Tibetan
ཡང་འདི་ཉིད་ལ་རང་གི་སྒྲས་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་སྤོང་བར་དགའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་སྤངས་ཀྱང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་མ་ཚང་བ་ལ་ཡང་དག་པར་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་འབྲས་བུ་བདེ་བ་ཉིད་དེ་འཆུམས་པར་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་རྙེད་པ་ཡིན་ཏེ། དགའ་བ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འདོད་པ་རྣམས་དང་དགའ་བ་ལ་ཉེས་དམིགས་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་ཞི་བའི་དམིགས་པ་ལ་དགའ་བ་དང་འགྲེལ་པའི་བདེ་བར་ལྡན་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་བསམ་གཏན་གསུམ་པའོ། །བཞི་པ་ལ་ནི་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་དག་གི་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་བདེ་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་གྱི་བསམ་གཏན་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་མ་འབྲེལ་པའོ། །འདི་ཡང་ཤིན་ཏུ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དྲན་པ་ལ་ཤེས་བཞིན་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་ཐ་དད་པའི་འབྲས་བུ་མ་བཤད་དོ། །བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚོར་བ་ནི་དེར་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཚོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཞེས་གཡོ་བ་མེད་པ་ཐོབ་པས་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་དྲན་པ་ཡང་ངོ༌། །འདི་ཉིད་ནི་འདིར་འབྲས་བུ་སྟེ་བདེ་བ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ཡང་སེམས་ཙམ་ལ་རབ་ཏུ་ཆགས་པ་རྣམས་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་ཕྱིར་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འདོད་པ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་ཞི་བ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་པ་ལ་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ། །བསམ་གཏན་འདི་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་རྣམས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དྲན་པ་དང་ཆོས་སོ་སོར་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་དང་དགའ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་བཏང་སྙོམས་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་འཇིག་རྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་བདུན་གྱི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་སེམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དགའ
Chinese
又因此是自己以声音宣说的缘故。舍弃喜乐，以喜乐本身舍弃它，但对于忆念和正知不圆满的，也说是如实修行。此处果是安乐本身，与使之混乱的心如实结合，由此获得专注一境的差别，并且获得随顺，因为完全舍弃了喜乐的缘故。自性如前。这样，对于诸欲和喜乐的过患、出离和寂静的所缘而欢喜，以及具有解释的安乐，具有心一境性之相的是第三禅。第四禅则是舍清净是因。舍和忆念前面已经说过了。它们的清净是指与安乐等先前安住于禅定者没有紧密相连。这也是为了极力显示，所以对于忆念，正知清净没有说不同的果。因为既非安乐也非痛苦，所以感受是在那里没有觉受等的情况下，以舍心安立所缘，因为没有与它相似的感受，所以说是远离作业，获得不动摇而完全清净。忆念也是如此。这本身是此处的果，但不是安乐。因为安乐是极其超胜的缘故。忆念对于具有智慧者，也不是接近于仅仅执着于心者，因为有差别，因为完全舍弃了安乐的缘故。自性如前。这样，对于欲、喜乐和安乐的过患、出离以及寂静本身作为所缘，舍和忆念完全清净，具有专注一境性之相的是第四禅。这些禅定称为具有菩提分，它们是出世间的，与忆念、辨别诸法、喜乐、轻安、舍、精进和等持之相的七菩提分完全相应，而不是世间的。对于出世间者，七者的如实结合心不是，喜
English
Also, it is because it is spoken by its own sound. Abandoning joy, it is said that even if it is abandoned by joy itself, it is still practicing correctly for those who do not have complete mindfulness and awareness. Here, the fruit is happiness itself, which is truly combined with the mind that confuses it, and thus obtains the distinction of one-pointedness, and obtains accordance, because joy is completely abandoned. The nature is as before. Thus, for those who rejoice in the faults, renunciation, and peaceful objects of desire and joy, and who possess the happiness of explanation, the third dhyana is characterized by one-pointedness of mind. For the fourth, pure equanimity is the cause. Equanimity and mindfulness have already been explained. Their purity means that they are not closely related to those who previously dwelt in meditation, such as happiness. This is also because it is extremely shown, so for mindfulness, the complete purity of awareness does not speak of different fruits. Because it is neither happiness nor suffering, feeling is said to be free from action because there is no feeling similar to it by establishing the object with equanimity in the absence of perception, etc., and obtaining immovability and complete purity. Mindfulness is also the same. This itself is the fruit here, but it is not happiness. Because happiness is extremely superior. Mindfulness is also not close to those who are attached to the mind alone, even for those who have wisdom, because there is a difference, because happiness is completely abandoned. The nature is as before. Thus, for the faults, renunciation, and peace of desire, joy, and happiness themselves as objects, equanimity and mindfulness are completely pure, and the fourth dhyana is characterized by one-pointedness. These dhyanas are called possessing the limbs of enlightenment, and they are supramundane, and are fully in accordance with the seven limbs of enlightenment, which are characterized by mindfulness, discrimination of dharmas, joy, tranquility, equanimity, diligence, and samadhi, and are not mundane. For supramundane ones, the true combination of the seven is not the mind, joy
Tibetan
་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་འགྲོ་བ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མེད་པ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱམས་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་དང༌། དགའ་བ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཏེ་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཚད་མེད་པའི་སེམས་ཅན་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མེད་པ་རྣམས་སོ། །ཀྱེ་མ་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བྱམས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པ་ནི་སྙིང་རྗེའོ། །བདེ་བ་དང་མི་འབྲལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པ་ནི་དགའ་བའོ། །འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་རྒྱུར་པ་དང་འདོད་ཆགས་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་ཞེ་སྡང་གི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཏང་སྙོམས་སོ། །རྣམ་པ་འདི་རྣམས་ཀྱི་བདེ་བ་དང༌། ཡང་དག་པར་སྦྱར་བའི་བསམ་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བར་འདོད་པའི་བསམ་པ་དང༌། བདེ་བ་དང་མི་འབྲལ་བར་འདོད་པའི་བསམ་པ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་བསམ་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇུག་པ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང་ རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། འདུ་ཤེས་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ལས་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཡང་དག་པར་འདས་ནས་ཁོང་ཁྲོ་བའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་སྤངས་པ་དང༌། སྣ་ཚོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སོ་ཞེས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོ་སྟེ། དེ་ལ་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ནི་གཟུགས་ལ་བརྟེན་པའམ། གཟུགས་ཀྱི་དམིགས་པ་རྣམས་སོ། །དེས་ན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་སྤངས་པས་ཁོང་ཁྲོ་བ་ནི་རྣམ་པར་འཚེ་བ་སྒྲ་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང༌། རེག་བྱའི་ཡང་དག་པར་འདུས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་དང༌། རྣ་བ་དང༌། སྣ་དང༌། ལྕེ་དང༌། ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་དག་པར་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་འགགས་པས་སོ། །སྣ་ཚོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་པའི་དམིགས་པ་ཅན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། ཡང་དག་པར་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་མེད་པས་སོ། །མཐའ་ཡས་པ་ནི་གཞལ་དུ་མེད་པའོ། །ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སེམས་
Chinese
因为没有对有等进行完全进入的缘故。所谓四无量，即慈、悲、喜、舍，因为对一切方位的无量众生是行境，所以是无量。愿这些众生与安乐相遇，这是慈。愿脱离痛苦，这是悲。愿不离安乐，这是喜。愿对贪欲之因的事物亲近执着，以及对贪欲和痛苦之因的嗔恨的遍一切烦恼得以解脱，这是舍。这些相的安乐，以及真实结合的意念，以及希望脱离痛苦的意念，以及希望不离安乐的意念，以及无有遍一切烦恼的意念，已经解说了。所谓四无色入定，即是四入定，也就是虚空无边处、识无边处、无所有处、非想非非想处。其中，最初入定，是从一切色想完全超越后，舍弃了嗔恚之想，以及不对各种各样的想法作意，因为虚空是无边际的，所以在虚空无边处入定而住，这是经部。其中，所谓色之想，就是依赖于色，或者以色为对境的那些。因此，舍弃了与眼识真实相应的那些想法，嗔恚就是恼害，声音、气味、味道、触觉的真实聚合的想法，以及耳、鼻、舌、身的识真实相应而断绝。所谓各种各样的想法，就是各种各样的想法是具有各种各样的对境的意识，以及真实相应的不作意，就是没有真实相应。无边际就是不可衡量。所谓虚空，就是必定从色中生起，这是心的声音。
English
Because there is no complete entry into things like existence. The four immeasurables are love, compassion, joy, and equanimity. Because they are the objects of practice for limitless sentient beings in all directions, they are immeasurable. May these sentient beings meet with happiness, this is love. May they be free from suffering, this is compassion. May they not be separated from happiness, this is joy. May the clinging to objects that are the cause of desire, and may the all-pervasive afflictions of hatred, which are the cause of desire and suffering, be liberated, this is equanimity. These aspects of happiness, and the thought of true union, and the thought of wanting to be free from suffering, and the thought of wanting not to be separated from happiness, and the thought of being without all-pervasive afflictions, have been explained. The four formless absorptions are the four absorptions, namely the sphere of infinite space, the sphere of infinite consciousness, the sphere of nothingness, and the sphere of neither perception nor non-perception. Among them, the first absorption is that after completely transcending all perceptions of form, abandoning the perceptions of anger, and not paying attention to various thoughts, because space is infinite, one abides in absorption in the sphere of infinite space, this is the sutra. Among them, the so-called perceptions of form are those that rely on form or have form as their object. Therefore, abandoning those thoughts that are truly associated with eye consciousness, anger is harm, the thoughts of the true aggregation of sound, smell, taste, and touch, and the consciousness of ear, nose, tongue, and body are truly associated and cut off. The so-called various thoughts are that various thoughts are consciousness with various objects, and the true corresponding non-attention is that there is no true correspondence. Infinite is immeasurable. The so-called space is that it must arise from form, this is the sound of the mind.