Tibetan
་ཕྲག་བཅུར་དམ་པའི་ཆོས་གནས་པའི་དུས་སོ། །དེ་ལ་ཕྱི་མའི་ལྔ་བརྒྱ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ནུབ་པའི་དུས་སོ། །རྟོག་པ་པོ་རྣམས་གནས་ཀྱང་དམ་པའི་ཆོས་གནས་པའོ། །དེ་བས་ན་རྟོག་པ་པོ་ཡང་དག་པར་གནས་པ་དང་ཡང་དག་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་དག་གི་དམ་པའི་ཆོས་ལ་གནས་པ་དང་ནུབ་པ་དག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དམ་པའི་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཡང་དག་པའི་བཀའ་ལས་བྱུང་བ་ནི་བཀའ་དང་དོན་དམ་པ་སྟེ། ཟག་པ་མེད་པའི་དབང་པོ་དང༌། སྟོབས་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་འདི་འདོན་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་རྟོག་པ་པོ་རྣམས་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ལུང་ནུབ་པའོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་རྟོག་པ་པོ་རྣམས་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རྟོགས་པ་ནུབ་པའོ། །ཆོས་འདུལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆོས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །དེ་ཐོབ་པ་འདུལ་བ་གང་ཞིག་ཉོན་མོངས་པ་འདུལ་བ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཆོས་འདུལ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པའོ། ། དེ་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་སྙིང་པོ་སར་པ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྙིང་པོ་ཐོབ་པས་ན་སྙིང་པོ་སྟེ་མཛེས་པ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱེད་པ་པོ་ལྟའོ། །སྙིང་པོ་སར་པ་འཐོབ་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་སྙིང་པོ་སར་པ་ཐོབ་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཕྲག་བཅུ་པ་ལ་བསྟན་པ་མཛེས་པ་སར་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཕྲག་བཅུ་པ་ལ་སྙིང་པོ་སར་པ་འཐོབ་པ་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་དུ་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་འདིར་ལོ་སྟོང་ཕྲག་ལྔ་དམ་པའི་ཆོས་གནས་པའི་དུས་དེ་རྣམས་ལོ་སྟོང་ཕྲག་ལྔ་ནི་ལྔ་བརྒྱའི་དབང་གིས་ཕྱེད་དུ་གྱུར་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དང་པོར་རེ་ཞིག་རྟོགས་པའི་དུས་དང༌། སྒྲུབ་པའི་དུས་དང༌། དེ་ནས་ལུང་གི་དུས་ཞེས་བྱ་བའི་དུས་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་རྟོགས་པའི་དུས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་སྟེ། དགྲ་བཅོམ་པའི་དུས་དང༌། ཕྱིར་མི་འོང་བའི་དུས་དང༌། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་དུས་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྒྲུབ་པའི་དུས་ཀྱང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ལྷག་མཐོང་གི་དུས་དང༌། ཞི་གནས་ཀྱི་དུས་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དུས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལུང་གི་དུས་ཀྱང་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་སྟེ། ཆོས་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་དང༌། མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་དང༌། འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་དོ། །དུས་འདི་རྣམས་རྟགས་ཙམ་གྱི་དུས་དང༌། ལྷན་ཅིག་བཅུར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་དུས་རེ་རེའི་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔ་དང་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔ་ནི་དུས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དུས་བཅུ་ལ་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་ནི་ལོ་སྟོང་ཕྲག་ལྔར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དང་པོ་ལྔ་བརྒྱའི་ཕྲག་ལ་དགྲ་བཅོམ་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་ཕྱིར་མི་འོང་བ་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་རྣམས་སོ། །བཞི་པ་ལ་ལྷག་མཐོང་ངོ༌། །ལྔ་པ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་སོ། །དྲུག་པ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །བདུན་པ་ལ་ཆོས་མངོན་པའོ། །བརྒྱད་པ་ལ་མདོ་སྡེའོ། །དགུ་པ་ལ་འདུལ་བའོ། །ལྔ་བརྒྱ་པ་ཕྲག་བཅུ་པ་ལ་རྟགས་ཙམ་མོ། །དེ་ལ་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཕྲག་ཕྱིན་མ་དམ་པའི་ཆོས་ནུབ་པའི་དུས་སོ། །དུས་དེ་ལ་སྙིང་པོ་དགུ་པ་ནི་མཛེས་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ ནས་བརྩམས་ནས་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་དགུ་བསྟན་ནས་སྔར་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱི་མའི་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་ལ་སྙིང་པོ་དགུ་འཐོབ་པ་ཆོས་འདུལ་བ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ཡང་ཕྱི་མའི་ལྔ་བརྒྱའི་ཕྲག་རིམ་གྱིས་འདས་པའི་དགུ་ལ་འབྱུང་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ལྟར་ནི་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཞི་པ་ལ་འཇུག་པ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཕྱི་མ་དེ་ཡང་རྟགས་ཙམ་གྱི་དུས་ཞེས་གང་ཞིག་བརྗོད་པ་དེ་འཛམ་བུའི་གླིང་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་རིགས་པའི། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགོངས་པས་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ཏུ་དམ་པའི་ཆོས་དར་བར་ཡང་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དགོངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བརྒྱ་ཕྲག་ཏུ་དར་བ་དེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་བསྐུམ་པར་འོས་པ་དམ་པའི་ཆོས་ནུབ་པའི་དུས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་རྒྱས་པར་འགྱུར་ལགས་སམ་ཞེས་ཤཱ་རིའི་བུས་འདྲི་བར་བྱེད་པའོ། །འདི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྒྱས་པར་སྤྱོད་པས་ན་རྒྱས་པའོ། །བྱང་གི་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་གཞན་རྣམས་རྣམ་པར་གཅོད་པའོ། །བྱང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་ཀྱང་ཆ་གཞན་རྣམས་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་དེ་ལྷོ་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་དོན་དུའོ། །ཉུང་ངུ་འམ་འོན་ཏེ་མང་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མང་བ་ཉིད་མཐར་ཐུག་པའི་དོན་དུའོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡང་བསྟན་པ་ནུབ་པའི་དུས་འདིར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉུང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་དུས་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཡང་དེ་རྣམས་ལ་དམིགས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་དར་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དམ་པའི་ཆོས་ནུབ་པའི་དུས་ལ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ
Chinese
十个五百期是正法住世之时。其中后面的五百期是正法隐没之时。思维修持者住世，正法亦住世。因此，应当宣说思维修持者如实住世与不如实住世者，对于正法的住世与隐没。正法有两种：从真实语中产生的是教法和胜义谛，即无漏的根、力、菩提分等。对于此，念诵时专一的思维修持者，于彼等相续中，圣教隐没。于第二禅定中入定时，专一的思维修持者，于彼等相续中，证悟隐没。所谓法与律，法即涅槃。获得涅槃之律，何为调伏烦恼之律，是世尊所开示的法与律。 “那会变成什么样呢？”所说的是名为获得精华妙味。因为获得精华，所以是精华，如同获得美妙之物者。获得精华妙味，即是已经体验过，因此是获得精华妙味。因为在十个五百期中，教法的美妙之处已经逝去。因此，在十个五百期中，才说在法与律中获得精华妙味。诸位论师如此说道：在此五千年正法住世之时，这五千年以五百为单位分成两半，变成十个五百期。其中首先是略微证悟之时，修行之时，然后是名为教法的时期，共有三个时期。其中证悟之时分为三种：阿罗汉之时，不还之时，入流之时。修行之时也有三种：毗婆舍那之时，奢摩他之时，戒律之时。教法之时也分为三种：阿毗达磨藏，经藏，律藏。这些时期只是象征性的时期，加在一起变成十个时期。其中每个时期的五百
English
The ten five-hundred periods are the time when the true Dharma remains. Among them, the latter five-hundred period is the time when the true Dharma disappears. When the practitioners of contemplation remain in the world, the true Dharma also remains. Therefore, it should be declared that the true Dharma remains and disappears for those practitioners of contemplation who truly remain and those who do not. There are two kinds of true Dharma: that which arises from true speech is the teaching and the ultimate truth, namely the unpolluted roots, powers, limbs of enlightenment, and so on. For this, when reciting, the single-minded practitioners of contemplation, the holy teachings disappear in their continuums. When entering samadhi in the second dhyana, the single-minded practitioners of contemplation, the realization disappears in their continuums. What is called Dharma and Vinaya, Dharma is Nirvana. The Vinaya of obtaining Nirvana, what is the Vinaya of subduing afflictions, is the Dharma and Vinaya taught by the Bhagavan. "What will it become like?" What is said is called obtaining the essence of wonderful taste. Because of obtaining the essence, it is the essence, like one who obtains a beautiful thing. Obtaining the essence of wonderful taste is that which has been experienced, therefore it is obtaining the essence of wonderful taste. Because in the ten five-hundred periods, the beauty of the teachings has passed away. Therefore, in the ten five-hundred periods, it is said that the essence of wonderful taste is obtained in the Dharma and Vinaya. The teachers say this: In this time of five thousand years when the true Dharma remains, these five thousand years are divided into two halves by five hundred, becoming ten five-hundred periods. Among them, first is the time of slight realization, the time of practice, and then the period called the teaching, there are three periods in total. Among them, the time of realization is divided into three types: the time of Arhat, the time of Non-returner, and the time of Stream-enterer. There are also three types of time of practice: the time of Vipassana, the time of Shamatha, and the time of discipline. The time of teaching is also divided into three types: the Abhidhamma Pitaka, the Sutra Pitaka, and the Vinaya Pitaka. These periods are only symbolic periods, which together become ten periods. Among them, each period of five hundred
Chinese
五百和五百个五百是时。同样，十个时为十个五百，则变为五千岁。其中，一切之初的五百之数为阿罗汉。第二为不来者们。第三为入流者们。第四为胜观。第五为三摩地等。第六为戒律。第七为阿毗达磨。第八为经藏。第九为律藏。五百之数的第十数为仅有迹象。其中，五百之数过去，为正法隐没之时。彼时之九种心要，乃是美妙的种种差别，从阿罗汉开始，直至律藏的究竟，显示九种，则可获得如前。后来的五百之数，获得九种心要，乃是宣说经律。如今，后来的五百之数次第逝去，将出现于九种之中。现在被称为进入第四个五百之数。后来的那个仅是迹象之时的说法，是遍布赡部洲的道理。如来之意，在某些地方正法也会兴盛，如是说，乃是如来之意。在数百年中兴盛，在某些地方却适宜收缩，因为是正法隐没之时，那么它会因佛的加持而兴盛吗？舍利子会如此发问。这也是说，因为兴盛而行事，所以是兴盛。北方之方，是说与其他方完全不同。北方之方的部分，是说从那之中，其他部分，方这个词，是为了与南方等其他方向区分开来的意思。少量或者众多，是说众多才是最终的意思。舍利子，还有等，意思是说，如果也进入教法隐没的时期，即使是少数，但由于如来的加持，即使在那个时期，也会针对他们，世尊不会不兴盛。即使在这样的正法隐没之时，菩萨们也会出现。
English
Five hundred and five hundred sets of five hundred are the times. Likewise, ten times are ten sets of five hundred, which becomes five thousand years. Among them, the first set of five hundred of all is the Arhats. The second is the Non-returners. The third is the Stream-enterers. The fourth is Vipassanā. The fifth is Samadhi and so on. The sixth is morality. The seventh is Abhidharma. The eighth is Sutra. The ninth is Vinaya. The tenth set of five hundred is only signs. Among them, the set of five hundred has passed, which is the time when the true Dharma disappears. The nine essences of that time are the wonderful distinctions, starting from the Arhats and ending with the ultimate of the Vinaya Pitaka, showing nine, then it can be obtained as before. In the later set of five hundred, obtaining the nine essences is the saying of Sutra and Vinaya. Now, the later sets of five hundred gradually pass away, and will appear in the nine kinds. Now it is said to be entering the fourth set of five hundred. The saying that the later one is only the time of signs is the reason that spreads throughout Jambudvipa. The Tathagata's intention is that in some places the true Dharma will also flourish, as it is said, it is the Tathagata's intention. Flourishing for hundreds of years, but in some places it is appropriate to shrink, because it is the time when the true Dharma disappears, then will it flourish by the blessing of the Buddha? Shariputra will ask this question. This is also to say that because it acts prosperously, it is prosperous. The northern direction is to say that it is completely different from other directions. The part of the northern direction is to say that from that, other parts, the word direction, is for the meaning of distinguishing it from other directions such as the south. Few or many, it is said that many is the ultimate meaning. Shariputra, and so on, means that if it also enters the time of the disappearance of the teachings, even if it is few, but due to the blessing of the Tathagata, even in that time, the Blessed One will not fail to flourish for them. Even in such a time of the disappearance of the true Dharma, Bodhisattvas will appear.