Tibetan
སོགས་པ་ནི་དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་ལ་མིང་སྣ་ཚོགས་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། ས་དང་ས་གཞི་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་ལ་སྣ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་བསྡུས་ནས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། བརྗོད་དུ་མེད་པ་ནི་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོས་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་དེ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྟན་པར་བྱ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་ཞིག་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་དང་བྲལ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བསྟན་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པ་ནི། གཟུགས་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འོན་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་དེ་ཕན་ཚུན་དུ་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དེས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཚན་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མཚན་མ་མེད་པ་ནི་ཀུན་བརྟགས་དང་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པའོ། །དེ་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྗེས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། །འོ་ན་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་ཅི་ཞིག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་དུ་བྱ་བའོ། །དེ་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་གང་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་ཟེར་ན་གང་གིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན། བདག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དེ་དག་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་དག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གློ་བུར་བའི་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མ་རྣམས་ཀྱིས་དྲི
Chinese
等等是事物本身显现出各种各样的名称，比如地和地基等等。事物本身具有多种自性是不合道理的。以“一切法”等等来概括地显示，不可言说是指不能以所说和能说的体性来命名。那么如何才能在那之中存在，宣说般若波罗蜜多呢？因为一切法没有量，意思是说，凡是一切法的究竟真实，以周遍一切的方式，远离量，以空性之自性，在世俗中显示。又说那本身的色等等的体性，是因为色没有量等等。然而，青色等等各自之间，除了与特征相离的体性之外，没有任何称为量的东西存在。因此，如何以它随行呢？因为一切法没有相，等等。一切法没有相，是指没有遍计所执和依他起的体性的所有戏论。由此应了知般若波罗蜜多。那么，如果那样没有事物，什么是般若波罗蜜多呢？因为能决定一切法，等等。能决定一切法，是指以圆成实的体性，由出世间的智慧所证悟。这就是般若波罗蜜多的意义。那么，般若波罗蜜多的意义是什么呢？如果说是清净，那么由什么来清净呢？不是由我，因为我不存在。也不是由五蕴，因为它们在胜义中也不存在。因此说，一切法自性清净，等等。一切法的自性是空性，因此是清净的。如果空性也自性清净，那么，
English
Etc., it is seeing various names for one thing itself, such as earth and ground, etc. It is unreasonable for one thing itself to have various natures. By "all dharmas," etc., it is shown in a summarized way that what is inexpressible is not something to be named by the nature of what is said and what says. Then how can it be present in that itself, and the Prajñāpāramitā be taught? Because all dharmas have no measure, it means that whatever is the ultimate truth of all dharmas, by pervading in all ways, is free from measure, and by the nature of emptiness, it is shown in the conventional. It is also said that the nature of that itself, such as form, etc., is because form has no measure, etc. However, between blue, etc., respectively, there is nothing called measure other than the nature that is separate from characteristics. Therefore, how does it follow it? Because all dharmas have no sign, etc. That all dharmas have no sign means that there is no elaboration of the nature of the completely imputed and the dependent other. From that, the Prajñāpāramitā should be known. Then, if there is no thing like that, what is the Prajñāpāramitā? Because it distinguishes all dharmas, etc. Distinguishing all dharmas means that it is realized by the transcendental wisdom with the nature of the perfectly established. That is the meaning of Prajñāpāramitā. Then, what is the meaning of Prajñāpāramitā? If it is said to be pure, then by what is it purified? Not by the self, because it does not exist. Nor by the five aggregates, because they also do not exist in reality. Therefore, it is said that all dharmas are naturally completely pure, etc. The nature of all dharmas is emptiness, therefore it is pure. If emptiness is also naturally pure, then,
Tibetan
་མ་ཅན་དུ་བྱེད་དོ། །དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་སྤྲིན་དང༌། མུན་པ་དང་བ་མོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། ཕྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་དེ་རྣམས་བསལ་བས་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་རླུང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲིན་ལ་སོགས་པ་བསལ་བས་སོ། །འོན་ཏེ་གློ་བུར་བའི་དྲི་མ་རྣམས་སྤོང་བ་མེད་པས་གཉེན་པོ་མི་སྲིད་པས་ཏེ། དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་གྲོལ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉེན་པོ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི་བསྟན་པ་མེད་པས་དེ་བསྟན་པ་ཡང་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ལོ། །ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡང་ཅུང་ཟད་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཚིག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ཉིད་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོའི་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་སྒོམ་པ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ངེས་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དགོངས་པའོ། །འོ་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པས་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དེའི་འདུས་བྱས་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། འགོག་པ་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་དྲི་མ་ཡོད་པ་རྣམས་ཉིད་ལ་སྤང་བ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་དགོངས་པའོ། །སྤོང་བ་དང་མཉམ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྔར་ཡང་སྤོང་བ་དང་མཉམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡོད་མོད། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མས་དྲི་མ་ཅན་དུ་མཐོང་སྟེ། དེ་བས་ན་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པར་མ་དག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཅི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཅི་ལྟར་དེ་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དེ་ལྟར་དེ་རྣམས་ཡང་ངོ༌། །དེ་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པ་ཉིད་ཅི་ལྟར་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མི་འོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་འོངས་པའི་དུས་ལས་སོ། ། མི་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་པའི་དུས་ལའོ། །དེ་ལྟར་ན་དུས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་ཤེས་མི་སྐྱེ་ཤིན་ཏུ་མི་སྐྱེ་ཞེ
Chinese
成为有垢染的。例如，天空被云、黑暗和雾等所染污。 后来，通过般若波罗蜜多来消除这些，就会变得清净。例如，天空通过风等驱散云等而变得清净。然而，因为没有舍弃突如其来的污垢，所以对治是不可能的。因此，一切都将变成解脱。因为没有教导完全了解对治，所以那个教导也是遍计所执的自性之境。遍计所执的自性也不是稍微起作用，因为就像兔子的角一样不存在。如是说，一切法皆无言说之故。此乃执取与能执之自性的对境之禅修，是不可言说，为了证悟胜义自性。因为是确定因果自性的证成之故，是如此之意。那么，从一切烦恼而来的空性，会因为生起对治而变得清净。因此，会变成它的有为性，如是说，因为没有遮止，意思是说一切法自性清净之故，对于有垢染者本身来说，没有要舍弃的。舍弃与平等之故，意思是说因为远离过失，所以本来就与舍弃平等。然而，虽然如来藏自性清净存在，但一切法却被贪欲等垢染视为有垢染。因此，会变成一切时分都不清净，如是说，一切法获得涅槃，意思是说，如何如来藏，一切法也同样是自性清净的。如何呢？通过如来藏与平等性。如何那些的如来藏是自性完全清净，那些也是如此。如何那些的如来藏与平等性呢，如是说一切法等等。不来，指的是从未来的时间。 不去，指的是过去的时间。这样，因为不了解时间，所以一切法不了解、不生、极不生。
English
It becomes stained. For example, the sky is stained by clouds, darkness, fog, and so on. Later, by eliminating these through the Perfection of Wisdom, it becomes pure. For example, the sky becomes pure by the wind and so on dispelling the clouds and so on. However, since there is no abandonment of adventitious stains, the antidote is impossible. Therefore, everything will become liberated. Since the complete knowledge of the antidote is not taught, that teaching is also the object of the nature of complete imputation. The nature of complete imputation also does not function even slightly, because it does not exist like a rabbit's horn. As it is said, all dharmas are without words. This very meditation, which has the nature of grasping and the grasped as its object, is not to be expressed, because it is for the sake of realizing the ultimate nature. Because it is the establishment of the nature of cause and effect, it is the intention of saying so. Then, the emptiness that comes from all afflictions will become pure by the arising of the antidote. Therefore, it will become its compounded nature, as it is said, because there is no cessation, meaning that since all dharmas are naturally pure, there is nothing to be abandoned for those who are stained. Because of abandonment and equality, it means that because of being free from faults, it is originally equal to abandonment. However, although the Tathagatagarbha is naturally pure, all dharmas are seen as stained by the stains of desire and so on. Therefore, it will become impure at all times, as it is said, all dharmas attain nirvana, meaning that just as the Tathagatagarbha is, so too are all dharmas naturally pure. How is that? Through the Tathagatagarbha and equality. How is it that the Tathagatagarbha of those is completely pure by nature, so are those also. How is the equality of the Tathagatagarbha of those, as it is said, all dharmas and so on. Not coming, refers to the future time. Not going, refers to the past time. Thus, because time is not understood, all dharmas are not understood, not born, and extremely not born.
Tibetan
ས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ཙམ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྒྲུབ་བོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་མོད། དེའི་དོན་དུ་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བ་ཡང་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དོན་ནི་དཀའ་བ་སྟེ་སེམས་ཅན་རྣམས་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ཞགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་བཅིངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། བདག་དང་གཞན་དུ་མི་ལྟ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་དད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་ཉིད་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིའི་འོག་ཏུ་དཀའ་བའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་གཉེན་པོར་ཅི་ལྟ་བ་སོ་སོར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ནི། དེ་ལ་དང་པོ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་དཀའ་བའི་འདུ་ཤེས་གསལ་བའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་འཕགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་རྣམས་སོ། །འཕགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་རོ། །ཁུར་མི་ཁྱེར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁུར་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་གདུལ་བའི་དོན་དུ་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དུ་འགྲོ་བས་དཀའ་བའི་འདུ་ཤེས་བསལ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡུལ་མེད་ཅིང་ཕྱོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཕྱོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེའི་ཡུལ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་མི་ལྟུང་བའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཆ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་བའི་བདེ་བ་ལ་དོར་བའི་འདུ་ ཤེས་དཀའ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཀྱི་འགོག་པ་ལ་རབ་ཏུ་སིམ་པ་ཉིད་ནི་བདེ་བའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྗེས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། ཀྱེ་མ་འདུ་བྱེད་རྣམས་མི་རྟག །སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཏེ། །སྐྱེས་ནས་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་བས། །དེ་བས་མྱུར་དུ་ཞི་ན་བདེ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ཙམ་གྱིས་ནི་ཉིན་ཐོས་ཀྱི་འདུལ་བར་བྱེད་པ་གསུངས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས
Chinese
萨（ས་）名为此。仅此便能成就菩萨们自身圆满的利益。虽说这些具有自身圆满的利益，但为了这个目的，困难本身也必定是极其困难的。为了他人的利益是困难的，因为众生是无限的，并且被烦恼的罗网紧紧束缚。所说的“不视自己与他人”的意思是，不见到自己与他人之间的差别。意思是说，对于一切众生，视其与自己平等。在此之后，为了对治困难的观念，分别认识如何去做，是这样说的。其中，首先为了阐明众生对于获得阿罗汉果位等困难的观念，所说的是：一切法都是圣者阿罗汉。一切法是指众生的名言之境。圣者阿罗汉是因为自性完全清净，仅仅是法性。所说的“不承担负担”是因为负担没有自性。为了调伏众生，前往十方佛土，为了消除困难的观念，所说的是：一切法无处无方。意思是说，无处也无方。所说的“自性的本体”是指色等诸法的自性是真如，即是它的本体。它的境不是存在的，因为是不堕落之法。方也不是存在的，因为像虚空一样，没有部分。对于舍弃轮回的安乐产生困难的观念，所说的是：一切法对于轮回者的止息，极度寂静本身就是产生安乐的观念。因此，应当随学般若波罗蜜多。如是所说：嗟！诸行皆无常，是生灭之法。生已复灭尽，寂灭最为乐。就是这样说的。仅此就说了以声闻的调伏来行事。菩提心
English
Sa (ས་) is the name for this. By this alone, the Bodhisattvas accomplish their own perfect benefit. Although these have their own perfect benefit, for that purpose, the difficulty itself is certainly extremely difficult. For the benefit of others, it is difficult because sentient beings are infinite and are tightly bound by the nets of afflictions. What is said as "not seeing oneself and others" means not seeing the difference between oneself and others. It means that for all sentient beings, one sees them as equal to oneself. After this, in order to counteract the concept of difficulty, it is said that one should separately understand how to do it. Among them, first, in order to clarify the concept of difficulty for sentient beings in attaining the Arhat state, etc., what is said is: all dharmas are noble Arhats. All dharmas refer to the objects of designation of sentient beings. Noble Arhats are so because their nature is completely pure, it is merely the nature of dharma. What is said as "not carrying a burden" is because the burden has no self-nature. In order to tame sentient beings, going to the Buddha lands in the ten directions, in order to eliminate the concept of difficulty, what is said is: all dharmas are without place and without direction. It means that there is no place and no direction. What is said as "the essence of self-nature" means that the self-nature of forms, etc., is Suchness, that is its essence. Its object is not existent because it is the undegenerating dharma. Direction is also not existent because, like space, it is without parts. Regarding the difficulty of generating the concept of abandoning the happiness of samsara, what is said is: for all dharmas, the cessation of those in samsara, extreme tranquility itself is what generates the concept of happiness. Therefore, one should follow the Prajnaparamita. As it is said: Alas! All conditioned things are impermanent, they are of the nature of arising and ceasing. Having arisen, they cease again, peace is the greatest happiness. That is what is said. By this alone, it is said to act with the discipline of the Shravakas. Bodhicitta