པར་བྱ་བའོ། །ཇི་སྐད་དུ་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་གསུངས་པ། རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་རབ་དབྱེ་བས། །གོ་རིམས་ཅི་ལྟར་སྟོང་ཉིད་ཀྱི། །བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས་བསྟན་པ་ནི། །མིང་གཞན་གཞན་གྱིས་ནི་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་པུ་ཁོ་ན་སྟེ། གང་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག
Chinese
诸如“从卑劣之地所生，不可能多闻”等等。再次，因为以我等之想，不能生起对此如实之智慧，故而舍弃之。烦恼所生的分别，即是一切分别。彼时，此将变得难以获得等等。所谓“一切功德”，乃是菩萨之功德。所谓“佛土与功德圆满”，即是结尾之意。那么，这部《般若波罗蜜多经》是宣说空性的主要经典。因为在此以多种方式反复宣说空性，直至经典结束。如果这只是顺便提及，那么只会进行一次驳斥。在诸大部中，宣说了十六种空性，即内空性与外空性等等。如果问：为何这些未在此宣说？答：已宣说了，只是以其他名称而已。所谓“其他名称”又是什么呢？即以其他意义之语，以主要意义而与时机相符之名称，即是宣说，即是言说。其意为：以言说主要之语的支分，以宣说之次要语意的本身。如世尊如是说：“善现，汝应生欢喜”至“若世尊我未见未缘菩萨，当教何菩萨于何处”至“此乃教诫与随顺开示”之语，已确定地宣说了教诫之主要部分。又于此所说：“未缘菩萨”，即是内空性。如是，对于其他空性也应了知。如导师方象论师所说：以十六种善分别，次第如何为空性，从八千颂中所宣说，当以其他异名而知之。然而，所谓空性，唯独只有一个，即一切法以无二之性而一。
English
Such as "One born from a base place cannot be very learned," and so on. Again, because wisdom that is in accordance with reality does not arise from the notion of self, etc., therefore, it is abandoned. Whatever conceptualization arises from afflictions is all conceptualization. At that time, this will become difficult to obtain, and so on. "All qualities" refers to the qualities of a Bodhisattva. "The Buddha-field and the complete perfection of qualities" means the end. So, this Perfection of Wisdom Sutra is the main text for teaching emptiness. Because emptiness alone is taught here in many ways, again and again, until the end of the Sutra. If this were to occur incidentally, then there would only be a single refutation. In the great ones, sixteen emptinesses are taught, such as the emptiness of the internal and the emptiness of the external, and so on. If you ask, why are these not taught here? The answer is that they are taught, but with other names. What are these "other names"? They are the names that are appropriate to the occasion, with the main meaning of other meanings, which is teaching, which is speaking. The meaning is that it is taught by the very branch of the speech of the main speech, by the very meaning of the secondary speech of the teaching. How did the Bhagavan say this: "Subhuti, you should rejoice" to "If, O Bhagavan, I do not see or perceive a Bodhisattva, whom should I instruct and where?" to the words "This is the instruction and the subsequent teaching," the main part of the instruction that is certain to arise has been taught. Furthermore, what is said here, "Not perceiving a Bodhisattva," is the emptiness of the internal. Likewise, other emptinesses should also be understood. As the teacher Dignāga said: With sixteen well-distinguished aspects, how is the order of emptiness? What is taught in the Eight Thousand Stanza Sutra should be known by other different names. However, emptiness is only one, in which all phenomena are one by their non-duality.