Tibetan
ཤེས་བཞིན་དུ་ཀུན་བརྟགས་མེད་པ་རྣམ་པར་སྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་དོར་བའོ། །དེ་བས་ན་དང་པོར་ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཞེས་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆའི་གནས་སྐབས་ལ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གནས་པའོ། །འདི་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་གསུངས་པ། དོན་དང་སེམས་ཅན་བདག་རྣམ་རག །སོ་སོར་སྣང་བ་སྐྱེ་བ་མེད། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདི་དོན་མེད། །དེ་མེད་ཕྱིར་ཡང་དེ་ཡང་མེད། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཉིད། །འདི་ལ་དེ་བས་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཀུན་ ཏུ་མེད་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མིན། །དེ་ཟད་པས་ན་གྲོལ་བར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་བཤད་པ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་འདི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ཙམ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སླར་ཡང་འདིའི་མེད་པ་ཉིད་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད་ཅེ་ན། གང་གི་ཕྱིར། དེ་ཟད་པ་ན་གྲོལ་བར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་རྣམས་ནི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པར་འདོད་པ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཉིད་དོན་དམ་པར་འདོད་པ་རྣམ་པ་དེ་ལ་གཟུད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་སྐད་ཅིག་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་གྱིས་ཉེ་བར་བརྟགས་པའི་དབྱེ་བ་ཅན། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཞེས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་དང་གཞན་དབང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་བསྟན་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེའི་འདོད་པ་གཟུགས་བརྙན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་པ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གང་ཞིག་ཡང་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་མི་བདེན་པ་ཉིད་རྟོགས་ནས་ཡང་གཞན་དབང་ལ། །དེ་ཟད་པས་ན་གྲོལ་བར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བར་མི་འདོད་དེ། འོན་ཀྱང་སྒྱུར་མ་ལྟ་བུ་ཉིད་དང་དཔྱད་པ་མི་བཟོད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཞེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་རྣམས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྟོགས་པའི་དུས་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་བ་མ་ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆེར་བཟང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ནི་མི་བདེན་པར་སྣང་བ་ལ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་དེ་མ་ཡིན་པ་ལ་དེར་འཛིན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་མཚན་ཉིད་འདིར་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །
Chinese
通过有意识地修习无分别的遍计所执，舍弃证入空性。因此，首先对于那些修习三界唯是识的人来说，在决定性的部分，是瑜伽行者的住处。因此，《辨中边论》中说：境与有情及我相，各别显现无生起，此识无境境无故，彼无故此亦非有，非真遍计即此中，由此彼之成就立，一切皆无非如是，彼灭故说即解脱。对此的解释是：因为显现如何生起，所以它不是这样存在的。不是在一切方面都不存在，因为仅仅是错觉生起。再次，为什么不希望它的不存在呢？因为，彼灭故说即解脱。这些是想要修习瑜伽行，认为唯识是究竟的人，以那种方式投入，空性如刹那等，仅仅是由分别念所遍计的差别。说识的自性是究竟，究竟存在的空性是名言有、世俗有、他起究竟有，这些是背离了教义。因此，应当理解，他的观点是显现生起，这是要理解的。如果有人通过远离一和多的力量，证悟了非真实性，又在他起上，不希望“彼灭故说即解脱”，然而，如同幻术一般，具有不堪忍受观察的自性，说成为智慧的自性，亲近所缘，现证空性，获得法身，对于那些人来说，在证悟世尊法身的时候，说没有平息错乱，这不是很好。对于我们来说，对于不真实的显现，不是错乱。然而，如果认为不是它而执着为它，对于说有相的识的人来说，这个特征是合理的，但对于中观来说则不是。
English
Abandoning the entry into emptiness through consciously meditating on the absence of conceptual constructs. Therefore, for those who initially meditate that the three realms are only consciousness, the abode of the yogin is in the state of decisive aspects. For this very reason, it is stated in the Differentiation of the Middle and Extremes: Objects, sentient beings, and the appearance of self, Appear separately, without arising. This consciousness has no object. Because that is absent, this is also absent. It is merely untrue conceptualization. Through this, its accomplishment is established. Because it is entirely absent, it is not like that. Because that ceases, it is said to be liberation. The explanation for this is: Because appearance arises in this way, it does not exist in that way. It is not entirely non-existent, because only illusion arises. Again, why is its non-existence not desired? Because, when that ceases, it is said to be liberation. These are those who wish to practice yoga, who consider consciousness itself to be ultimate, who engage in that way, emptiness, like instants, etc., is merely a difference proximately imputed by conceptual thought. Saying that the nature of consciousness itself is ultimate, that emptiness, which exists ultimately, exists nominally, exists conventionally, and that other-dependent exists ultimately, these are those who have become external to the teachings. Therefore, one should understand that his view is that an image arises, this is to be understood. If someone, through the power of being separated from one and many, realizes non-truth, and again, regarding the other-dependent, does not desire "Because that ceases, it is said to be liberation," however, like an illusion, having the characteristic of being unbearable to examination, saying that it has become the nature of wisdom, closely focusing on the object, directly realizing emptiness, and attaining the Dharmakaya, for those who say that, at the time of realizing the Dharmakaya of the Bhagavan, saying that delusion has not subsided is not very good. For us, there is no delusion in the appearance of untruth. However, if one grasps something as that which it is not, this characteristic is reasonable for those who say that consciousness has aspects, but not for the Madhyamaka.