Tibetan
་མེད་པའི་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་ཅེས་ལྔ་པ་གསུངས་པ་ནི། འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །ཡང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་ཅེས་དྲུག་པ་གསུངས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་ཡང་ཞེས་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། བཙུན་པ་རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་དོགས་ནས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཡིད་ལ་བྱད་པ་ཉིད་གསུངས་པ་ནི། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བདུན་པ་གསུངས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཀྱིས་སེམས་མི་ཤེས་ཤིང་ཆོས་ཀྱིས་ཆོས་ཤེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བསྡུ་བའོ། །ཡང་འོག་ཏུ་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཚད་མར་བྱས་ནས་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པའི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེས་བསོད་ནམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དབེན་པ་དང་ཞི་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་དག་པར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་བརྒྱད་པ་གསུངས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །བསོད་ནམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་སོ། །དེ་ཤེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་མར་བྱེད་པའོ། །དབེན་པ་ནི་ཀུན་བརྟགས་དང་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དག་གིས་སོ། །ཞི་བ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འདི་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དབེན་པ་དང་ཞི་བ་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་དེའི་དངོས་པོ་མངོན་པར་ཞེན་པར་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་དག་པར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་བསྡུ་བའོ། །དེའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ནི་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་རིགས་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་ཤེས་ཤིང་ཡང་དག་པར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཞེས་དགུ་པ་གསུངས་པ་ནི། གང་ཡང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དེ་ཅི་འདྲ་བ་ལྟར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ ཀྱི
Chinese
第五，说的是以无有之性回向，即以《圣妙吉祥祥经》等所说。又，第六，说的是以无实之作意回向，即以“若复如是”等所说。如是也，如是也，如前。为此而说，尊者善现如是等。为何如此呢？因为怀疑而说了回向之作意，即如此等。第七，说的是，若复如是思念等，因为一切法自性空故。说是心不识心，法识法。此乃摄义。又，下文说，以过去等诸佛之福德为量，而作回向之回向是不存在的。若彼以福德之积聚与随喜知为寂静与寂灭，则彼时为真实回向，此为第八，即以若复等所说。福德之积聚是福德之业。知彼，即是作相。寂静，即以遍计所执与依他起之自性。寂灭，即以圆成实之自性。若彼等所说，即说此，知寂静与寂灭，若彼之事物显现执着，则彼时非真实回向。如是，此乃摄义。彼之般若波罗蜜多之语，即为此真实回向之故。现在，过去诸佛之善根回向，以同一体性而如实知，如实回向，此为第九，即以凡诸佛薄伽梵等所说。如何回向者，即以具足自性无生之法
English
The fifth is said to be the dedication with the nature of non-existence, as stated in the "Arya Manjushri Auspicious Sutra" and others. Also, the sixth is said to be the dedication with the intention of non-reality, as stated in "If again like this" and others. "Like this also," "like this also," is as before. It is said for this reason, Venerable Subhuti, like this, etc. Why is this so? Because of doubt, the intention of dedication is spoken, such as this, etc. The seventh is said to be, "If again one thinks like this," etc., because all dharmas are empty of their own nature. It is said that the mind does not know the mind, and the dharma knows the dharma. This is a summary of the meaning. Furthermore, it is said below that there is no dedication that makes the accumulation of merit of the Buddhas of the past, etc., a measure for dedication. If he knows the accumulation and rejoicing of merit as tranquility and cessation, then at that time it is a true dedication, this is the eighth, as stated in "If again," etc. The accumulation of merit is the karma of merit. Knowing that, it is to make a sign. Tranquility is with the nature of the imputed and the dependent. Cessation is with the nature of the perfectly established. If that, etc., is said, then this is said, knowing tranquility and cessation, if the object of that appears to be grasped, then at that time it is not a true dedication. Thus, this is a summary of the meaning. The words of that Prajnaparamita are for the sake of this true dedication. Now, the dedication of the roots of virtue of the Buddhas of the past, knowing truly with the same essence, and dedicating truly, this is the ninth, as stated in "Whatever Buddhas, Bhagavan," etc. How is the dedication made? It is with the Dharma that possesses the unborn nature.
Tibetan
་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །གང་གིས་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་སོ། །དེའི་རིགས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་རྣམ་གྲངས་གཞན་ནི་དེའི་རིགས་སུ་གཏོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཤེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་དེ་གཉིས་ཡང་དག་པར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་པའོ། །ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་འགྱུར་ཞེས་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པར་རྟོག་པས་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དགག་ཚིག་འདོན་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཤེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་འདིས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་པར་ཞེན་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་དག་པར་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་མི་བྱེད་ཅེས་བཤད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་བའི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་སྟེ། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་མི་འཐད་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། གང་འདས་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །མ་ཐོབ་པ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་གནས་པ་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་དང༌། སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་དག་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉི་གཡང་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་དེ་ནི་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པར་ལྟ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ནི་འདུན་པ་ལའོ། །མཚན་མ་མ་ཡིན་པ་དང་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ནི། དེ་ལྟར་མཚན་མར་བྱེད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་མ་མ་ཡིན་པ་དང་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །མི་སེམས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ ཏེ་དེ་ལྟར་མཚན་མར་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་ཡང་དག་པར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ལ་ཐབས་ཡིན་ན་འདི་ལ་ཡང་དྲན་པ་དང་བྲལ་བས་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བ་ལ་ཡང་དག་པར་བསྔོ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་དོགས་ནས་གསུངས་པ། དེ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དྲན་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་གཞན་ལ་ཡིད་ཉིད་དོ། །གཉིད་མཐུག་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། འོ་ན་ཡང་ད
Chinese
是法界之自性。以何为之，乃以普皆回向之心。所谓“彼之族类”，此之异名乃是“属于彼之族类”，是如是之义。所谓“彼之相”，此乃“彼之自性”。若如是知，即如是二者以正确之智慧而各别了知。将普皆回向，以正确之各别了知而了知，故无有普遍之愚昧。所谓“他人将普皆回向”，乃是发出否定之词。所谓“若如是知”，若此亦以如是之自性等之真如而显现执着，则彼时亦不作正确之普皆回向，是作如是说。如是转变之普皆回向，乃是圆满之诸佛所随许，而非其他，如是说者，彼为何故耶等。对于过去等亦不应理作普皆回向，如是说者，即是“何者过去，彼乃”等。未获得者，乃是无生且不住，不可得见。此乃是正确趋向之语，且于结合之时节，彼不存在故。是故无有二取。是故彼乃是相，以无有存在之见故。非境乃是对于欲望。非相与非境，此亦说于分别念无有普皆回向，即如是作相且等，如是者，乃以非相与非境之自性。若不思，即是不如实作意。以何之故非是正确之普皆回向耶？若如是不作相之自性亦是正确普皆回向之方便，则于此亦有离念而正确生起，有何正确之回向耶？如是疑惑而说者，即是“彼即是”等。离念乃是于他作意。于深厚睡眠等中，于一切相之了知等中，哦，则又
English
It is the nature of Dharmadhatu. What is it done with? It is with the mind of universal dedication. The so-called "that kind," another name for this is "belonging to that kind," which means "like that." The so-called "that characteristic" is "that nature." If one knows it in this way, then these two are correctly distinguished by wisdom. One will universally dedicate, and by correctly distinguishing and understanding, there will be no universal ignorance. The so-called "others will universally dedicate" is to utter a negative word. The so-called "if one knows it in this way," if this also manifests attachment with the Suchness of such self-nature, then at that time, one will not make a correct universal dedication, so it is said. The universal dedication that has transformed in this way is what is permitted by the complete Buddhas, not others, as it is said, "Why is that?" etc. It is also unreasonable to make universal dedication to the past etc., as it is said, "Whoever is past, that is," etc. What has not been attained is unborn and does not abide, and cannot be seen. This is the word of correct inclination, and because it does not exist at the time of combination. Therefore, there is no duality. Therefore, that is a sign, because there is no view of existence. Non-object is for desire. Non-sign and non-object, this also says that there is no universal dedication in discrimination, that is, doing signs and so on, such as the nature of non-sign and non-object. If one does not think, then one does not truly pay attention. Why is it not a correct universal dedication? If the nature of not making signs in this way is also a means for correct universal dedication, then here also there is correct arising from being separated from mindfulness, what correct dedication is there? Those who speak with such doubts are "that is," etc. Being separated from mindfulness is paying attention to others. In deep sleep and so on, in the understanding of all aspects and so on, oh, then again