Tibetan
བའི་བར་གྱི་གཞུང་གིས་སོ། །རིགས་པའི་སྒྲུབ་པ་འདི་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། ཐབས་མ་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་བ་དང༌། ཐབས་ལ་བསྙེན་པའོ། དེ་ལ་ཐབས་མ་ཡིན་པ་ནི་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེ་གསུངས་པ་ནི་གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སྤྱོད་པ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཐབས་མི་མཁས་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་སོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ལ་གལ་ཏེ་སྤྱོད་ན་དེའི་ཚེ་འདི་ནི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ན་མཚན་མ་མེད་པ་དོར་ནས་སྤྱོད་ཅིང་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་དོ། །གང་གི་ཚེ་ན་ཡང་འདིའི་གཟུགས་ཡོངས་སུ་དོར་ནས་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་པ་དེའི་ཚེ་ན་མཚན་མ་ཉིད་མར་བྱས་ཏེ། མངོན་པར་ཞེན་པས་མཚན་མའི་སྤྱོད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོ་སོར་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་པ་ན་མཚན་མའི་སྦྱོར་བ་ནི་མཚན་མའི་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེའི་གཟུགས་ཉིད་མཚན་མ་ཞེས་གཉི་གཡང་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་དེ་ཉིད་གསུངས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་མཚན་མའི་སྤྱོད་པ་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པ་ནི་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ལ་ནི་མ་བྱུང་བ་ལ་འབྱུང་བ་ལའོ་འགག་པ་ནི་བྱུང་ནས་ལོག་པ་ལའོ། །འཇིག་པ་ལ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེ་རྣམ་པར་འཇིག་པ་ལའོ། །འོ་ན་གཟུགས་ ནི་སྟོང་པ་ཡིན་མོད་ཅེས་བྱ་བས་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དེ་ཡང་གསུངས་པ། མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་གཟུགས་སྟོང་ངོ་ཞེས་སྟོང་པ་འདི་ལ་འདིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་མཚན་མའི་སྤྱོད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དེ་འདི་སྙམ་དུ་གང་དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཚན་མ་འགག་པའི་སྒོ་ནས་ཡང་སྤྱོད་ཅིང་འགག་པའི་མཚན་མ་ཉིད་རང་བཞིན་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཐབས་ལ་མི་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་སྟེ། དེའི་ཡང་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་སྒོམ་པ་ནི་ཐབས་སོ། །ཀུན་བརྟགས་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཡང་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་བརྫུན་པའི་རྣམ་པ་ཙམ་ཞེས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོ་དེ་ཡང་ལོག་པ་ན་གཉིས་དང་གཉིས་སུ་སྣང་བ་དང་མེད་པའི་ངོ་བོ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་དང་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་མི་ལྡན་པས་དང་པོ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།
Chinese
之间的论述。这种理性的论证以两种方式展示：完全舍弃非方便和亲近方便。其中，非方便是执着于相，对此的阐述是从“如果执着于色”等开始，到“应知是不善巧方便”为止。如果执着于色，指的是在遍计所执的自性上，如果执着，那么当对“这是色”显现执着时，就舍弃无相而执着于相。无论何时，舍弃此色而执着于色的相，那时就以相为真实，由于执着而成为执着于相的行为。如果对色分别执着于色的相，那么执着于相的行为就是执着于相，即把色的自性本身视为相而执着，这就是所说的。如果执着于色的相，那么仍然是执着于相的行为，这就是执着于相的意思。同样，色的生是指未生而生起，灭是指生起后消失，坏是指每一刹那的消逝。那么，即使色是空性，也阐述了执着于无相，即执着于相。如果认为色是空性，并对此空性产生执着，这也是执着于相的行为。如果有人这样认为，即以这种方式执着，那么就是从色等相的灭的角度来执着，并且执着于灭的相本身为自性。不善巧方便，指的是证得一切种智的果位，而对此遍计所执的自性进行如理作意就是方便。无遍计的智慧也被认为是依他起的自性，仅仅是虚假的显现。当错乱的自性消失时，显现为二和二，并且不存在的自性，即具有共同特征的遍计所执和依他起的自性，由于与自身特征不相符，因此首先显现。
English
The discourse in between. This rational proof is shown in two ways: completely abandoning the non-means and approaching the means. Among them, the non-means is clinging to characteristics. The explanation of this starts from "If clinging to form" and ends with "It should be known as unskilled means." If clinging to form refers to clinging to the nature of the completely imputed. If clinging, then when clinging to the appearance of "This is form," one abandons the absence of characteristics and clings to characteristics. Whenever one abandons this form and clings to the characteristics of form, then one takes characteristics as real, and due to clinging, it becomes the act of clinging to characteristics. If one separately clings to the characteristics of form in relation to form, then the act of clinging to characteristics is the act of clinging to characteristics, that is, regarding the nature of form itself as a characteristic and clinging to it. This is what is said. If one clings to the characteristics of form, then it is still the act of clinging to characteristics, which means clinging to characteristics. Similarly, the arising of form refers to arising from not having arisen, cessation refers to disappearing after arising, and decay refers to the disintegration of each moment. Then, even if form is emptiness, it also explains clinging to the absence of characteristics, that is, clinging to characteristics. If one thinks that form is emptiness and clings to this emptiness, this is also the act of clinging to characteristics. If someone thinks in this way, that is, clinging in this way, then it is clinging from the perspective of the cessation of characteristics such as form, and clinging to the nature of the cessation of characteristics itself. Unskilled in means refers to attaining the result of omniscient wisdom, and properly attending to the nature of the completely imputed is the means. Wisdom without imputation is also considered to be the nature of other-powered, merely a false appearance. When the nature of delusion disappears, it appears as two and two, and the non-existent nature, that is, the completely imputed and other-powered nature with common characteristics, appears first because it does not match its own characteristics.
Tibetan
།ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། དེ་ཉིད་དོན་ལ་སོ་སོར་རྟོགས། །ཅིག་ཅར་མཚན་ཉིད་གསུམ་པོ་ནི། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་སྤང་བ་དང༌། །ཐོབ་པ་རིམ་པ་ཇི་བཞིན་འདོད། །ཡོངས་སུ་ཤེས་ནི་མི་དམིགས་འདིར། །སྤང་བ་མི་སྣང་འདོད་པ་སྟེ། །ཉེ་བར་དམིགས་པ་ནུས་པ་ལ། །ཐོབ་པ་མངོན་དུ་བྱ་བ་སྟེ། །གཉིས་པོ་ངག་ནི་མི་དམིགས་པས། །གཉིས་མེད་རྣམ་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར། །རྣམ་པར་བྲལ་བས་དེ་གྲུབ་པ། །གཉིས་སུ་མེད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གླང་པོ་ཆེ་ནི་མི་དམིགས་དང༌། །དེ་ཡི་རྣམ་པ་རྣམ་བྲལ་བ། །ཞིང་ལ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ནི། །ཅི་ལྟར་ཅིག་ཅར་སྒྱུ་མ་ལ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པས་གཞན་དབང་མ་ཆད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་གལ་ཏེ་ཡང་སྣང་བ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོས་མཐོང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཤེས་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་ཞུགས་པ་ལ་གསུངས་པ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དབྱིངས་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ ཤེས་བྱ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དང་མཉམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐོང་སྟེ། དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་སྒྱུ་མ་དང་སྨིག་རྒྱུ་དང་རྨི་ལམ་དང་སྣང་བ་དང༌། བྲག་ཅ་དང་གཟུགས་བརྙན་དང་ཆུ་ཟླ་དང་སྤྲུལ་པ་དང་མཚུངས་པའི་ཆོས་རྣམས་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དྲི་མ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །མཚན་མ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ལས་མ་འདས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་ལ་མི་མཁས་པ་ཉིད་དོ། །ད་ནི་བསྟན་བ་ཉིད་ཀྱིས་རིགས་པ་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་པ་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་ཆོས་རྣམས་ལ་མི་དམིགས་པའི་སྤྱོད་པ་དང༌། མཚན་མ་དམིགས་པའི་སྤྱོད་པ་ལས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཟུགས་ལ་མི་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་སོ། །གཉིས་པ་གསུངས་པ་ནི་དེ་སྤྱོད་ཀྱང་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་འདིས་ཀྱང་མཚན་མ་མེད་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱེད་པ་རྣམ་པ་བདུན་བསྟན་ཏེ། ཉེ་བར་མི་རྟོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པར་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།
Chinese
如是所说：彼者于义各别了知，一时三相者，圆满知、断除与获得，如其次第而欲求。圆满知于此不缘，断除不现欲求，于近缘之能力，获得乃显现之事。二者语不缘故，成无二分别，由离分别故，彼成立，证悟无二。大象不缘，及其形相极离别，于田近缘者，如何一时如幻术？如是说。其后，由后得识，他起不断之习气种子，若复显现，如是亦于见道，以空性之自性，知见之自性即是知，是故为入于不分别者所说。安住于不分别之界之菩萨，见与所知无别之不分别之智慧之虚空界等同之诸法，其后见获得之幻化、阳焰、梦、显现，石女、影像、水月与化身等同之诸法。如是，于现证之法界，由离垢染故，于佛地乃一切种智之自性。于相执着之遍计之自性未超离者，何故名为空性见耶？乃不善巧于方便也。今说由教证而成立理，谓：具寿舍利子，若云云。方便之成立亦有二种，谓不缘诸法之行与缘相之行。其中初者，谓具寿舍利子，若菩萨摩诃萨不行于色，乃至行于般若波罗蜜多间。二者所说，谓彼行亦行等，此亦示现不以无相之行而起慢心之七种相。不近分别者，是不执着之义。
English
As it is said: He understands each meaning separately, the three characteristics at once are: complete knowledge, abandonment, and attainment, desired in their respective order. Complete knowledge is non-apprehension here, abandonment is the desire for non-appearance, in the power of close apprehension, attainment is the act of manifestation. Since the words of the two are non-apprehension, it becomes non-dual discrimination. Because of being separate from discrimination, it is established, and non-duality is realized. The elephant is non-apprehension, and its form is extremely separate, the close apprehension in the field, how is it like an illusion all at once? Thus it is said. After that, by the subsequent knowledge, if the seed of habituation, which is the other-dependent and unceasing, appears again, then even on the path of seeing, the nature of seeing is known as the nature of emptiness itself. Therefore, it is said to those who enter into non-discrimination. A Bodhisattva who abides in the realm of non-discrimination sees all phenomena equal to the sphere of the sky of non-discriminating wisdom, which is inseparable from the knowable. Afterwards, he sees phenomena equal to the obtained illusion, mirage, dream, appearance, barren woman, image, moon in water, and emanation. Thus, in the realm of phenomena to be directly realized, by being free from defilement, in the Buddha-land, it is the nature of omniscience. Why is it called seeing emptiness for those who have not transcended the nature of the imputed, which is clinging to signs? It is because of being unskilled in means. Now, it is said that reasoning is established by the teachings themselves, saying: "O Shariputra, if..." The establishment of means also has two aspects: the practice of not apprehending phenomena and the practice of apprehending signs. Among them, the first is: "O Shariputra, if a Bodhisattva Mahasattva does not practice in form," and so on, up to "he practices in the Perfection of Wisdom." The second is said: "He practices, even though he practices," etc. This also shows the seven aspects of not being arrogant about the practice of non-signs. "Not closely discriminating" means not grasping.