Tibetan
་མ་ལ་སོགས་པའི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ལ་རྟོག་གེ་བའི་རིགས་པ་རྣམས་ལས་མཚན་ཉིད་དང་མི་འདྲ་བ་ཉིད་རྒྱས་པར་མཛད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྟོག་གེ་བའི་རིགས་པ་རྣམས་ནི་ཕ་རོལ་པོ་ཕམ་པ་ཙམ་གྱི་འབྲས་ཅན་ཏེ་རྟོགས་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་བསམ་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་འདི་རྣམས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་བསྒོམ་པ་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པའི་ཤེས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོར་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཅི་ལྟ་ཅི་ལྟར་སྒྲོ་འདོགས་པ་འབྱུང་བ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་དེ་བས་ན་མདོ་ཐ་དད་པ་དང་བསྟན་བཅོས་ཐ་དད་པས་དོན་ཐ་དད་པ་ལ་ཉེ་བར་དམིགས་ནས་སོམ་ཉི་མི་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་བསྒོམ་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་རྣམས་ལ་སའི་དབྱེ་བས་རྟོགས་པ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་རྣམས་ཁ་ཅིག་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་དང༌། ཁ་ཅིག་ནི་གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བས་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་མི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་བཤད་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གསུང་རབ་ལ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ཀྱི་རིགས་པས་ཟློས་པའི་སྐྱོན་སྤངས་པའི་དོན་དུ་འབད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། ཉོན་མོངས་དགྲ་རྣམས་མ་ལུས་འཆོས་པ་དང༌། །ངན་འགྲོ་སྲིད་ལས་སྐྱོབ་པ་གང་ཡིན་དང༌། །ཆོས་སྐྱོབ་ཡོན་ཏན་ཕྱིར་ན་བསྟན་བཅོས་ཏེ། །གཉིས་པོ་འདི་དག་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་མེད། །ཅེས་བྱ་བས། གསུང་རབ་ནི་བསྟན་བཅོས་སུ་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་གང་ཞིག་བསྟན་པ་དང་པོ་ལ་ཉེ་བར་མ་ཞུགས་པ་དེ་རྣམས་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་ཟབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་གང་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་མ་བྱས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ་བའི་དོན་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་རྣམས་གནས་དང་གནས་རྣམས་སུ་འདོན་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ཐོབ་པ་དང་དགོས་པ་རྫོགས་པ་ཁ་ཅིག་རྣམས་ལ་ཡང་ཆོས་ལ་གུས་པའི་ཕྱིར་གནས་པ་དང་ཁ་ཅིག་ལ་བསྟན་པ་མ་རྫོགས་པ་ཉིད་ལ་རང་གི་གནས་སུ་འགྲོ་བ་དང་གཞན་རྣམས་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་དང་དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་སླར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བས་ན་འདིར་བསྟན་པའི་དུས་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སོགས་
Chinese
也使《母经》等论著，从思辨者的理路中，广弘了与体性不相符之处。因为思辨者的理路，只是使他者屈服的果，而不是成为证悟之方便。因此，要知道这并非仅仅是思索经文之义所必需的。这些空性，是为了使修习一切法不可得能增上的缘故，以串习之识，由诸菩萨分别观察的。因此，如何如何产生增益，就如何如何善加趣入，因此，不应以不同的经典和不同的论著，执著于不同的意义而犹豫，因为能使修习一切法不可得在一切方面增上，是真实产生的缘故。因此，这些并非以地的差别而产生证悟。有些事物以空性的自性证悟，有些则称为其他，因此，无论如何，不精通经文意义的人们，如此宣说是不合理的。对于经文，也不应为了消除以世间论著的理路重复之过失而努力，因为：能调伏所有烦恼怨敌，以及救脱恶趣轮回者，为了护法功德故为论著，此二者在其他宗义中没有。如是说，经文被说为论著。如是，那些没有趋入最初教法者，是为了证悟之义而宣说的。由于极其深奥，对于空性之义，那些没有证悟者，为了使彼等证悟之义而再三宣说。正因为此，在不生之义上获得忍等果位，才会在处与处中宣说。对于有些获得证悟和圆满必要者，也是因为对法的恭敬而安住，有些则因为教法未圆满而前往自己的处所，有些则接近，以及为了彼等之义而再次宣说等。因此，在此宣说之时，见道等
English
It also extensively propagated the dissimilarities with characteristics from the reasoning of thinkers in treatises such as the Mother Sutra. Because the reasoning of thinkers only has the result of defeating others, it is not a means of realization. Therefore, it should be known that this is not only necessary for contemplating the meaning of the scriptures. These emptinesses are individually examined by the Bodhisattvas with the knowledge of familiarity for the purpose of increasing the meditation on the non-apprehension of all phenomena. Therefore, however much imputation arises, so much the better one should enter into it. Therefore, one should not hesitate by clinging to different meanings with different sutras and different treatises, because it truly arises to increase the meditation on the non-apprehension of all phenomena in every way. Therefore, these do not arise from realization due to the difference of grounds. Some things are realized by the nature of emptiness, and some are called other, therefore, in any case, it is unreasonable for those who are not proficient in the meaning of the scriptures to explain it in this way. Regarding the scriptures, one should not strive to eliminate the fault of repetition with the reasoning of worldly treatises, because: That which subdues all the enemies of affliction, and saves from the suffering of bad destinies, is a treatise for the sake of protecting the Dharma's qualities, these two are not in other tenets. Thus it is said, the scriptures are spoken of as treatises. Thus, those who have not approached the first teachings are taught for the sake of realization. Because of its extreme profundity, those who have not realized the meaning of emptiness are repeatedly taught for the sake of their realization. Precisely for this reason, the fruits such as obtaining forbearance on the meaning of non-arising are proclaimed in places and places. For some who have attained realization and fulfilled their needs, they also abide out of respect for the Dharma, and for some, because the teachings are not complete, they go to their own places, and some approach, and for the sake of those, they are taught again, and so on. Therefore, at the time of this teaching, the path of seeing, etc.