Tibetan
་འདམ་ལས་བརྒལ་བའི་ཕྱིར་གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའོ། །བྱང་ཆུབ་ཡོངས་སུ་འགྲུབ་པ་ལ་ཉེ་བར་སོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་འགྲུབ་པ་དང་འདྲ་བར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་སྟེ་དབང་བྱེད་པའི་ངོ་བོའོ། །ཚད་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་ཚད་ཡོད་པ་ནི་ཚད་ཀྱི་ངེས་པའོ། །མ་ལེགས་པར་འགྱུར་བའི་དགོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དགོན་པ་རྣམས་སོ། །མི་འབྱུང་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་སྨོན་ལམ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དགོངས་པའོ། །ཡོངས་སུ་སྦྱང་བར་བགྱིས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུང་བསྟན་པ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བསྙེན་བཀུར་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐར་ཕྱིན་པར་བགྱིས་པ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་ཐོབ་པས་མ་དག་པའི་འཁོར་བ་མཐར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིང་མོ་གང་གཱའི་ལྷ་མོས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ལེའུ་ནི་དེའི་ལའུ་སྟེ་ལེའུ་བཅུ་དགུ་པའོ།། །།ད་ནི་གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་ཅི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟོང་བ་ཉིད་ལ་སྒོམ་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་དྲི་བར་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་ནོ། །བདུན་པ་འདི་ཡང་མཚན་མ་ལ་སྟེ་དེའི་དོན་དམ་དེ་ཐོབ་པའི་རྟགས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སྤྱོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཀུན་བརྟགས་དང་གཞན་དབང་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ལའོ། །ཡོངས་སུ་འདྲིས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོར་རྟོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ལ་དབང་བ་ཉིད་དོ། །གཟུགས་སྟོང་པའོ་སྙམ་དུ་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ལྷག་མཐོང་སྟེ་མངོན་པར་འཕེལ་བའི་དུས་སུ་དེ་ལྟར་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་ཞིང་གཡེང་བ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དུས་སོ། །སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ནོ། །གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོ་སོ་རྟོགས་པ་དང་འདྲ་བའི་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པར་བྱ་བ་ཐོབ་པའི་དུས་སོ། །ཆོས་ཉིད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཆོས་ཉིད་དེ་ཡང་དག་པར
Chinese
是为超越泥泞而获得对治的差别。名为接近圆满菩提，如同圆满一样是圆满，即是自在的自性。名为不会变成有限，有限即是尺度的决定。名为不会变成不好的寂静处，即是痛苦的寂静处们。名为不生，是说果依赖于愿望之意。名为已经完全清净，是为了获得授记，为了对如来作供养等。名为已经达到彼岸，是由于获得了不退转，已经穷尽了不净的轮回。恒河女神的姊妹所接近的章节，是其“楼”，即第十九章节。 现在，为了提问：如何菩萨行持般若波罗蜜多，并完全舍弃声闻和独觉的解脱，修习空性？即是以“般若波罗蜜多”等开始提问。般若波罗蜜多，在此是指证悟空性，是法身的自性。这第七个也是相，获得其胜义谛的标志是行持空性，即是无有遍计和依他的自性者。名为完全熟悉，即是各自证悟和随顺的自在。应当各自观察色是空性，即是说空性是胜观，在明显增长之时，应当如此各自观察，以无有散乱的心续，即是空性的等持之时。心续即是心的相续。名为色，以法性不能真实随见，即是在如是性上获得与各自证悟相似的完全熟悉之时。名为法性，即是空性自性的法的自性。名为以法性，即是以色等成为实物的法的体性。法性也真实地
English
It is to obtain the distinction of antidote for transcending the mud. The so-called approaching the complete attainment of enlightenment is complete like complete attainment, which is the nature of self-mastery. The so-called not becoming finite means that finite is the determination of measure. The so-called monastery that does not become good is the monasteries of suffering. The so-called not arising means that the result depends on the aspiration. The so-called having been completely purified is for the sake of obtaining the prophecy, for the sake of making offerings to the Tathagata and so on. The so-called having reached the end is because of obtaining non-retrogression, having exhausted the impure cycle of existence. The chapter approached by the sister of the Ganges goddess is its "floor," that is, the nineteenth chapter. Now, in order to ask: How does a Bodhisattva practice the Prajnaparamita and completely abandon the liberation of the Hearers and Solitary Buddhas, and meditate on emptiness? That is, the question begins with "Prajnaparamita" and so on. Prajnaparamita, here, refers to the realization of emptiness, which is the nature of the Dharmakaya. This seventh is also a sign, and the sign of obtaining its ultimate truth is practicing emptiness, that is, the one without the nature of complete imputation and dependence. The so-called being completely familiar is the self-mastery of individual realization and conformity. One should individually examine that form is emptiness, that is, emptiness is vipassana, and at the time of obvious increase, one should examine it individually in this way, with a mind stream without distraction, that is, the time of the samadhi of emptiness. The mind stream is the continuum of the mind. The so-called form, one does not truly see according to the nature of reality, that is, at the time of obtaining complete familiarity similar to individual realization on suchness. The so-called nature of reality is the nature of the Dharma of the nature of emptiness. The so-called by the nature of reality is by the nature of the Dharma that has become an object such as form. The nature of reality also truly
Tibetan
་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་འདྲིས་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་འདི་ལྟ་བུ་སྟེ་གང་གིས་སྟོང་པ་ཉིད་ གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་མཐོང་བས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གསུངས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་མི་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ན་ཡོངས་སུ་འདུས་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་འདི་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ་འཇུག་པ་གང་གིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མ་ཡིན་པ་འདི་མཚན་མ་དང་དངོས་པོར་འཛིན་པས་འཁོར་བར་འཁོར་བར་འགྱུར་རོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཁོར་ཞིང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་འདུལ་བར་བྱེད་པའོ། །ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་འཁོར་བར་གྱུར་པ་ན་འདི་གཉིས་ཀྱང་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འབྱུང་ཞིང་དབང་མ་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པར་གྱུར་པ་འདི་ནི་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པར་བྱ་བའི་དུས་ཡིན་མངོན་དུ་བྱ་བའི་དུས་ནི་མ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་སྐྱོན་ཅི་ཞིག་འགྱུར། ཉན་ཐོས་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་འདིས་མངོན་དུ་བྱས་པ་དེའི་ཕྱིར་དེའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཇི་ལྟར་སྔར་བསྟན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་སུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཉན་ཐོས་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་བསྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་ཚོགས་མི་ཚང་ཡང་ཇི་ལྟར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ལ་མངོན་དུ་བྱ་བས་བསྡུས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཚོགས་པ་མ་ཚང་བ་ལ་ཇི་ལྟར་འབྲུའི་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་མ་རྫོགས་པ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་འདི་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་སྨོན་ལམ་དང་ ཚོགས་མ་རྫོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་ལྡང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདི
Chinese
所謂“不隨後見”的意義是這樣的：完全熟悉之知識本身是這樣的，即以何者之空性，色等法性之自性，如實不隨後見。由於不如實隨後見，故不現證真實之邊際。所謂“彼”者，是指剛才所說之色等法性不見。如是，以完全聚集之知識本身，對於一切諸法，此如實見之行相，以何者之非遍染污，此以相和實事執著故，將於輪迴中流轉。無有遍染污之菩薩流轉，且自性令諸佛法完全成熟，亦調伏有情。若染污之心流轉，則此二者亦不成就。所謂“不現證真實之邊際”者，乃因資糧完全圓滿生起，且未得自在之故。因此所說之此乃是應當完全熟悉之時，而非應當現證之時。然而，現證真實之邊際有何過失？如聲聞般，以此真實之邊際現證，因此，彼之解脫如何如前所說成為過失？佛法未完全圓滿，則將成為聲聞。然而，聲聞是於修習人無我極為歡喜者，如何能現證一切法之空性之相，即真實之邊際？菩薩亦於修習一切法之自性空極為精勤，資糧未圓滿，然如何能以現證人無我所攝之聲聞菩提而證悟？資糧未圓滿，如何能如種子不生苗芽？密意是這樣的：若此菩薩於福德和智慧之資糧未圓滿時，現證真實之邊際，則此未完全圓滿之願和資糧未圓滿之等持，從彼中生起是不可能的。因此，此
English
The meaning of "not subsequently seeing" is this: the very knowledge of being completely familiar is like this, that by which emptiness, the very nature of the dharmas such as form, is not truly subsequently seen. Because it is not truly subsequently seen, the true limit is not directly realized. The so-called "that" refers to the dharmas such as form just mentioned that are not seen. Thus, with the very knowledge of being completely gathered, for all dharmas, this aspect of truly seeing, by which non-completely defiled, this, by grasping at characteristics and real things, will revolve in samsara. The Bodhisattva without complete defilement revolves, and by nature makes all the Buddha's dharmas completely mature, and also tames sentient beings. If the defiled mind revolves, then these two will also not be accomplished. The so-called "not directly realizing the true limit" is because the accumulation is completely perfected and arises, and because of not having obtained power. Therefore, what is said here is that this is the time to become completely familiar, not the time to directly realize. However, what fault would there be in directly realizing the true limit? Like a Shravaka, having directly realized this true limit, therefore, how would his liberation become a fault as previously stated? Not having completely perfected the Buddha's dharmas, one will become a Shravaka. However, the Shravaka is one who is extremely pleased with meditating on the selflessness of the person, how can he directly realize the characteristic of the emptiness of all dharmas, which is the true limit? The Bodhisattva is also extremely diligent in meditating on the selflessness of all dharmas, even if the accumulation is not complete, how can he realize the Shravaka's Bodhi, which is included in directly realizing the selflessness of the person? If the accumulation is not complete, how can a sprout not arise from a seed? The intention is this: if this Bodhisattva, when the accumulation of merit and wisdom is not complete, directly realizes the true limit, then this not completely perfected aspiration and the samadhi of not completely perfected accumulation, arising from that is impossible. Therefore, this