Tibetan
མི་ལྡོག་པ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་མི་ལྡོག་པའི་ངེས་པས་དེའི་དོན་དུ་ཕན་པ་ལའོ། །ཇི་ལྟར་གནས་ཤེ་ན། གསུངས་པ་ནི་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལེགས་པར་གནས་པ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གནས་པ་ལ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གང་ཞིག་ལེགས་པར་གནས་པ་སྟེ་ཡང་དག་པར་གནས་པའོ། །དེ་ཉིད་ནི་དེ་ལ་གནས་པའོ། །འདི་ནི་སྒྲུབ་པ་འདི་ལ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་མི་ལྡོག་པའི་ངེས་པས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་མཐའ་གཉིས་ཁས་མི་ལེན་པའི་སྒྲུབ་པ་བཤད་ནས། འོག་ཏུ་མི་གནས་པའི་སྒྲུབ་པ་འཆད་པར་བྱེད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་གནས་པར་མི་བགྱིའོ། །ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་གཞུང་གིས་སོ། །མཐའ་གཉིས་ཁས་མི་ལེན་པའི་སྒྲུབ་པའི་མཐར་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལེགས་པར་གནས་པ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་མཐའ་གནས་སྐབས་ཀྱིས་མི་གནས་པའི་སྒྲུབ་པ་གཟུང་བར་བྱ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་ཞེ་ན། ཆེན་པོ་རྣམས་ལས་འཐད་པ་གསུངས་པ། འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ། གང་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ནི་གཟུགས་མ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་ཡང་གཟུགས་མེད་ལ་གཟུགས་ཉིད་ ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་གཟུགས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་གཟུགས་དང༌། རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་གཟུགས་དང༌། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་ཞིག་འདི་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུགས་སུ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་བར་གྱུར་པ་དང་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཅན་དེ་ནི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གང་གིས་དོན་སྣང་བ་ལ་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་ཞིག་རྣམ་པ་དེ་དག་དང་བྲལ་བ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཙམ་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་གང་ཞིག་འདི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་དེ་ནི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ནི་གཟུགས་མ་ཡིན། དེ་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུགས་མེད་པ་ཡིན་ན་གང་གིས་འདི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡུལ་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་མི་རིགས་ལ། ཆོས་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་ཀྱང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཞན་པ་གཟུགས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་ཞིག་གསུངས་པར་འགྱུར། ཇི་ལྟར་མ་དག་པའི་ཆུ་ནི་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ལ་འདམ་ཞེས་བརྗོད་ལ་དག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཆུ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཇི་ལྟར་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ལ་ནམ་མཁའ་ནི་ཡུལ་ངན་ཞེས་བརྗོད་ལ་དག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་འདི་ཡང་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་སོ་སོར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་ བརྗོད་པ་ཡིན་ལ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་དོ། །དེ་བས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་སོ་སོར་གྱུར་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་དག་ཐ་མི་དད་པར་ཡོད་པ་ལ་བརྒྱ་ལམ་ན་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དེ། གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་བརྗོད་པར་འདོད་ན་བརྒྱ་ལམ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཟུགས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བརྗོད་པར་འདོད་ན་ཡང་དེ་ན་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་ཁོ་ན་སྟེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་དང་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་གཟུགས་དག་ལ་ཤིན་ཏུ་མེད་པས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་ཡང་གནས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བའོ། །དེ་ལྟར་མི་གནས་པའི་སྒྲུབ་པ་ཉེ་བར་བསྟན་ནས་གནས་པ་ལ་ཉེས་དམིགས་བསྟན་པར་བྱེད་དེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་གནས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ཐབས་མི་མཁས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་བ་བཟུང་ནས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཆོས་རྣམས་ལ་མ་ཤེས་ཤིང་བདག་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེའམ་བདག་གི་འདི་གཟུགས་ཤེའམ་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདི་
Chinese
不退转是指以不退转于正等觉的决定，利益其意义。如何安住呢？所说是以不住的方式善于安住，即以不住着于安住的方式，某事物善于安住，即是真实安住。彼即是安住于彼。此即是显示于此修行中，以不退转于正等觉的决定，必定生起之义。如是宣说不承认二边的修行后，下面将要阐述不住的修行，即从“世尊，此外菩萨摩诃萨”等，到“不住于识”之间的经文。不承认二边的修行的结尾，以“以不住的方式善于安住”之句的结尾，以场合来理解为应执取不住的修行，如此关联。不住于色，这是为什么不住于色呢？从诸大者所说的道理是，例如：色以色自身为空，凡是色的空性，那不是色，空性之外也没有色，而色自身也是空性，空性也是色。其意即是，不住于色，因为色以色自身为空。此处色有三种：遍计所执色、依他起色、法性之色。凡是这些由孩童异生等所作的色等相所执持，且具有实物之自性者，即是遍计所执色。彼即是以何种方式显现于意义上，成为对境者，即是依他起色。凡是远离彼等形象，圆满成就，唯是真如者，即是法性之色。其中，凡是此圆满成就的法性之色，即是遍计所执的自性空性，具有真如圆满成就之相者，那不是色。它不是色的自性，因为
English
Non-regression refers to benefiting its meaning with the certainty of non-regression from complete and perfect enlightenment. How does one abide? It is said that one abides well in a non-abiding manner, that is, whatever abides well in a manner of not fixating on abiding, that is, truly abiding. That itself is abiding in that. This shows that in this practice, with the certainty of non-regression from complete and perfect enlightenment, the very arising is certain. Having explained the practice of not accepting the two extremes in this way, the practice of non-abiding will be explained below, that is, from "Bhagavan, furthermore, Bodhisattva Mahasattva," etc., to the sutra in between "not abiding in consciousness." At the end of the practice of not accepting the two extremes, the end of the sentence "one abides well in a non-abiding manner" should be understood as grasping the practice of non-abiding by occasion, thus connecting them. Not abiding in form, why should one not abide in form? The reason stated by the great ones is, for example: form is empty by its very nature; whatever is the emptiness of form is not form; there is no form other than emptiness, and form itself is emptiness; emptiness is also form. The intention is that one should not abide in form, because form is empty by its very nature. Here, there are three kinds of form: completely imputed form, dependent form, and form of suchness. Whatever is grasped by the characteristics of form, etc., made by ordinary beings such as children, and has the nature of a real thing, that is completely imputed form. That which appears as an object in whatever way in meaning is dependent form. Whatever is separated from those appearances, perfectly accomplished, and is merely suchness, that is the form of suchness. Among them, whatever is this perfectly accomplished form of suchness, that is, the emptiness of the nature of complete imputation, having the characteristic of perfect accomplishment of suchness, that is not form. It is not the nature of form, because
Chinese
因为在一切方面都与色的形态和形态相分离。如果这样，在一切方面都没有色，那么谁会说这是空性呢？因为离开了境的空性是不存在的。法之外的法性也是不合理的，法性之外的法也是不合理的。对于产生怀疑的人，应该这样说：色不是空性之外的东西。会说什么呢？就像不干净的水在不干净的状态下被称为泥，而在干净的状态下被称为水一样。就像不干净的状态下虚空被称为恶劣的地方，而在干净的状态下被称为虚空一样。同样，对于孩子们来说，这个空性在不干净的状态下，用不是分离的色等声音来表达，而在干净的状态下被称为空性。因此，意思是说色等法不是与空性分离的。这样，在法和法性不相异地存在的情况下，在百道中说色即是空性。当想要用法性来表达法时，在百道中就说空性是色。当想要表达法的法性时，在那里也说色即是空性，即法性的色即是空性，空性本身就是色。空性就是这样，是法性的色。在那个时候，对于遍计所执和分别所执的色，因为完全不存在，所以对于圆成实也无法安住，因此说：不要安住在色上。同样，对于受等也应该类推。这样，在接近显示不安住的理由之后，将显示安住的过患。那是因为什么呢？如果安住在色上，也就是说，因为不善巧色，以不如理的方式执取，对于无实性的自性之相的诸法不了解，认为我是色的自性，或者我的这个是色，或者色的相
English
Because in all aspects it is separate from the form and the form's characteristics. If that is the case, if there is no form in any way, then who would say that this is emptiness? Because emptiness apart from an object does not exist. It is also unreasonable for a nature to be other than a dharma, and it is unreasonable for a dharma to be other than a nature. To those who doubt, it should be said: form is not something other than emptiness. What would be said? Just as impure water is called mud in an impure state and water in a pure state. Just as in an impure state the sky is called a bad place, and in a pure state it is called sky. Similarly, this emptiness is also expressed to children in an impure state by sounds such as form that are not separate, and in a pure state it is called emptiness. Therefore, it means that form and other dharmas are not separate from emptiness. Thus, when dharma and dharmata exist inseparably, it is said in a hundred ways that form itself is emptiness. When one wants to express dharma by dharmata, then in a hundred ways it is said that emptiness is form. When one wants to express the dharmata of dharma, then there it is also said that form itself is emptiness, that is, the form of dharmata is emptiness, emptiness alone is form. Emptiness is just like that, it is the form of dharmata that is expressed. At that time, because the forms that are completely imputed and conceptually imputed are completely non-existent, it is not permissible to abide even in the perfectly established, therefore it is said: do not abide in form. Similarly, it should be applied to feelings and so on. Thus, after closely showing the reason for not abiding, the fault of abiding will be shown. Why is that? If one abides in form, that is, because one is not skilled in form, one grasps it in an inappropriate way, and one does not understand the characteristics of the nature of insubstantiality of the dharmas, thinking that I am the nature of form, or this of mine is form, or this is the characteristic of form.
Tibetan
ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་རྗེས་སུ་སོང་བའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ལ་སྤྱོད་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་ཡང་ཉེས་དམིགས་བསྟན་པར་བྱེད་དེ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལ་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མ་ལགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལ་ལྟུང་བ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་ཤེས་ རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་ཐོབ་པ་དང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་རྣམས་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ། ཡོངས་སུ་མི་བཟུང་བ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་འཛིན་པར་བྱེད་ཅེས་གསུངས་པ། གཟུགས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་ནི་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པའི་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པ་འདི་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་དང༌། མཚན་མ་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པའོ། །དེ་ལ་ཆོས་མི་འཛིན་པའི་དུས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གཟུགས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཇི་སྲིད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མ་མཆིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་སོ། །མཚན་མར་མི་འཛིན་པའི་དུས་ནི་མཚན་མར་བཟུང་བ་མ་ལགས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཇི་སྲིད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་སོ། །ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པའི་དུས་ནི་དེ་ལ་ཤེས་པ་དེ་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཡང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཇི་སྲིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ཆོས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པའི་དུས་ལ། གཟུགས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལ་ལྟུང་བའི་རྒྱུད་གང་གིས་ཀྱང་གཟུགས་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་དོན་དམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་སྤྱོད་པར་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ
Chinese
所谓安住于色，即是说，对于色的显现造作，色的分别念以及随之而来的造作之法而行持，而不是对于空性之体性和随之而来的般若波罗蜜多的行持。对于显现造作的行持也显示过患，即如果行持显现造作，就不是完全受持般若波罗蜜多。为什么会堕入我执和我所执呢？因为行持显现造作，就不能获得受持般若波罗蜜多，不能获得瑜伽，不能获得圆满，也不能获得解脱。所谓不执著即是执著，即说如何不执著反而成了执著呢？例如说色不是完全执著等等，这被称为是不执著的论证。这个论证也显示了三种方式，即不执著法，不执著智慧，不执著相。其中不执著法的时候，从般若波罗蜜多中“色不是完全执著”开始，直到“乃至一切智也不是完全执著”为止。不执著相的时候，从“不是执著相”开始，直到“乃至识不是完全执著”为止。不执著智慧的时候，从“对于此，智慧不应再见到喜乐”开始，直到“应知是般若波罗蜜多”为止。其中首先是不执著法的时候，“色不是完全执著”，这是因为，从法性而言，色不是任何会堕入我执和我所执的根源所能完全执著为色本身的，因此，行持显现造作，就不应行持胜义的般若波罗蜜多的行持。
English
That which is called abiding in form is as follows: it is to practice the manifest activity of form, the conceptualization of form, and the activities that follow, and not to practice the Prajnaparamita that follows the characteristic of emptiness. The faults of practicing manifest activity are also shown, that is, if one practices manifest activity, one is not fully upholding the Prajnaparamita. Why does one fall into self-grasping and grasping at what belongs to self? Because practicing manifest activity does not lead to upholding the Prajnaparamita, does not lead to attaining yoga, does not lead to perfection, and does not lead to liberation. What is called non-attachment is attachment, that is, how does non-attachment become attachment? For example, saying that form is not completely grasped, etc., this is called the proof of non-attachment. This proof is also shown in three ways: non-attachment to Dharma, non-attachment to wisdom, and non-attachment to signs. Among them, the time of non-attachment to Dharma begins with "form is not completely grasped" in the Prajnaparamita and extends to "even omniscience is not completely grasped." The time of non-attachment to signs begins with "it is not grasping at signs" and extends to "even consciousness is not completely grasped." The time of non-attachment to wisdom begins with "for this, wisdom should no longer see joy and happiness" and extends to "it should be known as Prajnaparamita." Among them, first, in the time of non-attachment to Dharma, "form is not completely grasped," this is because, from the perspective of Dharma nature, form is not something that can be completely grasped as form itself by any source that would lead to falling into self-grasping and grasping at what belongs to self. Therefore, practicing manifest activity should not be practicing the practice of ultimate Prajnaparamita.