Tibetan
པས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་ནི་སྐྱེ་མཆེད་དེ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་བཞིན་དུའོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐའ་ཡས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཟུང་བར་བྱེད་པ་ལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་མཐའ་ཡས་པ་ཞེས་གཞན་དག་གོ །ལྷག་པར་མོས་པའི་དབང་གིས་སམ། བསམ་གཏན་ལས་གཟུགས་མེད་པའི་ཡན་ལག་འགྲིབ་པས་ཡང་དག་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་དམིགས་པ་ཡང་དག་པར་འདས་པས་དེ་ཉིད་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་རིང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་ཅན་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ། དེའི་མཐར་ཐུག་པའི་འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བ་ཅན་གྱི་དེ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ་ཞི་བ་མཐོང་བའི་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །གསུམ་པ་ནི་གཉིས་པ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ། ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་སྐྱེ་མཆེད་དེ་ཡིད་འཛིན་པའི་རྟེན་ནོ། །དང་པོ་ཉིད་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཡང་དག་པར་འདས་པས་གཉིས་པ་ལ་ནི་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་པའི་འདུས་ཤེས་ལའོ། །འདི་ལ་ནི་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་པ་ཞེས་འདུ་ཤེས་ལ་སྐྱོན་གང་ཞིག་དེ་རྣམས་ཉིད་ནི་མཐའ་ཡས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དོགས་པར་གྱུར་པ་ན་སྔར་བཤད་པའི་ཅུང་ཟད་དམིགས་པ་མ་བྱས་པར་ཤེས་པ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་འདི་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་འདོད་པ་རྣམས་ལ་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བ་དེ་འདས་པར་བྱས་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ་ཞི་བའི་འདུ་ཤེས་ཅན་ཅི་ཡང་མེད་པའི་དམིགས་པ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །བཞི་པ་ནི་འདུ་ཤེས་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དེ། དེ་ལ་འདུ་ཤེས་ནི་ཟུག་རྔུ་དང་འདྲ་བ་སྟེ། དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་དེ་མེད་པས་སོ། །འདུ་ཤེས་ མེད་པ་ཡང་ཐོབ་པ་སྟེ་གཏི་མུག་ཅེས་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རིམ་པ་གཞན་མཐོང་བ་ཕྲ་བའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ནི་སྐྱེ་མཆེད་དེ། འདི་ལ་ཡིད་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་དོན་དུ་འབད་པར་བྱེད་པས་ན་སྐྱེ་མཆད་དོ། །དེ་དང་དེའི་འདུ་ཤེས་ལ་གཡེར་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོན་རྣམས་ལ་ལྡོག་པའི་དོགས་པས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱང་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་ཞིང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་གཞན་ལ་ཞི་བའི་འདུ་ཤེས་ཅན་འདུ་ཤེ
Chinese
因此是识。识无边处即是生处，如初始与最终。另外，识非有色，故名无边，因于所取无有间断。以执持虚空无边，故他者称其为无边。或由增上意乐之力，或由禅定中无色之支分减损，而得如实行。然由正念已灭，于彼身等之想皆已久远灭尽之故，以如实行之想者，从虚空无边处生处如实超脱。见彼究竟之欲之过患，于彼决定生起，见寂静之识无边处生处，是所缘心一境性之相。第三者，是从第二者如实超脱，所谓“一无所有”，一无所有之事物即是一无所有，彼即是生处，是作意之所依。初者，身等之想如实超脱，二者，是于虚空无边处之想。于此，所谓虚空无边，于想有何过患，彼等即是无边圆满，若生疑惑，如前所说，若不稍作意，则识不住。如是，此识无边处生处之究竟诸欲之过患，彼已超脱，于决定生起，是寂静之想者，一无所有之所缘心一境性之相。第四者，是非想非非想处生处，于彼，想如芒刺，彼已完全舍弃，以彼已无故。无想亦已获得，谓之愚痴，已完全舍弃，见次第他者，微细之想之自性，彼即是生处，于此，以作意之义而勤奋，故为生处。以彼与彼之想而散乱，以于诸过失而有退转之疑虑，故亦完全舍弃一无所有之生处，见欲等之过患而决定生起，及于其他生处有寂静之想者，想
English
Therefore, it is consciousness. The sphere of infinite consciousness is the birthplace, like the beginning and the end. Furthermore, consciousness is called infinite because it is not material, because there is no interruption in what is grasped. Others call it infinite because it holds infinite space. Or, by the power of increasing aspiration, or by the decrease of the immaterial limbs in meditation, one will truly go. However, because the object has truly passed away, and because the perceptions of body and so on have long since ceased, one who has the perception of truly practicing has truly transcended the sphere of infinite space. Seeing the fault of the ultimate desire, the one who sees peace in the arising of that certainty, the sphere of infinite consciousness, is the characteristic of the one-pointedness of the mind focused on the object. The third is to truly transcend the second. Saying "nothing at all," the thing that is nothing at all is nothing at all. That itself is the birthplace, the basis of attention. In the first, the perceptions of form and so on are truly transcended. In the second, it is the perception of infinite space. Here, what fault is there in the perception that is called infinite space? Those themselves are infinite and complete. If there is doubt, as mentioned before, if one does not pay a little attention, then consciousness does not abide. Thus, this sphere of infinite consciousness has transcended the fault of the ultimate desires, and in the arising of certainty, it is the characteristic of the one-pointedness of the mind focused on the object of nothingness, which is the perception of peace. The fourth is the sphere of neither perception nor non-perception. There, perception is like a thorn. It has been completely abandoned because it is gone. Non-perception has also been attained, called ignorance. Having completely abandoned it, seeing the other in sequence, the nature of subtle perception, that itself is the birthplace. Here, one strives for the sake of attention, therefore it is the birthplace. Because of distraction with that and that perception, there is doubt of turning away from the faults, so the birthplace of nothingness is also completely abandoned. Seeing the faults of desire and so on, and with the arising of certainty, and the one who has the perception of peace in the other birthplace, perception
Tibetan
ས་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་དམིགས་པ་ཅན་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་མེད་པ་ཉིད་ནི་གཙོ་ཆེར་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཕུང་པོ་བཞི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ནི་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་རྫུ་འཕྲུལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། ཤེས་རབ་དང༌། དེ་དང་ཡང་དག་པར་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །ལྷའི་རྣ་བའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ནི་ཕྲ་བ་དང༌། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཐོས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གཞན་རྣམས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ནི་སྔོན་གྱི་མཐའི་སྤྱོད་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱེད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །འཆི་འཕོ་དང༌། སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ནི་འགྲོ་བ་དྲུག་གི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་འཆི་འཕོ་བ་དང༌། སྐྱེས་པ་ཡང་དག་པར་མཐོང་བའི་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཟག་པ་ཟད་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ནི་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་ཟག་པ་ཟད་པའི་ཤེས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་གང་ཞིག་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། ཤེས་རབ་དང༌། དེ་དང་ཡང་དག་པར་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་སྟེ། ལུས་དང༌། ཚོར་བ་དང༌། ཆོས་དང༌། སེམས་ཞེས་ཆོས་རྣམ་པ་བཞི་ལ་དམིགས་པའི་དྲན་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཉེ་བར་གཞག་པའོ། །ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི་དང༌། རྣམ་པར་བཞིའི་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། མ་སྐྱེས་པ་དང༌། སྐྱེས་པའི་མི་དགེ་བ་མི་སྐྱེད་པ་དང་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །མ་སྐྱེས་པ་དང༌། སྐྱེས་པའི་དགེ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་གནས་པའི་དོན་དུ་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཏེ། འདུན་པ་དང༌། རྫུ་འཕྲུལ་དང་སེམས་དང་དཔྱོད་པའོ། །དབང་པོ་ལྔ་ནི་དད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན
Chinese
是具有非有非无之所缘，具有心一境性的体性。这些的无色性，主要是因为对治色想，以及受等四蕴成熟的缘故。所谓的六神通，神通的现量是依靠禅定，为了在各种各样的虚空中行走，对于神通圆满，禅定和智慧，以及与此完全相应的具有的心和心所法。天耳通是对于微细和隐蔽等一切声音听闻圆满，如前一样。他心通是对于其他有情具有贪欲等心行深入的圆满，如前一样。宿命通是对于忆念过去边际的行为，忆念圆满，如前一样。生死智是对于六道有情之死亡和出生，如实见到的处所圆满，如前一样。漏尽通是依靠禅定，对于漏尽的智慧圆满，其中禅定和智慧，以及与此完全相应的具有的心和心所法。所谓的三十七菩提分法，即四念住，身、受、法、心，对于四种法之所缘的忆念，即是安住。四正断和四种精进，未生和已生的不善不生起和断除的缘故，有两种。未生和已生的善产生和安住的缘故，有两种。神足是四种，即所谓的出世间法，是神足的处所，即欲、神通、心和观。五根是信根、精进根、念根和定根。
English
It is characterized by having an object that is neither existent nor non-existent, and by having the nature of one-pointedness of mind. The formlessness of these is mainly because it is the antidote to the perception of form, and because the four aggregates, such as feeling, are fully matured. The so-called six superknowledges: the superknowledge of magical power is based on meditative concentration, and for the purpose of traveling in various kinds of space, it is the mind and mental factors that possess concentration, wisdom, and complete correspondence with it, in the perfection of magical power. The superknowledge of the divine ear is the perfection of hearing all sounds, subtle and concealed, etc., as before. The superknowledge of the varieties of minds is the perfection of deeply engaging in the mental activities of other sentient beings, such as those with attachment, as before. The superknowledge of remembering previous lives is the perfection of remembering the actions of past lives, as before. The superknowledge of knowing death and birth is the perfection of the place where one truly sees the death and birth of sentient beings in the six realms, as before. The superknowledge of the exhaustion of defilements is the perfection of the knowledge of the exhaustion of defilements based on meditative concentration, in which the mind and mental factors possess concentration, wisdom, and complete correspondence with it. The so-called thirty-seven factors of enlightenment are the four mindfulnesses: body, feeling, dharma, and mind. Mindfulness focused on the four types of objects is the very establishment of mindfulness. The four right abandonments and the four kinds of diligence: there are two kinds because of not generating and abandoning unwholesome things that have not arisen and have arisen. There are two kinds for the sake of generating and maintaining wholesome things that have not arisen and have arisen. The feet of magical power are four kinds, namely, the so-called transcendental dharma, which is the place of the feet of magical power, namely, aspiration, magical power, mind, and investigation. The five faculties are the faculty of faith, the faculty of diligence, the faculty of mindfulness, and the faculty of concentration.