Tibetan
ལྟ་བུ་རིག་སྔགས་ཆེན་མོའི་རང་བཞིན་དེ་ཇི་ལྟར་ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་ཀྱི་སྟོབས་མ་གོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དགོངས་པའོ། །ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱི་སྟོབས་འཕྲོགས་པ་ལ། རིག་སྔགས་ཆེན་མོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བརྒྱ་བྱིན་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །རྗེས་སུ་གནང་ནས་དུས་གསུམ་གྱི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྐྱེད་པས་ཀྱང་རིག་སྔགས་ཆེན་མོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་ཡོན་ཏན་གཞན་ཡང་གསུངས་ལ། འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་གསུམ་ལས་གསོད་པ་དང་རྐུ་བ་དང་འདོད་པས་ལོག་པར་གཡེམ་པ་ལས་ལོག་པ་གསུམ་མོ། །བརྫུན་དང་ཚིག་རྩུབ་དང་ངག་འཁྱལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངག་གི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་བཞི་ལས་ལོག་པའོ། །བརྣབ་སེམས་དང་གནོད་སེམས་དང་ལོག་པར་ལྟ་བའི་ངོ་བོ་གསུམ་གྱིས་ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་གསུམ་ལས་ལོག་པའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་ནི་ཡན་ལག་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ནང་དུ་ཡང་དག་པར་དང་བ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །གསུམ་པ་ནི་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་བདེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །བཞི་པ་ནི་ཡན་ལག་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྟེ་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། ཚོར་བ་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་མེད་པ་དང༌། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་པ་ནི་རྒྱུ་སྟེ། འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་ཀྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང༌། ཞི་བ་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་སོ་སོར་ཉེ་བར་གཞག་པས་དེ་དག་གིས་དེ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྟོག་པ་ནི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་གཏད་པའི་ མཚན་ཉིད་དོ། །དཔྱོད་པ་ནི་ཡང་དག་པར་འཁྱུད་པ་སོ་སོར་ཉེ་བར་བཞག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །འབྲས་བུ་ནི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དག་གོ །དེ་དག་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པ་དང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ལས་རྒྱལ་བས་སྐྱོན་མེད་པའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་དགའ་བའོ། །ཉོན་མོངས་པའི་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་ཞི་བས་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཡིད་དུ་འོང་བའི་རི
Chinese
例如，大明咒的自性如何仅凭非天众的力量不沾染就能完全寂静的意旨。对于夺取非天众的力量，赐予百施等大明咒本身就是因的教言。如是如是等。之后，蒙受恩准，生出三世圆满正等觉，也显示大明咒等，即依此等。世尊母的其他功德也说了，即依此等。十善业道是指，断离身体的三种恶行，即杀生、偷盗、邪淫。断离由妄语、恶语、绮语等引起的四种语恶行。断离由贪心、害心、邪见三种体性的三种意恶行。所谓四禅，其中初禅具有五支，即寻、伺、喜、乐、一心。二禅具有四支，即内净信心、喜、乐、一心。三禅具有五支，即舍、念、正知、乐、一心。四禅具有四支，即舍清净、念清净、感受乐、无苦、一心。其中，初禅中的寻和伺清净是因，因为对欲的过患生起定解，以及将寂静作为所缘分别安住，因此通过它们而获得。其中，寻是指心专注于所缘的相。伺是指将正确的理解分别安住的相。果是喜和乐。因为它们是随持的自性。喜是指战胜了欲和不善法而产生的无过失的极喜。乐是指平息了烦恼的完全燃烧，从而产生的远离烦恼的适意之
English
For example, the meaning of how the nature of the great vidyā-mantra is completely pacified merely by the power of the non-gods without being tainted. Regarding the seizing of the power of the non-gods, the teaching that the great vidyā-mantra itself is the cause was bestowed upon Indra. It is like saying, "It is so, it is so." Afterwards, having been granted permission, even the arising of the complete Buddhas of the three times is shown by the great vidyā-mantra, etc., that is, relying on this, etc. Other qualities of the Blessed Mother were also spoken, that is, relying on this, etc. The ten paths of virtuous action refer to the three abstentions from the evil deeds of the body, namely, abstaining from killing, stealing, and sexual misconduct. Abstaining from the four evil deeds of speech caused by lying, harsh speech, and idle talk. Abstaining from the three evil deeds of the mind, which are the three natures of covetousness, malice, and wrong view. The four dhyānas are: the first dhyāna possesses five branches, namely, initial application (vitarka), sustained application (vicāra), joy (prīti), happiness (sukha), and one-pointedness of mind (ekāgratā). The second possesses four branches, namely, inner tranquility (adhyātma-samprasāda), joy, happiness, and one-pointedness of mind. The third possesses five branches, namely, equanimity (upekṣā), mindfulness (smṛti), clear comprehension (samprajanya), happiness, and one-pointedness of mind. The fourth possesses four branches, namely, purity of equanimity, purity of mindfulness, feeling of pleasure, absence of suffering, and one-pointedness of mind. Among these, the purification of initial and sustained application in the first dhyāna is the cause, because definite emergence arises from the faults of desire, and by separately abiding with peace as the object, therefore they are attained through them. Among these, initial application is the characteristic of the mind focusing on the object. Sustained application is the characteristic of separately abiding with correct understanding. The result is joy and happiness. Because they are of the nature of subsequent holding. Joy is the faultless supreme joy that arises from overcoming desire and non-virtuous dharmas. Happiness is the pleasing
Tibetan
ག་པའི་བདེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་རང་བཞིན་ནོ། །འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པ་ལ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེའོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་ནི་ནང་གི་ཡང་དག་པའི་རྒྱུ་སྟེ། །དེར་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་ལ་སེམས་འཁྲུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པ་མེད་པ་ལ་ཕན་ཡོན་མཐོང་བས་ནང་དུ་ཡང་དག་པར་དང་བ་ཆེན་པོ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བ་ཡང་དག་པར་དང་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པར་རྙོག་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ནང་དུ་ཡང་དག་པར་དང་བའི་རྒྱུན་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་ཆུ་བཞིན་དུ་སེམས་ལ་རང་གི་དང་གིས་རྒྱུ་བའི་དམིགས་པ་ལ་གནས་པའོ། །དམིགས་པ་ནི་འདོད་པ་རྣམས་སམ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་རྣམས་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་ཞིབ་འབྲས་བུ་སྟེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་དགའ་བ་དང་བདེ་བའོ། །འོན་ཀྱང་འདིར་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་རྒྱལ་བས་ཀྱང་སྐྱོན་དང་བྲལ་བའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལ་རང་བཞིན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འདོད་པ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་ཉེས་དམིགས་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་ཞི་བ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་པ་ལ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བྲལ་བ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བར་ལྡན་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་བསམ་གཏན་གཉིས་པའོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ་ནི་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ནི་རྒྱུའོ། །དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་དང་དཔྱོད་པ་མེད་པ་དང་དབུས་སུ་གནས་པ་གང་ཞིག་ཉེ་བར་ཞི་བ་ལྟ་བ་བཏང་སྙོམས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྔར་གྱི་བསམ་གཏན་དག་ལ་དགའ་བ་དང་མངོན་པར་དགའ་བའི་དབང་གིས་སེམས་ཀྱི་འབད་པ་སྤངས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་རྙོག་པ་ ཅན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དགའ་བ་ལ་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་བཏང་སྙོམ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སོ་སོར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབད་པ་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་བཏང་སྙོམས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་ནི་དྲན་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དེ་ཡང་མི་བརྗེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །ཤེས་བཞིན་དང་དྲན་པ་ཉིད་ལ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཤེས་བཞིན་དང་མ་ཚང་བ་ལ་དྲན་པ་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འགལ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཡང་བསམ་གཏན་རྣམས་ཅིག་ཤོས་ལ་ཡང་བསྡུས་པར་བྱས་པ་དེ་ལྟ་ན་
Chinese
快乐的安乐和一心一意本身就是自性。对欲望的过患等所缘境，具有寻思和伺察的一心一意，就是它的特征。第二个禅定是内在的真实因，因为在那里寻思和伺察会扰乱心。见到没有寻思的利益，内心非常喜悦，自身真实生起，获得真实的喜悦。因为已经真实地舍弃了粗重，所以不是通过寻思和伺察的力量。如同从内心真实喜悦的源泉中真实涌出的水流一样，心安住在凭借自己的喜悦而运行的所缘境上。所缘境是对诸欲或者寻思和伺察的必定生起和寂静的果实，如前者一样是喜和乐。然而，在这里，即使寻思和伺察已经战胜，也应该知道无过失的极喜，自性如前者一样。因此，以欲望、寻思和伺察、过患和必定生起以及寂静作为所缘境，具有无寻无伺、喜和乐的一心一意的特征，是第二个禅定。第三个禅定，舍、念和正知是因。对于一切善行，心的平等性的结合，无有损害、无有伺察、安住于中间，任何接近寂静的观察，都被称为舍。在之前的禅定中，由于喜和极喜的力量，心的努力不会被舍弃，因为已经变得粗重，因此对于喜，没有显示舍的接近，因为没有完全圆满。在这里，因为分别从离贪中返回。努力成为禅定的支分，舍才得以进入。念是忆念，它也是不忘失的特征。正知和念本身接近安立，正知不完备，念就会退失。因为念和正知在一切时都不相违背，所以如果也将禅定全部归纳于一处，那么
English
The bliss of happiness and one-pointedness itself is the nature. The one-pointedness with investigation and analysis on the objects such as the faults of desire is its characteristic. The second dhyana is the inner true cause, because there investigation and analysis disturb the mind. Seeing the benefit of no investigation, great joy arises truly in the inner self, and true joy is attained. Because the coarse has been truly abandoned, it is not by the power of investigation and analysis. Like a stream of water truly emerging from the source of true joy within, the mind abides on the object that runs with its own joy. The object is the definite arising and pacified fruit of desires or investigation and analysis, like the former, it is joy and happiness. However, here, even if investigation and analysis have been overcome, one should know the faultless supreme joy, the nature is like the former. Therefore, with desire, investigation and analysis, faults and definite arising, and peace as the object, having the characteristic of one-pointedness with no investigation and no analysis, joy and happiness, is the second dhyana. For the third dhyana, equanimity, mindfulness, and clear comprehension are the causes. For all virtuous conduct, the union of the mind's equality, without harm, without analysis, abiding in the middle, any observation that approaches peace is called equanimity. In the previous dhyanas, due to the power of joy and supreme joy, the effort of the mind will not be abandoned, because it has become coarse, therefore, for joy, the approach of equanimity is not shown, because it is not completely perfect. Here, because it separately returns from detachment. Effort becomes a limb of dhyana, and equanimity enters. Mindfulness is remembering, and it is also the characteristic of not forgetting. Clear comprehension and mindfulness themselves are closely established, if clear comprehension is incomplete, mindfulness will decline. Because mindfulness and clear comprehension do not contradict each other at all times, if all the dhyanas are also summarized in one place, then