Tibetan
་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གྱི་སླར་ཅི་ཞིག་འཕེལ་བའམ་འགྲིབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རབ་འབྱོར་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ན་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དམིགས་པ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་དང༌། བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དོན་དམ་པའི་དགེ་བ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་འགོག་པ་ལ་མི་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོན་མེད་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་གསུངས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། སྐྱོན་དང་བཅས་དང་སྐྱོན་མེད་པའི། །འཕེལ་དང་འགྲིབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་ཀྱི། །དགེ་བ་རྣམས་ནི་འགག་པའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །སླར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ལྟར་བསམ་པར་བྱེད་དེ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། སེམས་ཅན་རྣམས་གང་ཞིག་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ལ་དུས་གསུམ་དུ་ འཁོར་བར་འཁོར་བ་གང་དག་གི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མཁྱེན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་རྣམས་དུས་གསུམ་དུ་སོན་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །སླར་འདི་ལྟར་ངེས་པར་བྱེད་དེ་སེམས་ཅན་གཅིག་ཉིད་ལ་མཐའ་གསུམ་ལ་མིང་གསུམ་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་མིང་གཅིག་ཉིད་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འདས་པའི་མཐའ་ཡང་མཐའ་ལས་འདས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཉི་ག་ལ་ཡང་ངོ༌། །དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མཐའ་ལས་འདས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བའོ། །སླར་འདི་ལྟར་བསམ་པར་བྱེད་དེ། བྱིས་པ་རྣམས་ལ་འཁོར་བ་རིང༌། །ཞེས་བྱ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་དགེ་སློང་དག་འཁོར་བ་འདི་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དེ་བས་ན་འཁོར་བ་ཡོད་དོ། །དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་དང་དེའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཞེས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཡང་འདི་ལྟར་ངེས་པར་བྱེད་དེ་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་སོ། །གལ་ཏེ་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཐོག་མ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དང་ཐ་མ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཐོག་མ་མེད་པ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་འགའ་ནི་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་དག་མེད་ན་དབུས་མ་བཀག་པའི་ཕྱིར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གང་གི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་དག
Chinese
对于非可言说的意义，没有什么增加或减少。世尊说：”善现，不是这样的。“因此，对于布施等有为的善法等，由于执着于目标而有缺陷；对于不可言说的胜义谛的善法，由于不执着于无为的寂灭的自性而无缺陷，因此宣说了空性。如所说：有缺陷和无缺陷的，没有增加和减少的缘故，有为和无为的，善法都是寂灭的。就像这样。再次，菩萨应当这样思维：如果一切法都是空性，那么，众生在无始轮回中，于三时中轮回，是哪一位知晓那些众生的心行，而被称作世尊一切智智呢？那些三时中的存在是真实存在的。再次，应当这样确定：一个众生本身有三个边，出现三个名称，即未来、现在和过去。如果众生在胜义谛中存在，那么就只有一个名称存在。因此，过去的边也是超越边际的。同样，对于另外两个也是如此。它的空性是超越边际的空性。如所说：为了永远利益众生。就像这样。再次，应当这样思维：对于孩子们来说，轮回是漫长的。世尊说：比丘们，这个轮回是没有开始和结束的，因此轮回是存在的。由于它的存在，轮回以及通过它的方式，一切法都是存在的，这样能够成立吗？又应当这样确定：轮回这个词并不是指存在着某些法，而是指没有开始和结束的词语。如果轮回这个词是指存在着某些东西，那么它也会有开始和结束。没有开始和没有结束的存在是无法见到的。或者，如果没有开始和结束，那么由于没有遮止中间，所以是存在的吗？对于哪个的开始和结束，
English
Regarding the meaning that is not to be expressed, there is no increase or decrease. The Blessed One said, "Subhuti, it is not so." Therefore, for generosity and other conditioned virtues, there are faults due to clinging to the object; for the ultimate virtue that is not to be expressed, emptiness is taught because there is no fault due to the nature of not clinging to the cessation of the unconditioned. As it is said: Because of the faulty and the faultless, there is no increase or decrease, the virtues of the conditioned and the unconditioned are all extinguished. Like this. Again, the Bodhisattva should think like this: If all dharmas are emptiness, then, which sentient beings are those who revolve in samsara without beginning, in the three times, whose mental conduct is known, and are called the Blessed One, the All-Knowing One? Those existences in the three times are truly existent. Again, it should be determined like this: a single sentient being has three edges and three names, namely, future, present, and past. If sentient beings existed in the ultimate truth, then only one name would exist. Therefore, the edge of the past is also beyond the edge. Likewise, it is the same for the other two. Its emptiness is the emptiness beyond the edge. As it is said: For the sake of always benefiting sentient beings. Like this. Again, one should think like this: For children, samsara is long. The Blessed One said: Monks, this samsara is without beginning or end, therefore samsara exists. Because of its existence, samsara and through its means, all dharmas exist, can this be established? Again, it should be determined like this: the word samsara does not refer to the existence of some dharmas, but rather to the words without beginning and end. If the word samsara referred to the existence of something, then it would also have a beginning and an end. The existence of no beginning and no end is not seen. Or, if there is no beginning and no end, then is it existent because the middle is not obstructed? For which the beginning and the end,
Tibetan
་མེད་པ་དེའི་ཅི་ལྟར་དབུས་ཡོད་པར་འགྱུར། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་དག་ལ་ལྟོས་ནས་དབུས་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འཁོར་བ་མེད་ན་གང་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་འཁོར་ཞེ་ན་འཁོར་བ་ནི་འདི་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གལ་ཏེ་ལ་ལ་ཞིག་འཁོར་བར་གྱུར་ན། དེ་ནི་རྟག་པར་འགྱུར་རམ་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རྟག་པ་ནི་འཁོར་བ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་མི་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཡང་འཁོར་བ་མ་ཡིན་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་དེ་དང་དེར་འཇིག་པ་རྣམས་ལ་གང་གི་ འཁོར་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ཅི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། རྟག་པའི་འཁོར་བ་མེད་པ་སྟེ། །མི་རྟག་པ་ལ་འཁོར་བ་མེད། །རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་འཁོར་བ་གསུངས། །ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་རིག་པ་མཆོག །དེ་བས་ན་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །སྟོང་པ་ཉིད་གཉིས་པོ་འདི་ནི་མདོ་འདི་ལས། ཀཽ་ཤི་ཀ་གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་གཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་དང་མཉམ་པའི་བསྐལ་པར་གནས་པར་འགྱུར་ཞིང་སེམས་ཅན་སེམས་ཅན་ཞེས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་ཀྱང་འོན་ཀྱང་དེར་སེམས་ཅན་འགའ་ཞིག་སྐྱེ་བའམ་འགག་པར་འགྱུར་རམ། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་གསོལ་པ། དེ་ནི་མ་ལགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་བསྟན་ཏོ། །སྐྱེ་མེད་འགག་པ་མེད་པའམ། །སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་སོགས་པས་གསལ། །སེམས་ཅན་དང་ནི་འཁོར་བ་ལ། །དེས་ན་སྟོང་ཉིད་བདེན་པར་བསྟན། །ཡང་ཅི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། འཁོར་བ་མི་འདོར་དོན་དུ་ཡང༌། །ཞེས་བྱ་བའོ། །སླར་འདི་ལྟར་བསམ་པར་བྱེད་དེ་གལ་ཏེ་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཅི་ལྟར་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་གནས་པར་འགྱུར། དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པ་ལ་ཡང་དགེ་བ་རྣམས་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ནི་བསོད་ནམས་དག་གི་རྒྱུ་མཐུན་པ་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ཆུད་མི་འཛའ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བས་ན་དོར་བ་ནི་རྣམ་པར་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་གཞན་རྣམས་ལ་དོར་བ་ཡོད་ཀྱང་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་མི་འདོར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེ་ན། སླར་ངེས་པར་བྱེད་དེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཉིད་ནི་རེ་ཞིག་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སླར་དེ་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆུད་མི་ཟོས་ཅིའི་ཕྱིར་ཡོད་པར་འགྱུར། གང་གི་ཕྱིར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་གང་གིས་ཀྱང
Chinese
没有开端，那怎么会有中间呢？依靠开端和结尾才会有中间这个说法。如果轮回不存在，那众生在哪里轮回呢？轮回本身并非胜义谛中存在，如果有人陷入轮回，那他是常还是无常呢？常不是轮回，因为它不变，所以轮回不合理。无常也不是轮回，因为刹那刹那坏灭的事物，又有什么轮回可言呢？如是说：常的轮回没有，无常也没有轮回，轮回如梦幻般宣说，你应证悟此甚深之理。因此，正因为没有开端和结尾，所以轮回这个说法是不存在的。这就是无始无终的空性。这两个空性，在这部经中， कौशिका (梵文天城体，梵文罗马拟音：Kauśika，汉语字面意思：憍尸迦)！如果如来住世的时间，如同恒河沙数般的劫数，口中不断说众生、众生，然而，其中是否有众生死或生呢？帝释天回答说：不是的。这句话已经说明了。无生无灭，以及众生等词语，都清楚地表明，对于众生和轮回，因此，空性是真实存在的。又如是说：不舍轮回之义。应该这样思考，如果一切善法都是空性，那么，报身世尊如何能住世到轮回结束呢？因此，世尊获得涅槃，也一定有善法存在。如是说：如来是福德的同类因，善根不会耗尽。因此，舍弃是为了鞭策，所以对于其他的有为法来说，舍弃是存在的，但是善法具有不舍弃的自性。再次确定，涅槃本身暂时是不存在的，那么，依靠它的那些不耗尽又怎么会存在呢？因为涅槃是完全不存在的体性，任何事物都无法……
English
How can there be a middle if there is no beginning? The term "middle" exists in relation to the beginning and the end. If there is no samsara, where do sentient beings revolve? Samsara itself does not truly exist in the ultimate sense. If someone were to be in samsara, would that be permanent or impermanent? Permanence is not samsara, because it does not change, so samsara is not reasonable. Impermanence is also not samsara, because for those things that perish moment by moment, what kind of revolving could occur? As it is said: There is no permanent samsara, there is no samsara for the impermanent. Samsara is taught to be like a dream. You should realize that very truth. Therefore, precisely because there is no beginning and no end, the term samsara does not exist. That is the emptiness that has no beginning and no end. These two emptinesses, in this sutra, Kausika! If the Tathagata were to remain for kalpas equal to the sands of the Ganges River, and constantly utter the words "sentient beings, sentient beings," nevertheless, would any sentient beings be born or cease there? Indra replied: No. These words have already shown it. No birth, no cessation, and the words "sentient beings," etc., clearly show that for sentient beings and samsara, therefore, emptiness is truly established. Again, as it is said: Not abandoning the meaning of samsara. One should think like this: if all virtuous dharmas are empty, then how can the Bhagavan in the Sambhogakaya remain as long as samsara exists? Therefore, when the Bhagavan attains nirvana, there must also be virtuous dharmas. As it is said: The Tathagata is the homogeneous cause of merit, the roots of virtue will not be exhausted. Therefore, abandonment is for the sake of urging, so for other conditioned dharmas, abandonment exists, but virtuous dharmas have the nature of not being abandoned. Again, it is certain that nirvana itself is temporarily non-existent, so why would those that rely on it, which are inexhaustible, exist? Because nirvana is the nature of complete non-existence, nothing can...
Tibetan
་ཆོས་གཞན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་མི་ནུས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དངོས་པོར་བརྗོད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་འགོག་པ་དང་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་དེ། འོན་ཏེ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མེད་པ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་མི་འབྱུང༌། དེ་བས་ན་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་གཞན་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཅེ་ན། འདི་ལྟར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྟག་པ་རྣམས་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཅུང་ཟོས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་འགྱུར་ན་སླར་འདུ་བྱེད་གཞན་རྣམས་ལ་དེའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་ལ་གེགས་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་ཡང་ཡོད་བམ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཕུང་པོའི་ས་བོན་མ་ལུས་པར་ཚིག་པའི་ཕྱིར་སླར་མི་སྐྱེད་པའོ། །རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ལ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་ཀྱང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་གཞན་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་ལྟ་སྨོས་ཅི་དགོས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཡང་དགེ་བ་མི་འདོར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམས་ཀྱི་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་འདི་ལས་ནི་ཅི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་གང་ཡང་བསོད་ནམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དགེ་བ་རྣམས་སྤྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་མི་ཟད་པར་དོར་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ལ། །དེ་འགྲོ་མི་ཟང་པ་དེ་བཞིན། །རྟག་པ་ཉིད་དེ་དབྱེ་བ་རྣམས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དེ་གང་དུ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །སླར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ལྟར་ བསམ་པར་བྱེད་དེ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོང་པ་ཡིན་པ་གང་ཞིག་འདི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་གང་ཞིག་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་
Chinese
也不能安立为其他的法。 因此，涅槃和止灭以及一切行寂灭等等的因，都是用事物来表达的。然而，如果存在，为什么没有涅槃，为什么不行的生起？因此，如果说有能阻止那些生起的其他法的涅槃，这样说是不合理的，因为所谓的诸行的涅槃，丝毫不存在，因为对于常法来说，任何时候都不会改变。对于无常法来说，即使是少许，也不会有生起。因此，对于自性没有生起的法来说，涅槃丝毫不起作用。然而，如果再次改变，是否会阻碍其他行在其相续中生起呢？那也是不存在的，因为超世间道的烦恼和蕴的种子全部被烧毁，所以不会再次生起。对于自性没有生起的法，就用涅槃这个词来称呼。因此，即使按照声闻乘的观点，所谓的涅槃也不是其他的法，更何况是空性乘的观点呢？因为没有涅槃，所以依靠它的不舍弃善的自性等等的没有，这被称为不舍弃的空性。世尊母经中是如何说的呢？善现，菩萨们所做的任何福德，也被称为空性。因此，正是因为它才宣说了善法总的空性，以及不舍弃的自性等等的空性。如经中所说：善法的空性中，彼行不杂彼如是，常性即是彼差别，空性之中彼何处。再次，菩萨应当这样 思考：如果一切法都是空性，那么众生的自性，贪欲等等的法，以及众生的自性。