Tibetan
་གསུངས་པ། རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་གང་ཡང་བསོད་ནམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དགེ་བ་རྣམས་སྤྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་མི་ཟད་པར་དོར་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ལ། །དེ་འགྲོ་མི་ཟང་པ་དེ་བཞིན། །རྟག་པ་ཉིད་དེ་དབྱེ་བ་རྣམས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དེ་གང་དུ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །སླར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ལྟར་ བསམ་པར་བྱེད་དེ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོང་པ་ཡིན་པ་གང་ཞིག་འདི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་གང་ཞིག་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་དང་ལྷག་པར་མོས་པ་རྣམས་དང་རིགས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་རིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་དག་གི་དབང་གིས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་མཁྱེན་པ་དང་ལྷག་པར་མོས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་མཁྱེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སླར་འདི་ལྟར་བསམ་པར་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་འདི་དག་ནི་ཆོས་གཞན་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་འགྲོ་བ་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འདི་རྣམས་སོ། །དེ་བས་ན་འདི་དག་ནི་ཆོས་གཞན་ཉིད་དུ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །གང་ཞིག་ཡང་བརྗོད་པ་རིགས་ནི་རང་བཞིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་རིགས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ཅི་སྲིད་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་འཇུག་གོ །དེ་ལ་ཡང་མིག་གི་སྐྱེ་མཆེད་ནས་ཅི་སྲིད་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱ་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གྲུབ་པ་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་ཁྱད་པར་ནི་རིགས་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་དེར་ཡང་སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་ཉིད་གཙོ་ཆེར་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་འགྲོ་བ་ཅི་སྲིད་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་འདི་ལ་ནི་གང་ཞིག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་བསྟན་ཏོ། །ཅི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། ནང་གི་བདག་ཉིད་སྟོང་ཉིད་ལ། །རང་བཞིན་གྱི་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི
Chinese
གསུངས་པ།（所）说：善现，菩萨们所作的任何福德，那也是被称为空性。因此，正是由于这个原因，一般而言，诸善的空性，是说不尽、不可舍弃的自性之空性。如是说：诸善之空性，彼行无尽如是，恒常自性之差别，于空性彼为何？如是说。再次，菩萨应当这样思维：如果一切法皆是空性，那么众生的自性成为贪欲等法，以及众生的自性成为贪欲等思想、习气和特别的意乐，以及种姓知识等，这些都不会被认知。由于什么原因，诸佛了知思想和习气，以及了知各种特别的意乐，以及所谓的佛法等等得以进入呢？再次，应当这样思维：这些法不能被说成是其他的法。因为这是心续中流动的状态的差别。因此，这些不是其他的法，这仅仅是自性空性。如果说种姓是自性，那是因为它是主要的。因为种姓清净的缘故，菩萨们才会尽力行事。其中，从眼处乃至意处，从无始以来成就的六处的差别，被称为种姓。然而，在那里，慈悲和智慧本身是主要的，极其清净，尽力成办有情之义，因此，慈悲和智慧的自性被称为菩萨们的种姓。薄伽梵母啊，在此，凡是所说的识之空性，那也显示了自性空性。如是说：内之自性空性中，亦有自性之空性，识之……
English
It is said: Subhuti, whatever merit is accumulated by the Bodhisattvas, that is also referred to as emptiness. Therefore, it is for this very reason that, in general, the emptiness of all virtues is said to be the emptiness of the inexhaustible, unabandonable nature. As it is said: The emptiness of virtues, That goes on inexhaustibly, just like that, The distinctions of the constant nature, In emptiness, what is that? Thus it is said. Again, the Bodhisattva should think like this: If all dharmas are empty, then the nature of beings becomes the dharmas such as desire, and the nature of beings becomes the thoughts, habits, and special inclinations such as desire, and the knowledge of lineage, etc., these will not be recognized. By what means do the Buddhas know the thoughts and habits, and know the various special inclinations, and the so-called Buddhadharma, etc., enter? Again, one should think like this: These dharmas cannot be said to be other dharmas. Because these are the differences in the state of flowing in the mind stream. Therefore, these are not other dharmas, this is merely the emptiness of nature. If it is said that lineage is nature, that is because it is the main one. Because of the purity of lineage, the Bodhisattvas strive to act. Among them, from the eye source to the mind source, the difference of the six sources that have been established since beginningless time is called lineage. However, there, compassion and wisdom themselves are the main ones, extremely pure, striving to accomplish the meaning of beings as much as possible, therefore, the nature of compassion and wisdom is called the lineage of the Bodhisattvas. Bhagavati, here, whatever is said to be the emptiness of consciousness, that also shows the emptiness of nature. As it is said: In the emptiness of inner self, There is also the emptiness of nature, Of consciousness...
Tibetan
་ངོ་བོའི་རིགས། །སྙིང་རྗེ་ཤེས་རབ་བདག་ཉིད་འདོད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །སླར་འདི་ལྟར་བསམ་པར་བྱེད་དེ་གང་ཞིག་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ མཚན་ཉིད་འདི་རྣམས་གཟུགས་སུ་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་གཟུགས་སོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཚོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཡོད་པ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སླར་འདི་ལྟར་ངེས་པར་བྱེད་དེ། གལ་ཏེ་མཚན་ཉིད་འདི་རྣམས་ནི་མཚན་གཞི་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་མཚན་གཞི་ལས་སྔར་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་མཚན་གཞི་དེ་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཕྱིས་སྐྱེ་བ་དེའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོན་ཏེ་ཕྱིས་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་མཚན་ཉིད་སྐྱེས་པའི་སྔ་རོལ་ཏུ་མཚན་གཞི་དེ་མཚན་ཉིད་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕྱིས་ཀྱང་འདིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོན་ཏེ་མཚན་གཞི་དང་མཚན་ཉིད་དག་ལ་ལྷན་ཅིག་ཉིད་དུ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དག་སྔར་སོ་སོར་མ་མཐོང་བ་དག་ལ་མཚན་གཞི་ནི་འདི་ཡིན་མཚན་ཉིད་ཀྱང་འདི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཚན་གཞི་དེ་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མཚན་གཞི་དང་མཚན་ཉིད་དག་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་མཚན་གཞི་དང་མཚན་ཉིད་ཅི་ཞིག་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ་མཚན་གཞི་མ་གྲུབ་པ་ལ་ནི་དེ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། མཚན་ཉིད་མཚན་གཞི་ལས་གཞན་ན། །གལ་ཏེ་མཚན་གཞི་མཚན་མེད་འགྱུར། །གཞན་ཉིད་མེད་ལ་དེ་དག་མེད། །ཁྱོད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གསལ་བར་གསུངས། །མཚན་གཞི་མཚན་ཉིད་དེས་གྲོལ་བ། །ངག་གི་བརྗོད་པ་སྤངས་པ་སྟེ། །ཁྱོད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྤྱན་གྱིས་ནི། །འགྲོ་བ་འདི་ནི་ཞི་བར་གཟིགས། །དེའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་གང་ཞིག་ཡང་གང་གི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འབད་པར་བྱེད་པ་དེ་རྣམས་ལ་ཡང་དངོས་པོའི་ལྟ་བ་སྤངས་པའི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བསམ་པར་བྱེད་དེ། སྟོང་པ་ཉིད་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་མདོ་ལས་གཟུགས་ལ་ སོགས་པ་རྣམས་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་པར་མཛད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། གཟུགས་སོགས་མེད་དང་དེ་ལུས་དང༌། །གནས་པའི་མཚན་ཉིད་འཇིག་པ་ནི། །དོ
Chinese
是自性之族。欲求慈悲智慧之自性。是為此說。復次應如是思惟，何者是諸法之體性？此等體性，以色為體性即是色。以經驗為體性即是感受等等。若彼等存在，則色等等亦將存在耶？復次應如是決定，若此等體性異於所依，則彼等亦將早於所依而生。屆時，彼所依無有體性，後生之體性又有何用？或者，若體性是後來的，則在體性生起之前，彼所依無有體性，故後來此體性又有何用？或者，若所依與體性同時存在，則彼等先前未曾個別見到，故無有此是所依，此是體性之差別，故所依將變成無有體性。或者，若所依與體性無有差別，則屆時應如何稱呼所依與體性？對於未成立之所依，由於與其無有差別，故體性亦將不成立。如是所說：體性異於所依，若所依無體性，無有異性則彼等無有，您已清楚地宣說。所依由體性解脫，捨棄言語之表達，您的智慧之眼，見此世間寂靜。因此，諸體性亦是由遍計之法所遍計，所謂遍計，即是自性空性。諸佛之大丈夫相三十二相，以及菩薩為何精進之目的，對於彼等亦是為了捨棄事物之見解，菩薩應思惟自性空性。應了知此三空性是世尊於經中所開示，即是開示色等等皆無有自性。如是所說：色等皆無有，彼身與，安住之體性是毀滅之，義。
English
It is the family of self-nature. Desiring the self-nature of compassion and wisdom. This is said. Furthermore, one should think like this: what is the nature of all dharmas? These natures, with form as their nature, are form. With experience as their nature, it is feeling, and so on. If they exist, will form and so on also exist? Furthermore, one should determine like this: if these natures are different from the basis, then they will also be born earlier than the basis. At that time, what is the use of the nature that is born later when the basis has no nature? Or, if the natures are later, then before the nature arises, the basis has no nature, so what is the use of this nature later? Or, if the basis and the nature exist simultaneously, then since they have not been seen separately before, there is no difference between 'this is the basis' and 'this is the nature', so the basis will become without nature. Or, if the basis and the nature are not different, then how should one call the basis and the nature? For the basis that has not been established, since there is no difference from it, the nature will also not be established. As it is said: Nature is different from the basis, if the basis has no nature, without otherness, then they do not exist, you have clearly declared. The basis is liberated by nature, abandoning the expression of words, your eye of wisdom, sees this world in peace. Therefore, all natures are also completely imputed by the completely imputed dharma, and the so-called completely imputed is the emptiness of self-nature. The thirty-two major marks of the great man of the Buddhas, and the purpose for which the Bodhisattva strives, for them also, in order to abandon the view of things, the Bodhisattva should contemplate the emptiness of self-nature. One should understand that these three emptinesses are taught by the Blessed One in the sutras, that is, teaching that form and so on have no self-nature. As it is said: Form and so on do not exist, that body and, the nature of abiding is destroyed, meaning.
Tibetan
ན་ནི་གོ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་འདི་ལྟར་བསམ་པར་བྱེད་དེ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མེད་དོ། །སྙིང་རྗེ་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་མེད་པ་དེའི་ཚེ་གང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་གང་འབད་པར་འགྱུར། དེ་བས་ན་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཡོད་དོ། །དེ་ཡོད་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཡང་ངེས་པར་བྱེད་དེ་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་འགྱུར་བ་དང་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་དོན་དམ་པའི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་འདི་ཉིད་བདེན་པ་ཉིད་དང་དོན་དམ་པ་ཉིད་གང་ཞིག་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ན་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་རྣམས་སྔར་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཐར་པ་ཉིད་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་འདི་རྣམས་ནི་ཀུན་དུ་བརྟགས་པ་སྟེ་འགྱུར་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །ཅི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། དབང་བྱེད་བྱ་བ་དང་བྲལ་སྟོང༌། །སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་རྐྱེན་ལས་འབྱུང༌། །མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །རང་བཞིན་མེད་པར་གསལ་བར་མཛད། །མདོ་འདི་ལས་ནི། ཅི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མངོན་པར་གྲུབ་པ་ལས་གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སམ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་རྣམས་ནི་དམིགས་པ་མ་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་བསྟན་པའོ། །ཡང་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་རྣམས་ ལ་མི་མཐོང་ངོ༌། །ཤེས་བྱ་ལ་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་པ། །སྟོབས་བཅུ་ལ་སོགས་སྟོང་པ་སྟེ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །སླར་འདི་ལྟར་བསམ་པར་བྱེད་དེ་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གང་ཞིག་འདི་བདག་ལ་མི་དམིགས་པ་གསུངས་པ། དེ་ལ་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་གཞན་ཡོད་དེ་གལ་ཏེ་མི་དམིགས་པ་མེད་པར་གྱུར་ན་བདག་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན་ཡང་ངེས་པར་བྱེད་དེ་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་གཞན་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གལ་ཏེ་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་དེའི་སོ་སོར་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཅི་ལྟར་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱི
Chinese
那是指理解。又应当这样思维，如果一切法都不存在，那么那时力量和无畏等等也不存在。慈悲和布施等等的菩萨之法也不存在，那时为了获得什么而努力呢？因此，清净之法是存在的。如果因为它的存在，而使一切烦恼之法也生起，那么，又应当确定，如果存在某种胜义谛之法，那么它将是常恒的。因为变化和转变之法不是胜义谛的道理。它们的这个本身是真实和胜义谛，即是不颠倒的。如果是这样，如果清净之法是胜义谛，那么那时它们先前就存在，因此不会流转于轮回。然而，如果一切烦恼之法是胜义谛，那么解脱就不会成就。因此，这些法是遍计所执，因为它们具有变化，这被称为一切法空性。如是所说：离于能作与所作，空性。如幻术般，由缘而生。怙主您将一切法，显明为无自性。此经中说：如是所说，世尊，除了现证之外，还有佛法，或者菩萨之法不是所缘吗？这正是它所显示的。又如是所说：佛法在菩萨之法中不可见。由所知等所显示。十力等是空性。如是说。再次应当这样思维，在内空性中，所说的不缘于我。对于此，不缘于它是指存在其他法，如果不存在不缘于，那么我将成为所缘吗？又应当确定，不缘于它不是其他法的道理，如果存在不缘于，那么将分别缘于它。这样，缘取的自性怎么是不缘于呢？因为这是相违的。
English
Na means understanding. Again, one should think like this: if all dharmas did not exist, then at that time powers and fearlessness, etc., would not exist. Compassion and generosity, etc., the dharmas of bodhisattvas, would also not exist; then, for the sake of attaining what would one strive? Therefore, purified dharmas do exist. If, because of their existence, all afflicted dharmas also arise, then again, one should ascertain that if some ultimate dharma exists, then it would be permanent. Because dharmas that change and transform are not the reasoning of ultimate truth. Their very being is truth and ultimate truth, which is called non-inverted. If that is the case, if purified dharmas are ultimate, then at that time they would already exist, therefore they would not transmigrate in samsara. However, if all afflicted dharmas were ultimate, then liberation itself would not be achieved. Therefore, these dharmas are completely imputed, because they possess change; this is called the emptiness of all dharmas. As it is said: Empty, devoid of agent and action. Like an illusion, arising from conditions. O Protector, you have clearly shown all dharmas to be without inherent existence. In this sutra it says: As it is said, O Bhagavan, other than manifest realization, are the dharmas of the Buddhas or the dharmas of the Bodhisattvas not objects of focus? That very thing indicates this. Again, as it is said: The dharmas of the Buddhas are not seen in the dharmas of the Bodhisattvas. Shown by knowable objects, etc. The ten powers, etc., are empty. So it is said. Again, one should think like this: in inner emptiness, what is said about not focusing on the self? Regarding that, not focusing on it means that there is another dharma; if non-focusing did not exist, then would the self become an object of focus? Again, one should ascertain that non-focusing is not the reasoning of another dharma, because if non-focusing existed, then one would separately focus on it. In that case, how could the nature of focusing be called non-focusing? Because it is contradictory.