Tibetan
ས་དབེན་པའི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱལ་ཚབ་ཀྱི་རྒྱལ་པོས་གསུངས་པ། འདི་ནི་གཟུགས་བརྙན་ཏེ་གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་འཇིག་པ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་རྟག་པ་ཞེས་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པའོ། །དེ་ཉིད་ཕུང་པོ་ལྔའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་གཟུགས་ཞེས་ཏེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ ལྟར་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དག་ལ་སོ་སོར་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ངོ༌། །ཕྱི་རོལ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་རྣམས་ལ། །གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཉིད་དུ་བརྟགས་ཞེས་སྨྲས་སོ། །གཟུགས་འཇིག་པ་ལ་རབ་ཏུ་འཇིག་པའོ། །གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ། །གཟུགས་ལ་རྟག་ཏུ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་དབང་ལས་ལྷག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅིག་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་ཅིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བརྟགས་པ་དེ་ལྟར་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་གཞན་གྱི་དབང་ཞེས་བྱ་བའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་གཞན་དབང་མེད་པས་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མདོར་བསྡུས་པ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཉིད་གཞན་དབང་རྣམ་པར་འཇིག་པས་རྣམ་པར་དག་པའི་གཞན་དབང་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྐྱེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དེ་ཉིད་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་དེ་གཟུགས་བརྙན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོ་དོན་དམ་པར་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གསལ་བ་ཙམ་གྱི་ལུས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་གཞན་དབང་ཉིད་ཅིས་བྱ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དེ། འདི་ལྟར་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་རྟོགས་པར་ངེས་པ་ཉིད་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་དེ་སྨྲ་བ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྔ་མ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་མ་ཡིན། དེ་གཉི་གའི་བག་ཆགས་ལས་སྐྱེས་པ་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་འདི་ལས་འདི་ཞེས་ཐ་དད་པར་འཛིན་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཐ་སྙད་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་རང་རིག་ཙམ་ལ་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་གཏམ་ལ་འདྲིས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་འདི་ཙམ་གཞན་གྱི་བློས་རྟོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་ཙམ་དང་ལྡན་པས་འདི
Chinese
在所有寂静自性圆满之处，由王位继承者之王所说：这是影像，即色法无常，只要识完全坏灭，并且识无常，这就是在清楚地显示。所谓色法，就是显现为色法的识。它本身被安立为五蕴的形态，称为色，这就是它们的意愿。如此一来，就像行蕴与不异的自性，感受和意识的蕴被分别安立一样，对于各种识也是如此。对于像外境一样显现的事物，被称为被认为是色蕴本身。色法的坏灭就是彻底的坏灭。存在于其中的就是色法的无常性。色法并非恒常不存在。例如，由于它们超越了他者的控制，所以空性并非真实存在，因为就像刹那等一样，无论如何以何种自性来考察，它都不是真实存在的。然而，所谓“他者的力量”，就是其自身特征的自性。因此，由于没有他者的力量，所以被称为一切皆无。简而言之，真实存在本身，由于他者的力量的完全坏灭，因此从完全清净的他者力量中空性的所生之自性就是空性，而这本身就是般若波罗蜜多，而不是影像。然而，它们作为因果的自性并非真实存在，仅仅是显现的身体，对于识来说，根本没有任何他者的力量。就像这样说，确定先前和后续的理解本身，就是理解因果的自性，这是说话者们应该明确表达的：既不是先前的，也不是后续的。从这两者的习气中产生，执持后续的自性，从这个产生这个，像这样区分执持因果的自性，体验的名称执持不是，因为在一切中，仅仅是自证的能力，与其他人的言语熟悉是不合理的。如果这一点也被他人的智慧所理解，即使是这样，也因为具备了这一点，所
English
Spoken by the King of Successors in all places where the nature of solitude is completely accomplished: This is an image, that is, form is impermanent, as long as consciousness is completely destroyed, and consciousness is impermanent, this is clearly showing. What is called form is the consciousness that appears as form. It itself is established as the form of the five aggregates, called form, and this is their intention. In this way, just as the aggregates of formation and the non-different nature, the aggregates of feeling and consciousness are separately established, so it is also for the various consciousnesses. For things that appear like external objects, it is said to be considered as the aggregate of form itself. The destruction of form is complete destruction. What exists in it is the impermanence of form. Form is not always non-existent. For example, because they transcend the control of others, emptiness is not truly existent, because like moments and so on, no matter how it is examined with what nature, it is not truly existent. However, what is called "the power of others" is the nature of its own characteristics. Therefore, because there is no power of others, it is called that everything is non-existent. In short, the truly existent itself, due to the complete destruction of the power of others, therefore the nature of the born from the emptiness of the completely pure power of others is emptiness, and this itself is Prajnaparamita, not an image. However, their nature as cause and effect is not truly existent, it is merely a manifesting body, and for consciousness, there is no power of others at all. Just as it is said, determining the understanding of the previous and subsequent itself is understanding the nature of cause and effect, this is what speakers should clearly express: it is neither the previous nor the subsequent. Arising from the habits of these two, holding the subsequent nature, this arises from this, like this, distinguishing and holding the nature of cause and effect, the name holding of experience is not, because in everything, it is only the ability of self-awareness, and familiarity with the words of others is unreasonable. If this point is also understood by the wisdom of others, even so, because it possesses this point, what
Tibetan
་ཙམ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་འདི་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློས་ ནི་གཅིག་ཀྱང་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་པོ་གཞན་གང་ཡིན་པ་རྟོགས་པ་དང༌། རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་གང་གི་ཡུལ་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་བས་ན་དེ་དག་ལ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ཡུལ་ཡིན་ལ་འདིས་ནི་སྔ་ཕྱིའི་ངོ་བོའི་རྟོགས་པ་ནི་སུན་འབྱིན་པར་འཛིན་ནོ། །སྔ་ཕྱི་ཉིད་འགའ་ཞིག་གིས་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་གང་གིས་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཞེས་བསམ་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་མངོན་སུམ་ཙམ་གྱིས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རང་རིག་མེད་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དུས་ལ་ནི་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་ཙམ་གྱི་སྦྱོར་བ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་ནི། གང་དུ་ཐ་དད་པའི་སྔ་ཕྱིའི་ངོ་བོའི་སྦྱོར་བའོ། །བློ་ནི་སྔ་མིན་ཕྱི་མ་མིན། །དེ་འཛིན་པ་པོ་བདག་གཞན་མིན། །ཕྱི་ནས་རྣམ་རྟོག་འཛིན་པ་ཞེས། །ཟུག་རྡུ་སྐྱ་བསེང་རྒྱལ་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་འོས་པ་གནས་པ་ཁོང་སྟོང་དག་པས་ཡང༌། །གང་ཕྱིར་ནམ་ཡང་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། །དུས་གཞན་ལ་ནི་གང་གིས་དུས་སུ་གང་གིས་མཐོང་བ་སྟེ། །རྒྱུ་ལ་ཐེ་ཚོམ་གལ་ཏེ་མི་གནོད་པ་ནི་དེ། །དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་གང་ལ་ནི། །དེ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །ཇི་ལྟར་དམིགས་བྱ་བ་མི་དམིགས་པ་ཡི་དུས་ལ་ནི། །དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་རྒྱུ་ལའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོ་འདི་ནི་སྔ་ཕྱིར་གྱུར་པ་འགའ་ཞིག་ལ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པའི་སྲིད་པ་དང་བྲལ་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བཞིན་དུ་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཇིག་པ་མི་རྟག་པ་ཞེས་དེ་རྣམས་ལ་ཐལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཁ་ཅིག་ལ་རྟོག་གེ་སྐམ་པོ་རྩ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་རྣམས་ནི་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་འདོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་སྨྲས་པ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རྣམ་རྟོག་གི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆད་པ་མེད་པ་དང་རྟག་པ་ཡང་མེད་པ་ཟག་པ་ཡང་མེད་པའི་མཐུས་འདི་རྗེས་ སུ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྟོག་གི་སྐམ་པོ་འདི་ནི་འདི་ལ་ཡང་མཐར་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་གི་ཁས་ལེན་མེད་པས་གནོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་གྲོལ་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་གྲུབ་མཐ
Chinese
仅仅具有这一点还不够。以执着于一的意识，实际上连一也不是，因此，证悟者证悟的是其他什么，被称为证悟和具有证悟。凭借它的力量，什么也不是唯一的对境，因此，对它们来说，仅仅是自己的自性才是对境，而这则驳斥了对先后自性的证悟。由于有些人不执着于先后本身，所以会认为它的自性是因果的自性。因为这不仅仅是通过显现来完成的。因此，在没有自知的显现执着之时，这完全是名言的运用；在专注于认识自己自性之时，则是区分先后自性的运用。意识既不是先，也不是后。执持它的也不是自他。从外面执持分别念，就像扎入、击打、灰尘飞扬一样。像这样适合安住，内部空虚清净，因为无论何时也不是证悟的行境。在其他时候，谁在什么时候看见什么呢？如果对因产生怀疑，那也不会造成损害。对于一切对境都寂灭的，那只是没有实体的名言。就像在不可见对境之时，是一切对境寂灭之因。因此，因果的自性，对于不缘于某些先后之物，远离对境的实有，就像外境一样，被称为不存在。因此，如果说色法的坏灭是无常，那它们就没有过失，这是真实的，现在出现的一些是干燥的、没有根基的分别念，但先前的那些并不是那样随之而来的，正如所说：依赖缘起之物的真如，由于分别念的知识的对境本身，生等是不可言说的，因此，以不断灭和不常有，以及无漏的力量，这被称为随之而行。这种干燥的分别念，对于此来说也不是究竟的，因为没有自己的承诺，所以会受到损害。例如，想要解脱的人们自己的宗派。
English
It is not enough to have only this much. With the mind that clings to one, it is actually not even one, therefore, the realized one realizes something else, and is called realization and having realization. By its power, nothing is a single object, therefore, for them, only their own nature is the object, and this refutes the realization of prior and subsequent natures. Since some do not cling to the prior and subsequent themselves, they will think that its nature is the nature of cause and effect. Because this is not done merely through manifestation. Therefore, at the time of manifest clinging without self-awareness, this is entirely the application of mere terms; at the time of focusing on knowing one's own nature, it is the application of distinguishing prior and subsequent natures. The mind is neither prior nor subsequent. The one who holds it is neither self nor other. Holding onto conceptualization from the outside, it is like stabbing, hitting, and dust flying. In this way, it is suitable to abide, empty and pure inside, because it is never the object of realization. At other times, who sees what at what time? If doubt arises about the cause, then it will not cause harm. For that in which all objects are pacified, that is merely a term without entity. Just as at the time of invisible objects, it is the cause of the pacification of all objects. Therefore, the nature of cause and effect, for not focusing on some prior and subsequent things, being separated from the existence of objects, like external objects, is called non-existence. Therefore, if it is said that the destruction of form is impermanence, then they have no fault, this is true, some that appear now are dry, rootless conceptualizations, but the previous ones are not followed in that way, as it is said: The suchness of things that depend on arising, because the object of the knowledge of conceptualization itself, birth and so on are unspeakable, therefore, by the power of non-cessation and non-permanence, and without outflows, this is called following. This dry conceptualization is not ultimate for this either, because there is no own commitment, so it will be harmed. For example, the tenets of those who want to be liberated.