Tibetan
རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གལ་ཏེ་འདིར་བསྟན་པ་ལས་ སེམས་ཅན་བསྟན་པར་འགྱུར་ན་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མཐའ་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་རྣམས་བསྟན་པས་མཐའ་ཡས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་མེད་དེ་མེད་པས་མཐའ་ཡས་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མཐའ་ཡས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དགོངས་པའོ། །འདི་ནི་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་དང་པོའི་ཁྱད་པར་དང་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་བའི་ཚིག་སྨྲས་པ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྐྱེ་དགུའི་བདག་པོ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་རྣམ་པ་བཞིའོ། །ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཐོས་པས་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ཕྱིར་སྨྲས་པའི་ཚིག་ནི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པས་དེ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའོ། །ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་བ་ལའོ། །ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པའི་ཆོས་སོ། །རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་ངོ་མཚར་བ་ལ་ཚིག་གཉིས་སོ། །ཆོས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འབྱུང་བ་ནི་སྐྱེ་བའོ། །བརྗོད་ཅིང་དེའི་ཚིག་ལས་དང་པོར་ཅུང་ཟད་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། །དེ་ནས་རིམ་གྱིས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་དང་དེ་བས་གསལ་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་ཏེ་བཤད་པ་ལ་རབ་ཏུ་གཞག་གོ །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལེགས་པར་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱང་དེར་སློབ་པར་གྱུར་པ་ན་དོན་དམ་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཅེས་དེའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཐ་དད་མེད་པ་དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མ་བྲལ་བ་ནི་ཐོབ་པ་ལས་ཡོངས་སུ་ལྟུང་བ་མེད་པས་སོ། །གནས་པར་འགྱུར་ནི་ཡང་དག་པར་ཕྱོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སློབ་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་གསལ་ བའི་དོན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྔར་གྱི་གཏམ་བརྗོད་པར་མཛད་དེ། གང་གི་ཚེ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མར་མེ་མཛད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དང་མ་བྲལ་བར་བདག་ལ་གཟིགས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ལ་ལུང་བསྟན་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འ
Chinese
名为《度》者，若于此处所说，众生被说，则彼存在之故，诸边亦存在。若彼等被说，则此无边之度不改变。是故众生未被说。是故众生不存在，以不存在故，无边亦不存在。因此，以众生未被说之故，说此为无边之度，是此之意。此乃眷属等之最初差别，及说甚为稀有之语“此后”等。生主等乃守护世界之四种。以听闻差别之法故，极为欢喜之故，所说之语乃特意宣说，故彼乃特意宣说。“唉玛喔”是稀有之意。“法”是教法之法。极为欢喜与稀有为二语。法彼之法性乃自性，即如来出现之自性。彼之故说“何为”等。出现乃出生。说且从彼之语最初略为明示。其后次第甚为明示，且为较彼明示而了知之故，显示即宣说而善安立。如来善执持者，谓法身乃如来之佛法自性。菩萨等亦于彼修学时，真实而言，佛法之自性即彼之菩萨与如来无有差别，故彼如来彼自身应说，是此之义。不离者，谓从获得不完全堕落故。安住者，谓是真实趋向之体性故。为菩萨等对佛法等一再修学者，佛法之体性显明之义故，薄伽梵宣说先前之语，即“何时我”等。如来燃灯佛亦未离佛法等，观我后，对如来自身作授记也。
English
This is called "Transcendence." If, in what is taught here, sentient beings are taught, then because they exist, all limits also exist. If those are taught, then this boundless transcendence does not change. Therefore, sentient beings are not taught. Therefore, sentient beings do not exist, and because they do not exist, boundlessness also does not exist. Therefore, because sentient beings are not taught, this is said to be boundless transcendence, which is the meaning of this. This is the first distinction of the retinue and the saying of extremely rare words such as "thereafter." The lords of beings are the four who protect the world. Because of hearing the Dharma of distinction, and because of great joy, the words spoken are specifically declared, so that is specifically declared. "Emaho" means rare. "Dharma" is the Dharma of teaching. Great joy and rarity are two words. The Dharmata of that Dharma is the nature, that is, the very nature of the coming of the Tathagata. Therefore, it is said, "What is," and so on. Coming forth is birth. Speaking and from that word, first slightly clarifying. Then gradually becoming very clear, and for the sake of understanding more clearly than that, it is shown, that is, it is well established in the explanation. The Tathagata is well held, that is, the Dharmakaya is the Buddha-nature of the Tathagata. When Bodhisattvas and others also study there, in truth, the very nature of the Buddha-dharma is that there is no difference between that Bodhisattva and the Tathagata, so that Tathagata himself should be spoken of, which is the meaning of this. Not separated means that there is no complete falling from attainment. To abide means that it is the nature of truly tending towards. For the sake of clarifying the very nature of the Buddha-dharma for Bodhisattvas and others who repeatedly study the Buddha-dharma and so on, the Bhagavan spoke the previous words, that is, "When I," and so on. The Tathagata Dipamkara also, without being separated from the Buddha-dharma and so on, after seeing me, made a prophecy to the Tathagata himself.
Tibetan
དུས་ནི་འདུག་པ་དང་འདུས་པ་དག་གོ །དབུས་ནི་དྲིལ་བུ་འདོགས་པའི་ལམ་སྟེ་དེའི་དབུས་སུ་སོང་བའོ། །ན་སོ་གཞོན་པ་ཀློག་པའི་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྟེ་དེའི་བོད་པ་ནི་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཚེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་མིང་གིས་བརླན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་བློ་རབ་ཏུ་གསལ་བས་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ཞེས་བྱ་བ་དང་རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་མས་གཞོན་ནུའི་སྐྱེ་བ་ལ་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་ཞེས་མཚན་བཏགས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཞུགས་པར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་ཤཱཀྱ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་དྲེགས་པ་ཡང་ཐུབ་པ་བཞིན་གྲུབ་པ་དེ་བས་ན་རྒྱལ་པོ་གཞོན་ནུའི་མཚན་གཉིས་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཏགས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཆོས་རྣམས་འདིས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། །ག་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཨ་ཉིད་དང་ངེས་ཚིག་པ་ང་ཡིག་གོ །དགྲ་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཏེ་དེ་རྣམས་འཇོམས་པས་ན་དགྲ་བཅོམ་པའོ། །ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པར་ཆོས་རྣམས་རྟོགས་པས་ན་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སོ། །འདིས་ནི་སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་པོ་མ་ཡིན་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་མི་ཤེས་པས་ཀྱང་ཡིན་ལ་དེ་གཉི་ག་ཡང་འདི་ལ་མེད་པ་སྟེ་དོན་ཇི་ལྟ་བར་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་བ་ཅན་ལ་ཇི་ལྟར་འདི་ལྟ་བུའི་ནུས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འཁོར་བ་ལས་གཤེགས་པས་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པའོ། །བདེ་བའི་སྒྲ་ནི་ཤིན་ཏུའི་དོན་ཉིད་ལ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་འཇིག་རྟེན་ལས་སོ། །ཤིན་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་པར་གཤེགས་པས་ བདེ་བར་གཤེགས་པའོ། །ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའི་གཟུགས་འདི་ལ་ཡོད་པས་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པས་གཟུགས་མཛེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པས་རིམས་ནད་ལེགས་པར་བྱང་བ་བཞིན་དུ་གཤེགས་པས་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པའོ། །ཤིན་ཏུ་སྟེ་མ་ལུས་པར་བུམ་པ་ལེགས་པར་གང་བ་བཞིན་དུ་གཤེགས་པས་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པའོ། །དོན་གསུམ་པོ་འདི་ཡང་ཕྱི་རོལ་པ་དང་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པ་རྣམས་ལས་རྣམ་པར་བཅད་པའི་དོན་དུའོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པར་གཤེགས་པས་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པའོ། །ཕྱི་རོལ་པ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་
Chinese
时乃安住与聚集也。中央乃悬挂铃铛之路，往其中央而去也。年少诵经之婆罗门童子，其藏语谓之婆罗门童子。其时，薄伽梵以名称所润泽者，名为名称所润泽，且以智慧极明而善妙之慧，国王净饭以童年之生，为一切义成就之故，名一切义成就。以何之故而入城市，其时，诸释迦种人甚为傲慢，亦如能胜彼等般成就，是故国王为童子立第二名，名释迦能胜。如是此以诸法现证圆满正等觉，如是宣说之故，是如来。所谓嘎达，阿与之，及词源学之我字。敌乃烦恼，以彼等被摧伏故，是阿罗汉。如其所有，以胜义谛证悟诸法故，是正等觉佛。此乃宣说圆满之导师。以何之故，不言说者与颠倒言说者非导师也。颠倒言说者亦为烦恼所使而不解，然此二者皆无有，意义如其所有，以阿罗汉之故，亦以正等觉佛之故。有轮回者如何有如此之能力，如是所说乃善逝，以自轮回中逝去故，是善逝。善之语乃极之义，自三界之世间。以极吉祥而逝去，是善逝。以极美之色存在于此，故善逝如色美妙。以极不退转，如痊愈疾病般逝去，故是善逝。以极，即无余，如充满之瓶般逝去，故是善逝。此三义亦为自外道与有学及无学等所别分之义。其中，以超世间道逝去之故，以极美妙而逝去故，是善逝。外道非如是，以见无我。
English
Time is dwelling and gathering. The center is the path where bells are hung, going to its center. A young, reciting Brahmin boy, in Tibetan is called a Brahmin boy. At that time, the Bhagavan, being moistened by name, was called 'Moistened by Name,' and with extremely clear wisdom, 'Excellent Intellect.' King Śuddhodana, in his youthful birth, named him 'All Purposes Achieved' because all purposes were achieved. Because he entered the city, at that time, the Shakyas were very arrogant, but he achieved as if he could overcome them, therefore the king gave the young prince a second name, 'Shakya the Conqueror.' As he manifestly and completely awakened to the Dharma, therefore he is called Tathagata. 'Gata' is called 'A' and the etymological letter 'Nga.' Enemies are the afflictions, because they are destroyed, he is an Arhat. As it is, because he realizes the Dharma in ultimate truth, he is a Perfectly Awakened Buddha. This speaks of the perfect teacher. Because one who does not speak and one who speaks perversely is not a teacher. One who speaks perversely is also ignorant due to the power of afflictions, but both of these are absent in him, the meaning is as it is, because he is an Arhat, and because he is a Perfectly Awakened Buddha. How can a samsaric being have such power? What is said is Sugata, because he has gone from samsara, he is a Sugata. The word 'good' is the meaning of 'extremely,' from the world of the three realms. Because he has gone extremely auspiciously, he is a Sugata. Because he has an extremely beautiful form, Sugata is like a beautiful form. Because he is extremely irreversible, like going away after a disease is well healed, he is a Sugata. Because he is extreme, that is, completely, like a well-filled vase, he has gone, therefore he is a Sugata. These three meanings are also for the purpose of distinguishing from outsiders, learners, and non-learners. Among them, because he has gone by the path that transcends the world, because he has gone extremely beautifully, he is a Sugata. Outsiders are not like that, because they see no-self.
Tibetan
མེད་པས་འདོད་པའི་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤངས་ཀྱང་སླར་སྐྱེས་པས་སྡིག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་པ་རྣམས་ལ་ནི་གལ་ཏེ་ཡང་སྤངས་པའི་སྐྱོན་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་འོན་ཀྱང་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱོན་ཡང་འབྱུང་བ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་དུ་གཤེགས་པས་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པ་སྟེ། ལྷག་མ་ཉོན་མོངས་རིམས་ནད་མེད། །ལུས་ངན་བློ་ནི་མ་ཚང་ཉིད། །ལམ་བརྗོད་པས་ནི་གཡེར་བ་དང༌། །དེ་མི་སློབ་པའི་ཐེག་པ་དམན་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ལ་ཇི་སྲིད་པར་ཡོད་ཀྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མ་ལུས་པར་གཤེགས་པས་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པའོ། །ཇི་ལྟར་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཡིན་སྙམ་ན། གང་གི་ཕྱིར་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པའོ། །རིག་པ་ནི་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྤྱོད་ཅིང་ཞེས་པས་སོ། །དེ་བས་ན་རིག་པས་མིག་བཞིན་དུ་མཐོང་ཞིང་གཞན་དག་གིས་རྐང་པ་དང་འདྲ་བར་དེ་ལྟར་གཤེགས་པས་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚིག་གཉིས་པོ་འདིས་སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་གསུངས་སོ། །འཇིག་རྟེན་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུལ་བའི་དུས་དང་དུས་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་ ཤེས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་རིག་པའོ། །སྐྱེས་བུ་གདུལ་བྱ་ནི་གདུལ་བྱ་ཉིད་འདུལ་བར་བྱ་བ་སྟེ་འདུལ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ་ནི་ཡང་དག་པར་འདུལ་བར་བྱེད་པ་གདུལ་བར་དཀའ་བ་ལ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཤེས་ཆེ་བ་ཉིད་རྣམས་ཀྱང་འདུལ་བའི་ཕྱིར་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ་བླ་ན་མེད་པའོ། །ཚིག་གཉིས་པོ་འདིས་སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཕྲིན་ལས་གསུངས་སོ། །ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཡུལ་གསུངས་པ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གལ་ཏེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སོང་བ་རྣམས་ལ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་གང་དུ་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་དེ་ཉིད་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་ཆེར་མཛད་པའི་ཕྱིར་སྟོན་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དོན་དང་ཉེ་བར་བཅས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་ཉེ་བར་བཅས་པ་དང༌། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་ཀྱི
Chinese
因为没有断尽贪欲等，所以再次产生，因此罪恶等和痛苦真实地产生。对于有学之人来说，即使没有断尽的过失真实产生，然而被称为不退转，仍然有产生和过失。世尊是真实不退转而逝，所以是善逝，没有剩余的烦恼疾病。身体不好，智慧不全，以语言扰乱道路，这些不学之小乘阿罗汉们在有生之年都有，但世尊没有。因此，完全逝去，所以是善逝。如何是善逝呢？因为具有明和行。明是行于增上慧学、增上戒学和增上心学。因为是智慧的事业，所以说反复行持。因此，明如眼睛般看见，其他如脚般行走，因此是善逝。因此，这两个词宣说了导师圆满的因。世间知是指完全了知调伏的时机和非时机等，所以是世间知。所调伏的士夫，是指应调伏者本身要被调伏，因为应被调伏。调伏他们的是真实调伏，对于难以调伏者，即使是贪欲等烦恼深重者也能调伏，所以是无上调伏。这两个词宣说了导师圆满的事业。宣说了事业的处所：是天和人们的导师。即使世尊无差别地对一切众生都是导师，然而在何处获得果实，就在那里主要作为天和人们的导师。具有如此功德的是谁呢？宣说了：是佛世尊。与意义相关的法蕴和与非意义相关的，以及除此之外的法蕴。
English
Because of not abandoning desire and so on, they are born again, therefore sins and sufferings truly arise. For those who are still learning, even if the fault of not abandoning does not truly arise, nevertheless, when called non-returning, there is still birth and fault. The Blessed One has gone to the state of non-returning, therefore he is the Well-Gone, without remaining afflictions and diseases. Bad body, incomplete wisdom, and disturbance of the path by speech, these are present in the Arhats of the Hinayana who do not learn, but not in the Blessed One. Therefore, he has completely gone, so he is the Well-Gone. How is he the Well-Gone? Because he possesses knowledge and conduct. Knowledge is the practice of higher wisdom training, higher ethical discipline, and higher mental training. Because it is the activity of wisdom, it is said to practice repeatedly. Therefore, knowledge sees like the eyes, and others walk like the feet, therefore he is the Well-Gone. Therefore, these two words proclaim the cause of the teacher's perfection. World-knower means completely knowing the time and non-time for taming, so it is world-knower. The person to be tamed is the one who should be tamed, because he should be tamed. Taming them is truly taming, and even those who are difficult to tame, even those with deep afflictions such as desire, can be tamed, so it is unsurpassed taming. These two words proclaim the teacher's perfect activity. The place of activity is proclaimed: he is the teacher of gods and humans. Even though the Blessed One is the teacher of all beings without distinction, wherever the fruit is obtained, there he mainly acts as the teacher of gods and humans. Who is it that possesses such qualities? It is proclaimed: he is the Buddha, the Blessed One. The aggregates of Dharma related to meaning and related to non-meaning, and the aggregates of Dharma other than that.