Tibetan
ནི་ལུས་ཀྱི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་གསུམ་ལས་གསོད་པ་དང་རྐུ་བ་དང་འདོད་པས་ལོག་པར་གཡེམ་པ་ལས་ལོག་པ་གསུམ་མོ། །བརྫུན་དང་ཚིག་རྩུབ་དང་ངག་འཁྱལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངག་གི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་བཞི་ལས་ལོག་པའོ། །བརྣབ་སེམས་དང་གནོད་སེམས་དང་ལོག་པར་ལྟ་བའི་ངོ་བོ་གསུམ་གྱིས་ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་གསུམ་ལས་ལོག་པའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་ནི་ཡན་ལག་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ནང་དུ་ཡང་དག་པར་དང་བ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །གསུམ་པ་ནི་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་བདེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །བཞི་པ་ནི་ཡན་ལག་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྟེ་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། ཚོར་བ་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་མེད་པ་དང༌། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་པ་ནི་རྒྱུ་སྟེ། འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་ཀྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང༌། ཞི་བ་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་སོ་སོར་ཉེ་བར་གཞག་པས་དེ་དག་གིས་དེ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྟོག་པ་ནི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་གཏད་པའི་ མཚན་ཉིད་དོ། །དཔྱོད་པ་ནི་ཡང་དག་པར་འཁྱུད་པ་སོ་སོར་ཉེ་བར་བཞག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །འབྲས་བུ་ནི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དག་གོ །དེ་དག་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པ་དང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ལས་རྒྱལ་བས་སྐྱོན་མེད་པའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་དགའ་བའོ། །ཉོན་མོངས་པའི་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་ཞི་བས་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཡིད་དུ་འོང་བའི་རིག་པའི་བདེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་རང་བཞིན་ནོ། །འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པ་ལ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེའོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་ནི་ནང་གི་ཡང་དག་པའི་རྒྱུ་སྟེ། །དེར་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་ལ་སེམས་འཁྲུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པ་མེད་པ་ལ་ཕན་ཡོན་མཐོང་བས་ནང་དུ་ཡང་དག་པར་དང་བ་ཆེན་པོ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བ་ཡང་དག་པར་དང་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པར་རྙོག་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ནང་དུ་ཡང་དག་པར་དང་བའི་རྒྱུན་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་ཆུ་བཞིན་དུ་སེམས་ལ་རང་གི་དང་གིས་རྒྱུ་བའི་དམིགས་པ་ལ་གནས་པའོ། །དམིགས་པ་ནི་འདོད་པ་རྣམས་སམ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་རྣམས་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་ཞིབ་འབྲས་བུ་སྟེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་དགའ་བ་དང་བདེ་བའོ། །འོན་ཀྱང་འདིར་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་རྒྱལ་བས་ཀྱང་སྐྱོན་དང་བྲལ་བའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལ་རང་བཞིན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འདོད་པ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་ཉེས་དམིགས་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་ཞི་བ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་པ་ལ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བྲལ་བ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བར་ལྡན་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་བསམ་གཏན་གཉིས་པའོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ་ནི་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ནི་རྒྱུའོ། །དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་དང་དཔྱོད་པ་མེད་པ་དང་དབུས་སུ་གནས་པ་གང་ཞིག་ཉེ་བར་ཞི་བ་ལྟ་བ་བཏང་སྙོམས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྔར་གྱི་བསམ་གཏན་དག་ལ་དགའ་བ་དང་མངོན་པར་དགའ་བའི་དབང་གིས་སེམས་ཀྱི་འབད་པ་སྤངས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་རྙོག་པ་ ཅན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དགའ་བ་ལ་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་བཏང་སྙོམ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སོ་སོར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབད་པ་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་བཏང་སྙོམས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་ནི་དྲན་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དེ་ཡང་མི་བརྗེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །ཤེས་བཞིན་དང་དྲན་པ་ཉིད་ལ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཤེས་བཞིན་དང་མ་ཚང་བ་ལ་དྲན་པ་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འགལ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཡང་བསམ་གཏན་རྣམས་ཅིག་ཤོས་ལ་ཡང་བསྡུས་པར་བྱས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་ཉིད་ལ་རང་གི་སྒྲས་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་སྤོང་བར་དགའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་སྤངས་ཀྱང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་མ་ཚང་བ་ལ་ཡང་དག་པར་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་འབྲས་བུ་བདེ་བ་ཉིད་དེ་འཆུམས་པར་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་རྙེད་པ་ཡིན་ཏེ། དགའ་བ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འདོད་པ་རྣམས་དང་དགའ་བ་ལ་ཉེས་དམིགས་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་ཞི་བའི་དམིགས་པ་ལ་དགའ་བ་དང་འགྲེལ་པའི་བདེ་བར་ལྡན་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་བསམ་གཏན་གསུམ་པའོ། །བཞི་པ་ལ་ནི་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་
Chinese
是身体的恶行有三种，即杀生、偷盗和因欲望而邪淫，这是三种邪行。虚妄语、粗恶语和绮语等是口语的四种恶行。贪心、害心和邪见三种是意念的三种恶行。所谓四禅，其中初禅具有五支，即寻、伺、喜、乐和一心。第二禅具有四支，即内净、喜、乐和一心。第三禅具有五支，即舍、念、正知、乐和一心。第四禅具有四支，即舍清净、念清净、感受快乐、没有痛苦和一心。其中，初禅的寻和伺是因，因为通过对欲望的过患生起厌离，以及将寂静作为对境而各自安住，因此通过这些可以获得它。其中，寻是指心专注于对境的特征。伺是指如实地安住于各自的对境的特征。果是喜和乐。因为它们是随持这些的自性。喜是战胜欲望和不善法而产生的无垢的欢喜。乐是平息烦恼的一切痛苦，是远离烦恼的适意的明智之乐和一心的自性。以欲望的过患等作为对境，具有寻和伺的一心之特征。第二禅的因是内净。因为在那里，寻和伺会扰乱心。见到没有寻的利益，因此获得内净大自在的真实生起，即获得内净。因为已经彻底断除了粗重，所以不是通过寻和伺的力量。如同从内净的相续中真实生起的水流一样。
English
There are three evil deeds of the body, namely killing, stealing, and engaging in sexual misconduct due to desire, these are the three wrongdoings. False speech, harsh speech, and idle chatter are the four evil deeds of speech. Greed, malice, and wrong views are the three evil deeds of the mind. There are said to be four dhyanas. The first dhyana has five branches, namely: initial application (vitarka), sustained application (vicara), joy (priti), happiness (sukha), and one-pointedness of mind (ekagrata). The second has four branches: inner tranquility (adhyatma-samprasada), joy, happiness, and one-pointedness of mind. The third has five branches: equanimity (upeksha), mindfulness (smrti), clear comprehension (samprajanya), happiness, and one-pointedness of mind. The fourth has four branches: purity of equanimity, purity of mindfulness, feeling of pleasure, absence of suffering, and one-pointedness of mind. In the first dhyana, initial application and sustained application are the cause, because through arising disgust with the faults of desire, and by individually abiding with peace as the object, one obtains it through these. Initial application is characterized by directing the mind towards the object. Sustained application is characterized by truly abiding in each of the respective objects. The results are joy and happiness, because they are the nature of sustaining these. Joy is the immaculate delight that arises from overcoming desire and unwholesome dharmas. Happiness is the agreeable, intelligent pleasure and the nature of one-pointedness of mind, which is the pacification of all suffering of afflictions and is free from afflictions. The characteristic of one-pointedness of mind is having initial application and sustained application with objects such as the faults of desire. The cause of the second dhyana is inner purity, because there, initial and sustained application disturb the mind. Seeing the benefit in the absence of initial application, one obtains the true arising of great inner purity, which is the attainment of inner purity. Because coarseness has been completely eliminated, it is not through the power of initial and sustained application. It is like a stream of water that truly arises from the continuum of inner purity.
Chinese
心于自己的和以之为因的所缘而安住。所缘即是对诸欲或寻和伺的定生和寂静果，如前者一样是喜和乐。然而，在此寻和伺胜过，也应知是无过失的极喜，自性如前者一样。如是，以诸欲、寻和伺、过患和定生及寂静为所缘，具有离寻和伺及具喜和乐之心一境性的体性，是第二禅。第三禅的因则是舍、念和正知。于一切善行，心的平等性的结合，于无害和无伺及安住于中间，任何接近寂静的见，被称为舍。于先前的禅中，因喜和极喜之故，心的勤奋不会被舍弃，因为已成杂染之故，对于喜，因此未示现舍，因为未圆满之故。在此，是各自从离贪中退还之故。勤奋成为禅支，是舍进入。念是忆念，其也是不忘的体性。正知和念安住于念本身附近，是正知，于不全，念则会退失。念和正知等也于一切中是不相违的自性之故，纵然禅等也被摄于一者，如是，也因此以自己的语词宣说之故。舍喜，以喜本身舍弃彼，也于念和正知不全时，是如实行，应如是说。在此，果是乐本身，从与扰乱之心如实结合中，获得一境性的差别，并获得随顺，因为已完全舍弃喜之故。自性如前者一样。如是，对于诸欲和喜，以过患和定生及寂静的所缘，具有喜和解脱之乐，具有心一境性的体性，是第三禅。第四禅则是完全的舍。
English
The mind abides in its own object and in that which is the cause of it. The object is the definite arising and the peaceful fruit of desires or investigation and analysis, and like the former, it is joy and happiness. However, here, investigation and analysis are victorious, and it should also be known as the faultless supreme joy, the nature of which is like the former. Thus, with desires, investigation and analysis, faults and definite arising, and peace as the object, having the nature of one-pointedness of mind, devoid of investigation and analysis, and endowed with joy and happiness, is the second dhyana. The causes of the third dhyana are equanimity, mindfulness, and clear comprehension. In all virtuous conduct, the union of the mind's equality, in harmlessness and without analysis, and abiding in the middle, whatever sees near to peace is called equanimity. In the previous dhyanas, because of joy and great joy, the mind's effort is not abandoned, because it has become defiled, therefore, equanimity is not shown near to joy, because it is not complete. Here, it is because each separately turns away from detachment. Effort becomes a limb of dhyana, and equanimity enters. Mindfulness is remembering, which is also the nature of not forgetting. Clear comprehension and mindfulness abide near mindfulness itself, which is clear comprehension, and when incomplete, mindfulness will decline. Mindfulness and clear comprehension, etc., are also the nature of not being contradictory in everything, so even if the dhyanas, etc., are also included in one, thus, it is also because it is spoken of with its own words. Abandoning joy, abandoning it with joy itself, and also when mindfulness and clear comprehension are incomplete, it is truly practicing, it should be said. Here, the fruit is happiness itself, from truly uniting with the disturbing mind, obtaining the distinction of one-pointedness, and obtaining accordance, because joy has been completely abandoned. The nature is like the former. Thus, for desires and joy, with the object of faults and definite arising and peace, having joy and the happiness of liberation, having the nature of one-pointedness of mind, is the third dhyana. The fourth dhyana is complete equanimity.