Tibetan
ང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དགག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རིང་བ་སྟེ། དེ་བས་ན་སྔར་གསུངས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡི་གེ་གཅིག་ཀྱང་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཐོས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་གང་ཞིག་དེར་བསྟན་པའི་སྣང་བ་དང་ཐོས་པའི་སྣང་བ་དེ་ནི་ཀུན་བརྟགས་རྨི་ལམ་དང་སྤྲུལ་པ་དང་སྒྲ་བརྙན་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བའི་དགོངས་པའོ། །དེའི་ཚེ་དེ་ལྟན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་གནས་པའི་བསྒྲུབ་པ་ལས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་པ་ལ་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བརྫུན་པའི་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་ད་བླས་བླས་པ་ནི་ཀུན་བརྟགས་ཏེ། འདི་ནི་གཞན་དབང་བཞིན་དུ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོས་ཀྱང་སྣང་བ་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་མ་རིག་པས་བླངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྟོབས་ ཀྱིས་གཞན་དབང་ཉིད་སོ་སོར་སྣང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་ཀུན་བརྟགས་ལ་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྣམ་པར་བརྟག་པ་ལོག་པའོ། །དེ་མེད་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་ལོག་པ་ཉིད་དོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ལོག་པ་ལ་ཡང་བརྫུན་པའི་སྣང་བའི་ངོ་བོ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཙམ་ནི་ལྷག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་དོན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྫུན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ལ་བརྫུན་པའི་ཕྱིར་ལོག་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མི་གནས་པའི་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་ལྷའི་བུ་རྣམས་དང་པོ་ཟབ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ལ་ཀུན་བརྟགས་མེད་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའི་སྒོ་འདིས་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །འཇུག་པ་རྣམས་ཀྱང་དགའ་བས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་དེ་གསུངས་པ། དེ་ནས་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གསལ་བ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་བཟུང་བར་རུང་བའི་མི་གནས་བའི་སྒྲུབ་པའོ། །དགའ་བས་ལན་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་གོ །འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཕྲ་བ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་རིང་བས་སོ། །སྤྱོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྲ་བ་ལས་སོ། །འཛིན་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཟབ་པ་ལས་སོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལས་ཆེས་རིང་བ་དང༌། ཆེས་རིང་དུ་འཇུག་པ། ཆེས་ཟབ་པ་མི་གནས་པའི་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པ་སེམས་ཀྱི
Chinese
我不是用不可言说的自性来否定的。他性（གཞན་དབང་）的体性是远离识的自性的，因此，先前所说的所有法都会变成损害无自性本身。然而，如果连一个字都不可说，也不可听，那么在那里所显示的显现和所听到的显现，就是所谓的遍计所执（ཀུན་བརྟགས་）如梦、幻化、声响、影像和幻术般的意趣。那时，即使那样，由于一切法都无自性，那么安住的证成与不可言说的证成有什么区别呢？这里要说的是，无始以来的虚妄言说的习气所完全执取的，就是遍计所执（ཀུན་བརྟགས་），这不像他性（གཞན་དབང་）那样由因和缘所生。它也并非以自己的体性显现，然而，由无明所执取的分别念的力量，他性（གཞན་དབང་）本身会各自显现。因此，对于遍计所执（ཀུན་བརྟགས་）的言说等等，是颠倒分别。由于没有它，外境的显现本身就是颠倒。不是以不可言说的自性而安住。然而，对于颠倒，也只是像梦等等一样的虚妄显现的体性，只是了知就足够了。那也是由于了知到空性本身而确定为虚妄，因此只是颠倒而已。即使那样，为了证明一切法都以不可见之相而不安住，天子们首先要以甚深自性，通过这个无遍计所执（ཀུན་བརྟགས་）之相的修习之门进入它。也说了进入者们如何以欢喜来分别。从那以后，就是“那些”等等。清楚的是，对于我们来说，是可以把握的不安住的证成。欢喜是两次的词语。远离世间和微细以及佛的行境本身。由于没有行，所以比微细更微细。由于难以把握，所以比甚深更甚深。从不可言说之相的意义上来说，是最遥远的，最遥远地进入，最甚深地进入不安住的证成之相的意义是心的
English
I am not negating with the nature of being unspeakable. The nature of other-powered (gzhan dbang) is far from the nature of consciousness, therefore, all the dharmas previously spoken will become harmful to the very nature of no-self. However, if not even a single letter can be spoken or heard, then the appearance shown there and the appearance heard are the intention of what is called the completely imputed (kun brtags) like a dream, illusion, sound, image, and magic. At that time, even so, since all dharmas are without self-nature, what is the difference between the proof of abiding and the proof of being unspeakable? Here it is to be said that what is completely grasped by the habit of false speech from beginningless time is the completely imputed (kun brtags), which is not produced by causes and conditions like the other-powered (gzhan dbang). It also does not appear with its own nature, however, by the power of discrimination taken by ignorance, the other-powered (gzhan dbang) itself will appear separately. Therefore, for the completely imputed (kun brtags) speech and so on, it is inverted discrimination. Because of its absence, the appearance of the external object itself is inverted. It is not abiding with the nature of being unspeakable. However, for inversion, it is only the nature of false appearance like dreams and so on, just knowing is enough. That is also because of knowing that emptiness itself is determined to be false, therefore it is only inversion. Even so, in order to prove that all dharmas do not abide with the characteristic of invisibility, the sons of the gods must first enter it with a profound nature, through this door of meditation on the aspect of no completely imputed (kun brtags). It is also said how those who enter discriminate with joy. From then on, it is "those" and so on. It is clear that for us, it is the proof of non-abiding that can be grasped. Joy is a word of two times. Far from the world and subtle and the very realm of the Buddha. Since there is no action, it is more subtle than subtle. Since it is difficult to grasp, it is deeper than profound. From the meaning of the characteristic of being unspeakable, it is the most distant, the most distant entry, the most profound entry into the meaning of the characteristic of the proof of non-abiding is the mind's