Tibetan
འབྱིན་པའི་ཐབས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཙམ་ནི་ཁྱད་པར་ཏེ་འགྲོ་བ་ལ་གྲགས་པའི་རིམ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་འགལ་བ་དེའི་ཕྱིར་དེ་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཕ་རོལ་པོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་དབང་དུ་བྱ་བ་མེད་པས། འདིས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རིག་པ་རྣམས་ཀྱི་སྔ་ཕྱིའི་ངོ་བོ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་ཅེས་རིགས་པ་མཉམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་ཡང་དག་པར་རིག་པ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཉིད་ངེས་པའི་དབང་གིས་སུན་འབྱིན་པར་དཀའ་བ་དང་དོར་བར་དཀའ་བ་མ་ཡིན་མོད། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཐབས་གཞན་ཡང་དག་པར་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་དེ་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོ་མེད་པ་ཡང་དེ་ཉིད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསྒྲུབ་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དང་སྣ་ཚོགས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཉིད་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་ཆུའི་སྙིམ་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཅི་ཡང་མེད་པར་འདུག་ཅིག །དེ་བས་ན་དོན་དམ་ པར་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལོག་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ལྟ་བ་ངན་པ་མེད་པ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱེད་པ་དང་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་མེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། གང་ཞིག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་བ། །དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཁྱེད་འདོད། །ཅེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་ཐོག་ཏུ་འབབ་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་ཟློག་པར་བྱེད་པ་དེ་བས་ན། བདག་ཉིད་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་རིང་པོར་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བརྗོད་པ། དངོས་པོ་རང་དགའ་མེ་པ་ཞེས། །ཁྱེད་ཀྱི་སེང་གེའི་སྒྲ་མི་འདྲ། །ཞེས་བྱ་བའོ་།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་ཀྱང་དོན་དམ་པ་ཡོད་མོད། ཁྱེད་ལ་ཡང་འདི་ནི་གཟུགས་བརྙན་ཞེས་སྐད་དབངས་མཐོ་བ་ཙམ་ལས་གཞན་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་ཅེ་ན། འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་གང་ཞིག་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དེའི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་པད་མའོ། །ཡོངས་སུ་མཐོང་བར་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱབ་བྱེད་མི་དམིགས་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་སྨྲས་བའི་ཁྱེད་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བ་ག་ལས་ཡིན་ཞེ་
Chinese
没有给予的方法。这仅仅是差别，因为与世俗所称的次第经历相违背，所以它不是从现量之后产生的。对于一切分别念，仅仅是作为比量自性的识，其自性没有能力安立他者，那么，这如何能驳斥诸识的先后自性呢？这是相同的理。因此，凭借显现于分别念的力量，真实了知的其他对境，凭借决定的力量，虽然难以驳斥和舍弃，但因为证悟彼真实性的其他方法不会真实产生。如果是这样，那就是世俗谛，不是胜义谛。如果这样承认，那么无有因果的自性也不会成为胜义谛。对于以比量所成立的知识，以及无有单一和多样等等的胜义谛之义，应该给予一捧水，因此，就什么也不做地待着吧！因此，对于胜义谛存在的识，因果的自性颠倒，因此，这显示了无有恶见，并且破除了他者的自在自性，以及“凡是缘起法，你都认为是空性”之理所击中的法性也加以遮破，因此，想要追求自性的人们应该远远地抛弃它。因此才说：“事物自性自乐者，你的狮吼声不同。”如果是这样，即使胜义谛存在的识的因果也是胜义谛存在，但你却说这只是影像，除了提高嗓门之外，没有其他能损害的量吗？这应该说，凡不是一和多的自性，那不是胜义谛存在，例如虚空中的莲花。完全显现出来的蓝色等等也不是一和多的自性，这是周遍的不可得。对于宣说一切法无自性的你来说，所立和能立等等的法如何能真实产生呢？
English
There is no way to give. This is merely a distinction, because it contradicts the gradual experience known to the world, therefore it does not arise from the aftermath of direct perception. For all conceptualizations, merely the consciousness that is the nature of inference, its nature has no power to establish others, so how can this refute the prior and posterior nature of the consciousnesses? This is the same reasoning. Therefore, by the power of appearance to conceptualization, the object of another truly knowing is difficult to refute and abandon by the power of certainty, but because other means of realizing that very truth do not truly arise. If that is the case, then it is conventional truth, not ultimate truth. If you admit that, then the nature of cause and effect will not become ultimate truth either. For the knowledge established by inference, and the meaning of the ultimate truth of non-duality and variety, etc., a handful of water should be given, therefore, stay doing nothing! Therefore, for the consciousness that exists ultimately, the nature of cause and effect is reversed, therefore, this shows the absence of evil views, and refutes the self-nature of others, and the nature of phenomena that is struck by the reasoning that "whatever is dependently originated, you consider to be emptiness," therefore, those who want to pursue self-nature should abandon it far away. Therefore it is said: "The self-satisfied with things, your lion's roar is different." If that is the case, even if the cause and effect of the consciousness that exists ultimately is also ultimately existent, but you say that this is just an image, is there no other valid cognition that can harm it other than raising your voice? This should be said, whatever is not the nature of one and many, that is not ultimately existent, for example, a lotus in the sky. The blue, etc. that has become fully visible is also not the nature of one and many, this is the pervasive non-apprehension. For you who say that all phenomena are without self-nature, how can the phenomena of what is to be established and what establishes, etc., truly arise?
Tibetan
ན། ཐམས་ཅད་དུ་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་དོན་དམ་པའི་བསམ་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཆོས་ཅན་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང༌། །ཐ་དད་ཐ་མི་དད་ཇི་འདྲ། །མ་མཐོང་བ་ཡི་དེ་ཉིད་དོན། །ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ལས་རྟོགས་འགྱུར། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་བརྟེན་ནས་ནི། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་གནས། །དོན་དམ་པ་ལ་འཇུག་དོན་དུ། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྟགས། །ཞེས་བྱ་བའོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡང་ཁོ་བོ་ཅག་མི་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་ཆོས་ཅན་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཆ་བཅས་ཡན་ལག་རང་བཞིན་སྐྱོན། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་ལྟར་ཆ་མེད་ལ། །གཅིག་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་ལ་ཡང༌། ། དུ་མ་ཉིད་ནི་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །གཅིག་དང་དུ་མ་ཉིད་དག་ལས་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པ་དང༌། ལྷན་ཅིག་ཏུ་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱབ་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་ཁྱབ་བྱེད་མེད་པ་ལ་ཁྱབ་བྱ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡང་དག་པར་སྲིད་པ་ག་ལ་འགྱུར། འདིར་སྨྲས་པ། ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་བྲལ་བའི་གསལ་བ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་རང་རིག་གི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ། དེ་གནོད་པ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་གནོད་པ་ཉིད་དམ་བཅའ་ལའོ། །གསལ་བ་ལས་ལྷག་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་གནོད་པ་ལ་གྲུབ་པ་ལ་གྲུབ་པའོ། །རང་རིག་པ་ནི་ཡོད་མོད་ཀྱི། །རང་རིག་པ་ནི་ཡོད་མོད་ཀྱི། །རང་ཉིད་བརྫུན་པར་ཤེས་པར་གྱིས། །ཚད་མ་དག་ལ་འགལ་བ་མེད། །སྔོན་པོ་མཐོང་བཞིན་སྐད་ཅག་ལའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་འགྲུབ་པའི་ལྡོག་པ་གཞན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་མངོན་དུ་བྱས་པ་ལ་ཚད་མ་དག་ལ་འགལ་བ་མེད་དེ། སྐད་ཅིག་མ་ལྟར་མི་བདེན་པ་ཉིད་ལ་ངེས་པའི་ཤེས་པའི་རྐྱེན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ནི་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྔོན་པོའི་ཡོད་པ་ཉིད་བཟུང་བའི་མངོན་སུམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པའི་སྒྲུབ་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་ཉིད་ལ་གནོད་པ་ནི་འགལ་བ་ཁོ་ན་སྟེ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པར་བྱས་པའོ། །དེ་བས་ན། མི་བདེན་ངོ་བོ་རིག་པ་འདི་ནི་དོན་གང་ཡིན། །མེད་པའི་ངོ་བོ་རིག་པ་ཞེས་བྱ་དོན་གང་ཞིག ། རིག་པ་ཉིད་ནི་འདི་ཡི་ཡོད་པ་ཉིད་བཤད་དེ། །དེ་ཡི་དགག་པ་དང་ནི་སྒྲུབ་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཆ་དང་བྲལ་བ་ནི་ག
Chinese
那，在一切情况下，对于世间所称道的法，才会有胜义的思考介入。如《释量论》所说：有法与法的安立，以及异与非异如何？未见之彼真实义，如何能从世间了悟？彼即如此依赖后，所立能立真实住，为入胜义之义故，智者们以此而详察。如是说。对于蓝色等等，我们并非连认识都不允许，因为那样一来，有法在外境中成立就会成为事实。也不是说自性不成立，因为：有分肢分自性过，如极微尘无分者，一性若不成立时，多性亦定不成办。也不是说周遍不成立，因为从一与多性中没有其他的形态，并且是事物本身的周遍。因此，如果不存在周遍者，那么周遍对象存在的真实性又怎么可能成立呢？此处说，所有差别都已脱离，仅仅是明亮自性的蓝色等等的存在的本身，是由自证的现量所成立的，因此，对于它的损害，就是对于现量的损害，也就是对于承诺的损害。比明亮更为殊胜的存在的本身，对于它的损害，就是对于已成立之上的成立。自证是存在的，自证是存在的，请知晓自身是虚假的，对于量是没有相违的，就在见到蓝色的一刹那。由比量所成立的，由其他的反体所区分的，由现量所显现的，对于量是没有相违的，因为如同刹那一样，对于不真实的确定之识的因缘不会产生，所缘是不同的，这就被称为明亮。因为，抓住蓝色存在的本身的现量的一刹那，就是对于毁灭的成立，也就是对于存在的本身的区别的成立，因此，没有相违。对于存在的本身的损害，就仅仅是相违，也就是被现量所损害。因此，不真实的自性之识，这又是什么意义呢？称为不存在的自性之识，又是什么意义呢？识的本身就是此处的存在本身，那么，对于它的遮破和成立又该如何呢？也不是成立周遍，因为无分是...
English
Now, in all cases, it is with respect to the object of fame in the world that the ultimate thought enters. As it is said in the Commentary on Valid Cognition: The subject of the dharma and the establishment of the dharma, and how are different and non-different? The very meaning of what is not seen, how can it be understood from the world? That is, relying on it in this way, the object to be proven and the means of proof truly abide. For the sake of entering the ultimate meaning, the wise examine it closely. Thus it is said. We do not disallow even the mere understanding of blue and so on, for by what would the subject of the dharma be established as external? It is not that its own nature is not established, for: With parts, limbs, nature, faults, like the finest dust, without parts, if oneness is not established, multiplicity will not be accomplished. It is not that pervasion is not established, for there is no other form than one and many, and it is the pervasion of the thing itself. Therefore, if there is no pervader, how can the reality of the existence of the pervaded be established? Here it is said that the very existence of blue and so on, which are characterized only by clarity, devoid of all distinctions, is established by self-awareness. Therefore, harm to it is harm to direct perception, that is, harm to the commitment. Existence itself, which is more excellent than clarity, is established upon the establishment of harm. Self-awareness exists, self-awareness exists, know that self is false, there is no contradiction to valid cognition, in the moment of seeing blue. What is established by inference, distinguished by another reverse, manifested by direct perception, there is no contradiction to valid cognition, for like a moment, the cause of certain knowledge of untruth does not arise, the object is different, this is called clarity. Because the moment of direct perception that grasps the very existence of blue is the establishment of destruction, that is, the establishment of the distinction of existence itself, therefore, there is no contradiction. Harm to existence itself is only contradiction, that is, harmed by direct perception. Therefore, what is the meaning of the knowledge of the untrue nature? What is the meaning of the knowledge of the non-existent nature? The very knowledge is said to be the existence itself here, so how can its negation and establishment be? It is not the establishment of pervasion, for indivisibility is...