Tibetan
ར་ན། དེའི་ཚེ་གཞན་བརྡ་བཟུང་བ་རྣམས་ཀྱང་མཐོང་བ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་ནི་འདིའི་མིང་ཅན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་མིང་ནི་ཆོས་བསྐྱེད་པའི་དུས་སུ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་འགགས་པས་འགག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེའི་མིང་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་འགགས་ཀྱང་དེའི་མིང་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དེ་འཇིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་གཞན་མ་ཡིན་ན་འོན་ཀྱང་འདི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཞེས་བྱ་བའི་དགོངས་པའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རང་བཞིན་ཉིད་མི་འཛིན་པས་བདག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་རྟོག་པར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་པར་ཞེན་པས་ན་ཕུང་པོ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་འགྱུར་རམ། ཇི་ལྟར་ཆད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ལྟར་རོ། །ཕུང་པོ་ལྔ་ལས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་གཞན་ཞིག་ཡིན་ནམ་ཇི་ལྟར་རྟག་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་ བའི་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་ཏེ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་གཟུང་བར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གཟུང་བར་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་དེ་མི་རིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་བཞིན་སེམས་ཅན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་ཡང་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བའི་སེམས་ཅན་ཡོད་པར་གྱུར་ན་དེ་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་རི་བོང་གི་རྭ་དང་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་དང་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བའི་སེམས་ཅན་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་དོ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ལྔའི་དེ་རྟག་པ་ཉིད་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་བླ་དགས་པའི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་བླ་དགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཡང་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་པར་འགྱུར། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀུན་ཏུ་
Chinese
若然，彼时领会其他语言者，仅凭一见，便能了知“此乃某某之名”吗？实则并非了知。因此，名并非于法生起之时产生。法灭之时亦非灭，何以故？彼之名之事物虽灭，然彼之名仍可于世俗中称说，此非可怖之事。因此，以无生灭之故，虽非法异，然此乃仅为名言之意。众生之自性，于菩萨亦不合理，何以故？菩萨不执著自性，如执著我等一般，所作分别，乃以二种方式而行。菩萨以自性显现执著，则五蕴之自性将成何状？如断见者遍计我一般。抑或如常常见者遍计我一般，与五蕴相异而成他者？于此，暂且五蕴乃所取与能取之差别自性，然所取非有，以所取之相不应理故。能取亦非有，以无所取故，彼不应理之故。五蕴皆无，故彼之自性众生乃菩萨。若复有异于五蕴之众生，则彼将如是了知，然实非了知。因此，如兔角、石女之子等，与石女之子等相似之众生，何以即是菩萨？色等五者，彼常恒与无常等之假名自性，菩萨亦不合理，何以故？色等诸法，实则全无，以是遍计故。何以彼等之假名，乃全无之菩萨？色等法之自性，于菩萨亦不合理，以色等诸法皆是
English
If so, would those who understand other languages, upon merely seeing, be able to recognize, "This is the name of so-and-so"? In reality, it is not understanding. Therefore, name does not arise at the time of the arising of phenomena. It also does not cease with the cessation of phenomena, for even if the object with that name ceases, that name can still be spoken of in conventional terms, and this is not a fearful thing. Therefore, since there is no arising or ceasing, although it is not a different phenomenon, this is the intention that it is merely a designation. The nature of sentient beings is also not reasonable for a Bodhisattva, for why? A Bodhisattva does not grasp at self-nature, and the discriminations made, like grasping at self, etc., proceed in two ways. If a Bodhisattva manifestly clings to self, then what will become of the nature of the five aggregates? Like those who assert annihilationism completely imputing a self. Or is it something else that is different from the five aggregates, like those who assert permanence completely imputing a self? Here, for the moment, the five aggregates are of the nature of the distinction between what is to be grasped and what grasps, but what is to be grasped does not exist, because the characteristic of what is to be grasped is not reasonable. What grasps also does not exist, because since there is nothing to be grasped, it is not reasonable. Since the five aggregates are all non-existent, the sentient being who is their nature becomes a Bodhisattva. If, again, there were a sentient being who is different from the aggregates, then that would be understood as such, but it is not understanding. Therefore, why is a sentient being like a rabbit's horn, the child of a barren woman, etc., the Bodhisattva? The nature of the five forms, such as form, etc., which are the conventional terms of permanence and impermanence, etc., is also not reasonable for a Bodhisattva, for why? Forms, etc., are in reality completely non-existent, because they are completely imputed. Why would the conventional terms of those, which are completely non-existent, be the Bodhisattva? The nature of phenomena such as form, etc., is also not reasonable for a Bodhisattva, because all phenomena such as form, etc., are
Tibetan
བརྟགས་པའི་ངོ་བོར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མེད་པས་དེ་དང་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཡང་གཞན་དབང་རྣམས་ལ་མི་བདེན་པའི་སྣང་བ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར་ལྷག་མ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་གང་ལ་བལྟས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་མིང་གིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཞན་ནི་གཞན་ལ་མཐོང་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་མཐོང་ན་འདི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འདུས་བྱས་རྣམས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡང་དག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་ཞེས་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་སྔར་དངས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆུ་ཕྱིས་ཤིན་ཏུ་དངས་པ་ལ་ཆུ་དེ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་ཡང་སྔར་སྤྲིན་ལ་སོགས་པས་དྲི་ མར་བྱས་པའི་ནམ་མཁའ་ནི་ཕྱིས་དྲི་མ་མེད་པར་གྱུར་པ་ལ་ནམ་མཁའ་དེ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྔར་མ་དག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཕྱིས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་སྟེ་ཞེས་བྱ་བས་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་གང་ལ་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ལ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་རྣམས་ཀྱང་ཕྱོགས་བཞི་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལས་བྱུང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བགྱི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་མིང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དགོངས་པའོ། །ཞེས་བགྱི་བའི་སྒྲ་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་སྟེ་ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོ་བྱུང་བར་གྱུར་པ་ཟས་གཙང་ཞེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་དག་པའི་ལུགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉི་ག་ཡང་མ་མཐོང་ན་ཇི་ཞིག་འཐད་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ། བདག་གིས་མ་འཚལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་མིང་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན
Chinese
因为在被考察的自性中不存在的缘故。因为那不存在，所以和那以及显现的识的自性，对于他者自在也仅仅因为不真实的显现而没有，剩余的以圆成实的自性由那些产生，一切法也是在圆成实的状态中是真如的自性。因此，观察什么而以菩萨之名来称呼呢？因为什么而说他者见到他者呢？或者如果将有为法见于无为法的法界中，这也不存在，因为没有差别。例如，真如仅仅在不清净的状态中被称为有为法，而那真如仅仅在清净的状态中被称为无为法。就像以前不清澈的水，后来变得非常清澈，被称为还是那水一样。就像以前被云等染污的虚空，后来变得没有染污，被称为还是那虚空一样。同样，以前不清净的真如，后来变得非常清净，也被称为还是那真如，因此有为法和无为法在自性上没有差别。因此，什么会见到什么呢？因为为什么说自己以自己真实地随见呢？这些也仅仅是从不缘四边的瑜伽中由大者们所产生的。那也是以“我”等开始的。《般若波罗蜜多》被称为《般若波罗蜜多》也是从名等中产生他者的自性，因此，那也如同菩萨一样，如何能见到呢？是这样的想法。“被称为”的声音是极度著名的，就像国王出现，被称为净饭王，是完全清净的规矩一样。如果两者都没有见到，什么才是合理的呢？这样说道。以“我没有见到”等开始，如果菩萨没有被见到，那么名等法怎么会成为菩萨呢？
English
Because it does not exist in the nature of being examined. Because that does not exist, the nature of consciousness that appears with that, for others, is also absent only because of the unreal appearance, so the remainder arises from them with the nature of perfect accomplishment. All dharmas are also the nature of suchness in the state of perfect accomplishment. Therefore, by looking at what is one called by the name Bodhisattva? Why is it said that another sees another? Or if conditioned dharmas are seen in the realm of unconditioned dharmas, this also does not exist, because there is no difference. For example, suchness itself is called conditioned in the impure state, but that same suchness is called unconditioned in the pure state. Just as water that was not clear before is later called the same water when it becomes very clear. Just as the sky that was previously stained by clouds, etc., is later called the same sky when it becomes free from stains. Similarly, suchness that was previously impure, even if it later becomes very pure, is still called that same suchness, so there is no difference in nature between conditioned and unconditioned dharmas. Therefore, what will see what? Why is it not said that one truly sees oneself? These also only arise from the great ones in the yoga of not focusing on the four extremes. That also begins with "I", etc. The Prajñāpāramitā is called Prajñāpāramitā, which also arises from names, etc., as the nature of another. Therefore, how can that also be seen like a Bodhisattva? That is the idea. The sound of "called" is extremely famous, just as when a king appears, he is called Śuddhodana, which is a completely pure custom. If neither is seen, what is reasonable? Thus it is said. Starting with "I have not seen", etc., if a Bodhisattva is not seen, how can the dharmas of names, etc., become a Bodhisattva?