Tibetan
་བ་ཡོངས་སུ་མི་འདོར་བའི་བསམ་པས་སེམས་ཡིད་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་དུ་བྱེད་ཅིང་ཉན་ཐོས་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་འདི་རྣམས་ཀུན། །ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་བསྐྲུན་པ་ནི། །ནམ་མཁའ་ལ་ནི་ས་བོན་ལྟར། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མི་སྐྱེད་པའོ། །དེ་བས་ན། རྒྱལ་སྲས་འདི་ནི་ཡང་དག་མཐའ། །མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ བ་སྟེ། །སྙིང་རྗེས་ཡོངས་སུ་འགེགས་བྱེད་པར། །གལ་ཏེ་འདི་ནི་མི་འགྱུར་ནའོ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། འདི་ནི་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པར་བྱ་བའི་དུས་ཡིན་གྱི་མངོན་དུ་བྱ་བའི་དུས་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བས་ན་མཉམ་པར་བཞག་པ་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་ཉེ་བར་བཅིང་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པ་ཤེས་པའི་དུས་ལ་ལྷག་མས་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་གནས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མེད་པའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པ་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་སྐད་དུ། གང་གིས་དེ་མཐོང་གང་གསུངས་པ། །དེ་ནི་ནང་གི་ཞེས་བྱར་མེད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །སླར་བསམ་པར་བྱེད་དེ་ཅི་ཞིག་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་མེད་དམ། གལ་ཏེ་དེ་སྟོང་པར་འགྱུར་ན་ཅི་ལྟར་དེའི་དོན་དམ་པ་ཉིད་དོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དེ་ལ་ཅི་ལྟར་དམིགས། གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཞེས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སླར་འདི་ལྟར་ངེས་པར་བྱེད་དེ། དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་གྲུབ་པའི་གནས་སྐབས་དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲ་བར་མི་ནུས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྨྲ་བར་མི་ནུས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡོད་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ན་དངོས་པོའི་བདག
Chinese
因为不完全舍弃的想法而心生厌离。因为集合没有完全圆满，所以显现真正的边际，并且会像声闻一样完全从痛苦中解脱。因此，这些度（波罗蜜多）全部，都是在世俗中创造的，就像在虚空中播种一样，不会产生空性。因此，这位王子会显现真正的边际，如果不是以慈悲完全阻止的话，就不会改变。这是它的意思。正如这里所说，现在是完全熟悉的时候，而不是显现的时候。因此，应该将心紧密地系于等持的对境上。像这样，在完全熟悉和了解的时候，剩余的依他起自性会与空性同在，那也被称为识的自性。因为没有识，所以它也不存在。没有识，正如具寿舍利子所说，识与识的自性分离。正如所说：谁看见它，谁说它，那不是内在的。这是空性的空性。再次思考，难道真实的法也不存在吗？如果它是空性的，那怎么会是真实的呢？诸佛的金刚般的等持，又以什么为目标呢？如果它是存在的，那么同样所有的法都存在。再次这样确定：所谓真实，是指没有任何法存在，而这如来藏成就的状态，不是法的自性，所以不能说它是存在的。因为它被安立为完全考察的所取和能取二者皆无的特征。因为它不是不存在的特征，所以不能说它是存在的。也不能说它是不存在的，因为它不是以脱离二者的自性而存在的。如果说它是存在的，那就是实体的我。
English
Because of the thought of not completely abandoning, the mind becomes disgusted. Because the collection is not completely perfect, it manifests the true limit, and will be completely liberated from suffering like a Shravaka. Therefore, all these perfections (paramitas) are created in the mundane, just like sowing seeds in the sky, they will not generate emptiness. Therefore, this prince will manifest the true limit, and if it is not completely prevented by compassion, it will not change. This is its meaning. As it is said here, now is the time to become completely familiar, not the time to manifest. Therefore, the mind should be closely bound to the object of equanimity. In this way, when one is completely familiar and understands, the remaining dependent nature will remain with emptiness, and that is also called the nature of consciousness. Because there is no consciousness, it does not exist. Without consciousness, as the venerable Shariputra said, consciousness is separated from the nature of consciousness. As it is said: Who sees it, who says it, that is not internal. This is the emptiness of emptiness. Think again, does the true Dharma not exist either? If it is emptiness, how can it be true? What do the vajra-like samadhis of the Buddhas aim at? If it exists, then similarly all dharmas exist. Again, determine it like this: The so-called true is that there is no Dharma that exists, and this state of the Tathagatagarbha being accomplished is not the nature of Dharma, so it cannot be said to exist. Because it is established as the characteristic of the complete examination of the absence of both the object and the subject. Because it is not a characteristic of non-existence, it cannot be said to exist. Nor can it be said to be non-existent, because it does not exist with a nature that is separate from the two. If it is said to exist, then it is the self of substance.
Tibetan
་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཞེས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མེད་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་ཡང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ སྐུར་བ་འདེབས་པའི་མཐར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར་མེད་པ་དང་འདྲ་བའོ། །རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དེ་ལ་དམིགས་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཞིག་ཡང་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཅུང་ཟད་དམིགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ལ་སྔར་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གོམས་པ་དེའི་ཚེ་ལ་ཡང་ཤེས་པ་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་བདག་ཉིད་ལས་གཟུང་བ་མེད་ཀྱང་རང་གི་བདག་ཉིད་འཛིན་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་ཞེས་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་དེ་མཉམ་པས་མཉམ་པའི་དམིགས་པར་བྱ་བ་དང་དམིགས་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དམིགས་པར་བྱ་བ་དང་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། མཉམ་པས་མཉམ་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་འདི་ལྟར་འཇུག་པ་སྟེ་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །ཅི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། ཁྱོད་ཀྱི་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་མ་ཡིན། །ཅུང་ཟད་འགག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །སྔ་མ་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཕྱིས། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་རྟོགས། །འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་རྟེན་པ། །བསྒོམ་པ་ལ་ནི་མི་རྟེན་པས། །ཡེ་ཤེས་མཚན་མ་དང་བྲལ་བ། །རྣམ་པ་གང་གིས་ཡོད་མ་ཡིན། །བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་འདི་ལ་ནི་ལྷའི་བུ་དག་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ། །ཅི་སྲིད་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ། །ལྷའི་བུ་དག་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་ཞེས་བདག་སྨྲའོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཞིག་གསུངས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། ཆོས་རྣམས་སོ་སོར་ཚོལ་བ་ནི། །རྟག་པ་ཞེས་སུ་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེ་བས་དོན་དམ་མེད་པ་སྟེ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་གསུངས་པའོ། །ཅི་ལྟར་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པས་མཐོང་བ་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་བསམ་པར་བྱེད་དེ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ན་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་སྟོང་པར་ འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི
Chinese
因为您获得了“存在”这个名称，所以会变成执著的极端。但是，如果说“不存在”，那么就像兔子的角一样，因为获得了“完全不存在”这个名称，所以会变成诽谤的极端。因此，因为无论哪一种都无法说，所以它类似于不存在。金刚喻定，无论说什么“以它为目标”，诸佛的无分别的出世间智慧都不是稍微以什么为目标的。然而，在无始轮回中，由于先前执著的自性已经习惯，即使在那时，也没有从知者的自性中被执取，但它仍然在执持自己的自性的同时进入，这只是一个近似的推测。这就是所谓的“以平等性为平等的所缘和能缘的体性”。所缘和能缘就是那个本身，因此被称为“以平等性为平等”。这就是如此进入，即所谓的胜义谛，因为没有其他的法，所以这就是胜义谛空性。如是说：“你的稍微没有产生，稍微正在止灭。先前如何，后来也一样，你证悟如是性。圣者们依此，因为不依赖于禅修，远离了有相的智慧，以任何方式都不存在。”世尊母啊，天子们，一切法都如幻如梦。乃至圆满正等觉佛陀也如幻如梦。天子们，涅槃也如幻如梦，我如是说。正是因为说了这些，所以才显示了这个。如是说：“分别寻觅诸法，被称为常。因此没有胜义谛，诸法的……”如是说。如何以胜义谛的方式见到，那样的空性就是胜义谛空性。又应当思考，如果一切法都是空性，那么有为法也都会变成空性。如果那样，那也是不合理的，因为布施等无量三
English
Because you obtain the name "existence," it turns into the extreme of clinging. However, if you say "non-existence," then like a rabbit's horn, because you obtain the name "utterly non-existent," it turns into the extreme of denigration. Therefore, since neither can be said, it is similar to non-existence. Diamond-like samadhi, whatever is said as "aiming at that," even that non-conceptual, supramundane wisdom of the Buddhas does not slightly aim at anything. However, in beginningless samsara, because the self-nature of previous clinging has become habitual, even at that time, although it is not grasped from the self-nature of the knower, it still enters while holding its own self-nature, which is only an approximate conjecture. This is called "the nature of the object and subject of equality by equality." The object and subject are that very thing, therefore it is called "equality by equality." This is how it enters, namely the ultimate truth, because there is no other dharma, therefore this is called the ultimate truth emptiness. As it is said: "Your slightest has not arisen, the slightest is ceasing. How it was before, so it is later, you realize suchness. The noble ones rely on this, because they do not rely on meditation, wisdom free from signs, does not exist in any way." Blessed Mother, sons of the gods, all dharmas are like illusions, like dreams. Even the perfectly complete Buddha is like an illusion, like a dream. Sons of the gods, even nirvana is like an illusion, like a dream, I say. It is precisely because of saying these things that this is shown. As it is said: "Seeking dharmas separately, it is called permanence. Therefore there is no ultimate truth, of dharmas..." it is said. How emptiness is seen in the manner of ultimate truth, that emptiness is ultimate truth emptiness. Again, it should be considered, if all dharmas are emptiness, then conditioned dharmas will also become emptiness. If so, that is also unreasonable, because generosity and other immeasurable three