Tibetan
་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྒྱས་པར་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱས་ནས། ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཡང་དགོངས་པ་གང་གིས་གསུངས་པ་དེ་འདྲི་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དངོས་པོ་གང་དག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་བཅུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །ཅི་གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པར་ནུས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་དྲི་བ་གཞན་ནོ། །དམིགས་ པ་གང་དག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །རྣམ་པ་གང་དག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །སེམས་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་སེམས་སོ། །ཅི་གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པར་ནུས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་དྲི་བ་གཞན་ནོ། །མཚན་མར་བྱས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་དེ། གཞན་དུ་ན་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དག་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་བཅུ་ལས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དམིགས་པར་བྱས་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང༌། དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་དང་མཚུངས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རམ། འོན་ཏེ་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་དང་དམིགས་པ་ཇི་ལྟ་བར་ཅུང་ཟད་ཡོད་ན། དེ་ལྟར་ན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོད་ཅེས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཐམས་ཅད་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་དང་དམིགས་པ་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང༌། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་སྨྲས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པ་གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་བྱས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མར་བྱས་ནས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཡོད་ཅེས་གསུངས་པ་ནི། བཙུན་པ་རབ་འབྱོར་དངོས་པོ་དེ་དག་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གནས་བརྟན་གྱིས་གསུངས་པ། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འོ་ན་གང་ཞིག་གསར་པ་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་ནས་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་མི་འགྱུར། དེ་ལ་འདུ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ནི། རེ་ཞིག་རང་བཞིན་མེད་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདི་རྣམས་ཡང་དག་པར་བྱང་ཆུབ་ལ་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་
Chinese
以及名为“等”等等如何详细随喜之后，如何菩萨回向之事已述完毕。那么以何种意旨所说，为了阐明提问之义，即以“彼”等语。名为“何物”者，乃指十方如来等等。名为“什么”者，乃是能否缘取之另一提问。名为“所缘”者，乃指善根等。名为“何相”者，乃指戒律及三摩地蕴等等。名为“彼心”者，乃是随喜之心。名为“什么”者，乃是能否缘取之另一提问。执著于相，即是分别，否则随喜与回向皆不合理。意旨是这样：由于缘取十方一切佛等的善根而趣入，菩萨们的随喜，以及善根于无事物与无所缘而趣入，是否会获得与四颠倒相等同的果报？或者事物与所缘稍微存在，那样就将获得一切法皆存在的说法。或者若非存在，那样一切都将不存在。事物与所缘及善根，以及随喜与福德之所缘不存在，如何成办回向呢？如是说后，哪位慈氏菩萨完全成熟，现证空性之智慧的菩萨，以彼之相而回向是存在的，如是说者，乃是尊者善现“彼等事物”等语。具寿所说：如果等等，那么谁新近现证空性而回向，他的颠倒不会转变吗？对此，想颠倒是指：暂时对于无自性的善根等等，认为这些善根真实地回向于菩提。
English
And how, after extensively rejoicing in what is called "etc.," how the Bodhisattva dedicates is already explained. Furthermore, to clarify the meaning of asking with what intention it was spoken, it is with "that" etc. What is called "what things" refers to the Tathagatas of the ten directions, etc. What is called "what" is another question of whether it can be apprehended. What is called "objects" refers to roots of virtue, etc. What is called "what aspects" refers to the aggregates of morality and samadhi, etc. What is called "that mind" is the mind of rejoicing. What is called "what" is another question of whether it can be apprehended. To take as a sign is to discriminate, otherwise rejoicing and dedication would not be reasonable. The intention is this: because one engages by focusing on the roots of virtue of all Buddhas, etc., from the ten directions, the rejoicing of Bodhisattvas, and because the root of virtue engages in non-things and non-objects, will one obtain results equal to the four inversions? Or if things and objects exist slightly as they are, then one will obtain the statement that all dharmas exist. Or if it is not existent, then everything will be non-existent. How does one accomplish the dedication when things, objects, and roots of virtue, as well as rejoicing and the object of meritorious action, do not exist? After saying so, which Maitreya Bodhisattva is fully ripened, the Bodhisattva who has manifested the wisdom of emptiness, dedicating with the sign of that very Bodhisattva, is said to exist, as said by the venerable Subhuti, "those things," etc. Said by the venerable one: If, etc., then who newly manifests emptiness and dedicates, will his inversion not change? To this, the inversion of perception refers to: for the time being, regarding the roots of virtue, etc., which are without inherent existence, thinking that these roots of virtue are truly dedicated to enlightenment.
Tibetan
ཅེས་བྱ་བའི་འདུ་ཤེས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པས་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའོ། །གང་ཞིག་དེ་ཉིད་ལ་དེ་ ལྟར་འདུ་ཤེས་པའི་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་ལ་བཟོད་པ་དང་འདོད་པ་དང་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང༌། མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་ནི་སེམས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའོ། །གང་དེ་ཉིད་ལ་དེས་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དངོས་པོ་ལ་སེམས་མི་ལྡོག་པ་འདི་རྣམས་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དཔེའོ། །འདོད་ཆགས་ནི་མེད་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཡང་དག་པར་རྟོག་པར་བྱས་ནས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། །ཡང་དག་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྣམ་པར་བརྟགས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱས་ནས་སོ། །ཀུན་ཏུ་བརྟགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་མངོན་པར་ཞེན་པར་བྱས་ཏེ་འདོད་ཆགས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རང་བཞིན་ཏེ་གང་ཞིག་འདི་མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་སྲིད་དུ་མི་གཙང་བ་ལ་གཙང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་དེ་ནི་འདུ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའོ། །གང་ཞིག་དེ་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་འདུ་ཤེས་པའི་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་ལ་བཟོད་པ་དང༌། འདོད་པ་དེ་ནི་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའོ། །གང་ཞིག་དེ་ལྟར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་ཉིད་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དེ་ནི་སེམས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་འདོད་ཆགས་སོ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འདི་དེ་དང་འདྲ་བ་སྟེ། མི་དམིགས་པ་ལ་ཡང་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བས་གཞན་གྱི་འདོད་པ་ལ་དགོས་པ་བྱེད་དེ། སེམས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བསྟན་པའོ། །ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྐྱོན་གསུངས་པ་ནི། དེས་ན་དངོས་པོ་གང་དག་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་སེམས་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །སེམས་གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་སོ། །དེ་ལ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། གང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལའོ། །ཡོངས་སུ་བསྔོ་ བ་ཉིད་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དགོངས་པའོ། །གང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་འདོན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་འཕགས་པ་བྱམས་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་པར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་ཉེ་བར་བརྟེན་པ་དང་བྲལ་བའི་གསར་པ་རྣམས་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་བསྟན་པ། འདི་ལ་སྣོད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ནི། འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་འདི་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བདུན་དུ་བཤད་པར་མི་བྱ་བ་ནི་གཞུང་གིས་སོ། །བསྟན་པར་མི་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱིས་སོ། །བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐོབ་པ་ལས་ཡོངས་སུ་ལྟུང་བ་དང་མ་ཐོབ་པར་ཡོངས་སུ་ལྟུང་བའི་སྐྱོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། དེ་ལ་གང་ཐ་དད་པ་ཙམ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་ལ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་དུ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང༌། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལའོ། །ཙམ་གྱི་སྒྲ་ནི་མ་ཆད་པའི་དོན་དུའོ། །དད་པ་ནི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིད་ཆེས་པའོ། །དགའ་བ་ནི་དགའ་བ་སྟེ་དེ་འདོད་པའོ། །མོས་པ་ནི་དེ་ལས་གང་དུ་ཡོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བས་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིད་ཀྱི་རྙོག་པ་དང་བྲལ་བའོ། །གུས་པ་ནི་གུས་པས་དེ་ལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་མི་འདའ་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པ་མེད་པས་མ་ཐོབ་པ་ཡོངས་སུ་ལྟུང་བ་ཁྱད་པར་གྱིས་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་རྣམས་ལ་བཤད་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་བསྟན་པར་བྱེད་པ་ནི། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ས་དང་པོ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་མ་བྱས་པའི་གསར་པ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་ཉེ་བར་བརྟེན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ཡང༌། ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཉེ་བར་དམིགས་པར་སོང་བ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སྦྱོར་བ་ཀུན་རྫོབ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་ཅན་དོན་དམ་པ་ལ་ཡང་དག་པར་བསྟེན་པས་མི་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་འདིར་བའི་སྐྱོན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཡང་བཤད་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་པར་གསུངས་པ་ནི། གང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཉེ་བར་བསྟེན་པར་འགྱུར་བ་ནི་བསྟེན་པར་ བྱས་པའོ། །འགོད་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་དམན་པ་ཉིད་དོ། །ཀུན་ཏུ་ཞུམ་པ་ནི་སེམས་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །བག་ཚ་བ་ནི་ངལ་བའོ། །བག་འཁུམས་པ་ནི་ངལ་བའི་རྒྱུན་ནོ། །སྐྲག་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་མེད་པའོ། །ཚངས་པའི་སྐྲག་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་སྐྲག་པའོ། །དེའི་རྒྱུན་ནི་ཀུན་ཏུ་སྐྲག་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགོང་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ལའོ། །ད་ནི་གནས་བརྟན་ཡང་དོན་དམ་པ་པའི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་རྣམ་པ་བཞིས་ཚད་མར་བྱས་ཏེ། ཡོང
Chinese
像这样以分别念完全观察，就是颠倒见。对于那个，像那样以分别念完全观察，安忍和欲求和安立，以及现行耽著，就是心颠倒。对于那个，以那个现行耽著的事物，心不退转，这些是为了成办的缘故，是贪欲的比喻。贪欲是于灭无之事物，作真实之想而生起，是与此相关联的。显示真实作想之相，就是于无常想为常等。分别念就是增益。普遍分别念就是以常等之相现行耽著，而生起贪欲。那也是颠倒之自性，即对于此无常想为常，乃至对于不净想为净，以这样的想完全观察，那就是想颠倒。对于那个，像那样以想完全观察，安忍和欲求，那就是见颠倒。像那样现行耽著，对于那个贪欲等之随烦恼，那就是成为心颠倒。这样，想等之颠倒自性就是贪欲。随喜和回向，作意，这与那个相同，因为于不应取境而亦取境之故，就是成为颠倒。另外，以“另外”表示对于他者的意乐作需要，而“心也”就是回向之心。“一切法”是总说。“一切界”是广说。如果又等说出过失，就是“因此于何等事物”等，是与随喜心相关联的那些。“何心”就是回向之心。于此也因为无自性之故，“于何处”就是于何者。“回向 本身不转变”是此意。于何处，不是于某处取出。此处圣者慈氏已现证真如，善哉！
English
Thus, completely examining with discriminating thought is a perverted view. For that, enduring, desiring, establishing, and manifestly clinging to such a complete examination of such a thought is a perverted mind. For that, with that manifest clinging to the object, the mind does not turn back; these are examples of desire for the sake of accomplishing. Desire arises from truly thinking of an object that has ceased to exist, and is related to this. Showing the aspect of truly thinking is thinking of permanence in impermanence, etc. Discriminating thought is imputation. Universal discriminating thought is manifestly clinging with aspects such as permanence, and thus desire arises. That is also the nature of perversion, that is, thinking of permanence in impermanence, and as long as thinking of purity in impurity, completely examining with such a thought, that is a perverted thought. For that, enduring and desiring such a complete examination of such a thought, that is a perverted view. Manifestly clinging in that way, for that, the afflictions such as desire, that becomes a perverted mind. Thus, the nature of perversion such as thought is desire. Rejoicing and dedicating, paying attention, this is the same as that, because taking an object even in what should not be taken, it becomes perverted. Furthermore, "furthermore" indicates the need to make a need for the intention of others, and "mind also" is the mind of dedication. "All dharmas" is a summary. "All realms" is an extensive explanation. If faults are spoken of with "if also," etc., that is "therefore, with what things," etc., those related to the mind of rejoicing. "What mind" is the mind of dedication. Here also, because of the lack of self-nature, "where" is to whom. "Dedication itself does not change" is the intention. Where, it is not taken out somewhere. Here, the noble Maitreya has manifested the suchness, may it be virtuous!
Chinese
远离依止善知识的新手讲说空性。对于此，说为非法器，如“圣者饶绛此非”等。不应以七种方式宣说，这是就经文而言。不应开示，这是就意义而言。对于讲说等，指出从已得中退失和未得而退失的过失。如“其中任何少许差别”等，这不会有，在哪里呢？在随喜和回向等中。“少许”之语是不间断之义。信心是圆满菩提之因，即信赖。欢喜是喜悦，即欲求。胜解是从中正确产生功德，随顺，远离心的混浊。恭敬是以恭敬不违越对它的供养等。如是，因为没有随之修习，所以特别显示了未得而退失。对于已成熟者宣说没有过失，显示为“不退转”，即因为已获得初地。任何尚未现证真如的新手，如果依止善知识，也因为善巧方便，趋近于所缘，对于随喜和回向的世俗行，具有特别的胜解，对于胜义谛，通过正确依止而依于无所缘，称为回向之行。对于此，也说没有颠倒和退堕的过失，即对于此宣说没有讲说的过失。如“任何善知识”，将要依止，即已依止。安住是心的低劣性。完全怯懦是正确见到心性。羞怯是疲劳。局促不安是疲劳的延续。恐惧是没有精进。清净的恐惧是完全的恐惧。它的延续是与完全的恐惧相伴随。如是说，是没有鬼神等。现在，为了显示常住者也是胜义谛的回向，以四种方式作为衡量标准，完全。
English
Explaining emptiness from the new ones who are separated from relying on the spiritual friend. Regarding this, it is said to be a non-receptacle, such as "Noble Rabjor, this is not," etc. It should not be explained in seven ways, this is in terms of the text. It should not be taught, this is in terms of meaning. Regarding explanation, etc., it points out the faults of falling away from what has been attained and falling away without having attained. Such as "any slight difference among them," etc., this will not exist. Where? In rejoicing and dedication, etc. The word "slight" means uninterrupted. Faith is the cause of perfect enlightenment, that is, trust. Joy is joy, that is, desire. Aspiration is that from which virtues arise correctly, in accordance, free from mental turbidity. Respect is that which, with respect, does not transgress offerings, etc., to it. Thus, because there is no subsequent practice, it is specifically shown that falling away without having attained. Explaining to those who are fully ripened is without fault, it is shown as "non-returning," that is, because the first ground has been attained. Anyone new who has not yet realized Suchness, if he relies on a spiritual friend, also because of skillful means, having gone close to the object of focus, with special aspiration for the conventional practices of rejoicing and dedication, relying correctly on the ultimate truth, relying on the non-object, is called the practice of dedication. Regarding this, it is also said that there is no fault of reversal or falling away, that is, regarding this it is declared that there is no fault of explanation. Such as "any spiritual friend," who will rely, that is, has relied. Abiding is the inferiority of mind. Complete timidity is correctly seeing the nature of mind. Shyness is fatigue. Restlessness is the continuation of fatigue. Fear is lack of diligence. Pure fear is complete fear. Its continuation is becoming accompanied by complete fear. Thus it is said, it is without ghosts, etc. Now, in order to show that the abiding one is also the dedication of the ultimate truth, it is measured by four ways, completely.