Tibetan
། གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ཆོས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་དེ་ལའོ། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་འགྱུར་རམ་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་འགྱུར་རམ་འོན་ཏེ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་འགྱུར་སྙམ་ན། དེ་ལ་ཀུན་བརྟགས་ནི་མ་འཚལ་ཏེ་བི་དལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྙེད་པའི་དོན་ལའོ། །རྙེད་པར་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་ཡང་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དབང་གི་ངོ་བོས་མ་དམིགས་ཏེ་དེ་བརྫུན་པ་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པས་ནི་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་སྟེ་དེའི་གནས་སྐབས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་གང་ལ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །མ་འཚལ་བ་ནི་དཔྱོད་པ་ལས་སྔ་རོལ་དུ་སྟེ་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བར་མི་ཐོབ་ཅིང༌། ཅའ་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་མ་དམིགས་པས་སོ། །དཔྱད་པ་ལ་ཡོད་པ་ན་མི་རྟོག་ཅིང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་མ་འཚལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཞིན་དུ་འཐད་པ་རྣམས་སོ། །གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་རིགས་པས་མཐོང་བ་ལ་གནོད་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ནི་གདམས་པའོ། །རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་རྟོགས་པ་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་ལ་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་དོར་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག་གོ །དེ་བས་ན་དོན་དམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་ལ་མཐོང་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གདམས་པ་མེད་པ་ཞེས་ཤེས་ནས་གལ་ཏེ་མི་སྨྲ་བར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་བཟུང་བར་བྱས་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གདམས་ངག་བྱའོ། །གཞན་དུ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཉམས་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་རྣམས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཉེ་
Chinese
宣说：也称为菩萨之法，菩萨的自性法即是菩萨之法。因为菩萨是以遍计所执的自性存在，还是以他起自性存在，还是以圆成实性存在呢？对此，遍计所执是不可得的，名为“毗达”（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是指获得之义。不是已获得的。如同兔角一般，因为那完全不存在。以他起自性不可见，因为那是虚假的，仅仅是显现，其自性是不存在的。以圆成实性也无法如实照见，因为在那状态下，一切法 与真如一体，谁能见到什么呢？其他如前。不可得是指在观察之前，无法如实获得其体性。为什么呢？因为不可见。在观察时，不分别，也无法如实照见，这是指以极度平等安住的无分别智慧。般若波罗蜜多也是不可得的，如同菩萨一般，都是合理的。所谓“谁”是指任何都不，因为理性能损害所见。所谓“于谁”是指对于任何都不，如同菩提心一般。为了知晓，为了证悟而说的是教导。对于随所开示的证悟，以随顺者们的行为本身来中断传承，应当舍弃的就是口诀。因此，以胜义谛的方式，般若波罗蜜多和菩萨们是不可见的。因此，知道没有教导后，如果默不作声，那时就会舍弃众生的利益。因此，为了使众生完全成熟等利益，以善巧方便，仅仅执持遍计所执的体性，以世俗的方式对众生进行般若波罗蜜多的教导。否则，就会造成众生利益的巨大损失。因为这些是一切法胜义谛的空性接近
English
It is said: Also called the Dharma of Bodhisattvas, the Dharma of the nature of Bodhisattvas is the Dharma of Bodhisattvas. Because, does a Bodhisattva exist by the nature of complete imputation, or does it exist by the nature of other-dependence, or does it exist by the nature of complete accomplishment? To this, complete imputation is unattainable, called "Vidala" (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) which means to obtain. It is not what has been obtained. Like a rabbit's horn, because it does not exist at all. The nature of other-dependence is invisible, because it is false, only appearing, its nature is non-existent. By complete accomplishment, it is also impossible to truly see, because in that state, all dharmas are one taste with Suchness, who can see what? The rest is as before. Unattainable means before observation, the characteristics cannot be obtained as they are. Why? Because it is invisible. When there is observation, there is no conceptualization, and it is impossible to truly see, which means by the non-conceptual wisdom of extremely equal abiding. Prajnaparamita is also unattainable, like Bodhisattvas, all are reasonable. The so-called "who" means no one, because reason can harm what is seen. The so-called "to whom" means to no one, like Bodhicitta itself. To know, what is said for the sake of realization is instruction. For the realization that is subsequently shown, the action of those who are in accordance with it interrupts the lineage, what should be abandoned is the oral instruction. Therefore, in the manner of ultimate truth, Prajnaparamita and Bodhisattvas are invisible. Therefore, knowing that there is no instruction, if one remains silent, then one will abandon the benefit of sentient beings. Therefore, for the benefit of fully ripening sentient beings, etc., with skillful means, only holding the nature of complete imputation, in a conventional way, give the instruction of Prajnaparamita to sentient beings. Otherwise, there will be a great loss of benefit for sentient beings. Because these are close to the emptiness of the ultimate truth of all dharmas.
Tibetan
བར་སྲིད་པའི་ཀུན་གལ་ཏེ་བསྟན་པར་མ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མ་ཤེས་པ་ནི་སྒོམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མ་བསྒོམས་པས་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ངན་སོང་དང་ངན་འགྲོ་དང་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་དང་ན་བ་དང་འཆི་བ་དང་མྱ་ངན་དང་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་ དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་འཁྲུག་པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་དེའི་གནས་སྐབས་ཅན་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་སྟེ་དོན་དམ་པར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པ་ཞེས་ཅི་ནས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གདམས་ངག་རྣམས་ལ་དོན་དམ་པར་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །ཉེ་བར་རྫོགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་བསྟན་པར་མཛད་པ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བ་ངེས་པར་བསྟན་པར་འབྱུང་བའི་གདམས་ངག་བདག་གིས་བསྟན་ཞེས་འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་གྱི་དགོངས་པའོ། །ད་ནི་གདམས་ངག་འདིའི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། འོན་ཀྱང་ཡང་གལ་ཏེ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གལ་ཏེ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་མི་ཟད་པ་གཞན་གལ་ཏེའི་དོན་ལའོ། །འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་གདམས་ངག་མེད་པ་ལའོ། །སྨྲས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང་ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྱུང་བའི་དུས་ལ་ལ་ཊའོ། །སྨྲས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨྲས་པའི་དོན་ལའོ། །བསྟན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལའོ། །ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལའོ། །མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤེས་རབ་མངོན་པར་འཕེལ་བ་དང་དད་པ་མངོན་པར་འཕེལ་བའོ། །ཤེས་རབ་མངོན་པར་འཕེལ་བས་སེམས་ཀྱི་བསྐུམ་པ་མེད་པའོ། །དད་པ་མངོན་པར་འཕེལ་བས་སྐྲག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའོ། །ཤེས་རབ་དེ་ཡང་གནས་གསུམ་ལ་ལྷག་པ་ཡིན་ཏེ་ཟབ་མོ་བསྟན་པ་དང་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱེད་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་ཤིན་ཏུ་ཡང་ངོ་མཚར་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལའོ། །འདི་རྣམས་མདོ་ལས་འབྱུང་བའི་ཟབ་མོའི་གནས་རྣམས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བྱས་པའི་སེམས་བསྐུམ་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གནས་གསུམ་པོ་འདི་རྣམས་ལ་མ་དད་པར་བྱས་པས་སྐྲག་པ་སྐྱེ་བ་མ
Chinese
如果中阴的所有重要性没有被教导，那么那时就不会知道。如果不知道，就不会修行。如果没有修行，就不会证悟。因此，对于众生来说，所有从无始以来的无明所生的烦恼，以及恶趣和恶道，以及生、老、病、死、悲伤和哀号，以及痛苦、不悦和混乱之因的实物执着，都将处于那种状态。因此，所有法都只是名言，究竟而言，与空性一味，无论如何都应以世俗的方式教导。这样，般若波罗蜜多和菩萨的教言在究竟上是不存在的。当以圆满的世俗谛进行教导时，圣者善现的意图是说，我已教导了必然会出现的教言，即所有法的不缘之瑜伽。现在，为了教导此教言的果，说了“然而，如果”等等。如果，那就是指其他无尽的如果之义。如此这般，是指究竟上没有教言。说了等等，因为是现在发生和接近的缘故，所以是现在时。说了，是指说的意义。教导，是指听闻自性的智慧之相。近于教导，是指思考自性的智慧之相。已经显现的差别。因为这一切不缘之瑜伽的果是智慧增长和信心增长。智慧增长则没有心的收缩。信心增长则没有恐惧等等。那智慧也胜过三个处所，即深奥的教导和极度痛苦的成就，以及极其稀有的佛法。这些对于从经部出现的深奥处所，不会生起由智慧所作的心之收缩。对于这三个处所不信，则会生起恐惧。
English
If all the importance of the intermediate state is not taught, then it will not be known at that time. If it is not known, it will not be practiced. If it is not practiced, it will not be realized. Therefore, for sentient beings, all the afflictions born from beginningless ignorance, as well as the evil realms and evil paths, and birth, old age, sickness, death, sorrow, and lamentation, as well as suffering, displeasure, and the clinging to the reality of the cause of confusion, will remain in that state. Therefore, all phenomena are merely nominal, and ultimately, they are of one taste with emptiness, and in any case, they should be taught in a conventional way. In this way, the Prajnaparamita and the instructions of the Bodhisattvas are non-existent in the ultimate sense. When teaching with the complete conventional truth, the intention of the venerable Subhuti is to say that I have taught the instructions that will necessarily arise, which is the yoga of non-objectification of all phenomena. Now, in order to teach the fruit of this instruction, it is said, "However, if," and so on. If, that refers to the meaning of another endless if. Thus, it refers to the absence of instructions in the ultimate sense. Said and so on, because it is happening now and is near, therefore it is the present tense. Said, refers to the meaning of saying. Teaching, refers to the characteristic of the wisdom of the nature of hearing. Near to teaching, refers to the characteristic of the wisdom of the nature of thinking. The distinction of having manifested. Because the fruit of all this non-objectification yoga is the increase of wisdom and the increase of faith. With the increase of wisdom, there is no contraction of the mind. With the increase of faith, there is no fear and so on. That wisdom is also superior to the three places, namely the profound teachings and the accomplishment of extreme suffering, and the extremely rare Buddha Dharma. For these profound places arising from the Sutras, there is no arising of the contraction of the mind made by wisdom. By not having faith in these three places, fear arises.