Tibetan
སྟེ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བརྫུན་པའི་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་ད་བླས་བླས་པ་ནི་ཀུན་བརྟགས་ཏེ། འདི་ནི་གཞན་དབང་བཞིན་དུ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོས་ཀྱང་སྣང་བ་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་མ་རིག་པས་བླངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྟོབས་ ཀྱིས་གཞན་དབང་ཉིད་སོ་སོར་སྣང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་ཀུན་བརྟགས་ལ་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྣམ་པར་བརྟག་པ་ལོག་པའོ། །དེ་མེད་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་ལོག་པ་ཉིད་དོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ལོག་པ་ལ་ཡང་བརྫུན་པའི་སྣང་བའི་ངོ་བོ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཙམ་ནི་ལྷག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་དོན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྫུན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ལ་བརྫུན་པའི་ཕྱིར་ལོག་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མི་གནས་པའི་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་ལྷའི་བུ་རྣམས་དང་པོ་ཟབ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ལ་ཀུན་བརྟགས་མེད་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའི་སྒོ་འདིས་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །འཇུག་པ་རྣམས་ཀྱང་དགའ་བས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་དེ་གསུངས་པ། དེ་ནས་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གསལ་བ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་བཟུང་བར་རུང་བའི་མི་གནས་བའི་སྒྲུབ་པའོ། །དགའ་བས་ལན་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་གོ །འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཕྲ་བ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་རིང་བས་སོ། །སྤྱོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྲ་བ་ལས་སོ། །འཛིན་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཟབ་པ་ལས་སོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལས་ཆེས་རིང་བ་དང༌། ཆེས་རིང་དུ་འཇུག་པ། ཆེས་ཟབ་པ་མི་གནས་པའི་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པ་སེམས་ཀྱིས་སོ། །སྟོན་ཅིང་ནི་ཡུལ་གྱིས་སོ། །འཆད་པ་ནི་དོན་གྱིས་སོ། །དེ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་བསྟན་པ་འདི་ལ་འབྲས་བུ་གཞན་གསུངས་པ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བཟོད་པ་འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐོས་པ་དང་མི་ཐོས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་སྒྲའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ་སྒྲ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་ལ་ཕན་ཚུན་དུ་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཉན་ཐོས་གང་ཞིག་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཙམ་སྤང་བར་འདོད་པ་དེས་ཀྱང་བཟོད་པ་འདིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ཡོད་པ་ལ་ཡང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ བ་རྣམས་ལ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཉིད་ལས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་བཟོད་པ་འདི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཡང་རྒྱུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་གློ་བུར་བའི་འདུ་ཤེས་འདི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་གསུངས་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དེ་ཉིད་དང་གློ་བུར་བའི་འདུ་ཤེས་གལ་ཏེ་དེ་མི་སྡུག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འདི་བརྩམས་པར་འགྱུར་བ་གལ་ཏེ་འདིའི་རྐྱེན་ཉིད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཁྱད་པར་འདི་ཡིན་ཏེ་ཉན་ཐོས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཙམ་ཆོས་རྣམས་ལ་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་བྲལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་དོན་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ་དེ་ཙམ་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཉན་པ་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མཚོན་པར་བྱེད་དེ་འདིའི་ཕྱིར་རབ་འབྱོར་དོན་དམ་ཆོས་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ལ་མེད་པ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་དེ། སྒྱུ་མ་དང་སྤྲུལ་བ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྣང་བར་གྱུར་པ་བརྫུན་པའི་སྐྱེས་བུ་ནི་སྒྱུ་མ་སྟེ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་ཡང་དག་པར་བསྟན་པ་ནི་སྤྲུལ་པའོ། །འདི་ལྟ་བུ་དག་དང་འདྲ་བའོ། །སེམས་ཅན་དེ་དག་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་སྒྱུ་མ་ནི་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བརྫུན་པ་ཉིད་ནི་སྒྱུ་མ་ཉིད་དུ་ལྷའི་བུ་རྣམས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་འདི་བརྫུན་པའི་ཁྱད་པར་སྒྱུ་མ་ཡང་ཡིན་ལ་རྨི་ལམ་ཡང་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་དང་འདྲ་བར་བརྫུན་པ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། །དེ་བས་ན་སྒྱུ་མ་དང་སེམས་ཅན་ཞེས་གཉིས་སུ་མེད་དེ་བརྫུན་པ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་སུ་བྱར་མེད་ ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བྱེད་པ་པོའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་ཉིད་འ
Chinese
即从无始以来的虚妄言说的习气所真实增上的，就是遍计所执。此非如依他起一样由因和缘所生。自性上也是没有显现的。然而由无明所取的分别之力的缘故，依他起自身也各自显现。因此，对于遍计所执，对于言说等等进行分别就是颠倒。由于没有它，外境的显现就是颠倒。不是以不可言说的自性而安住的。然而对于颠倒，也仅仅是如梦等虚妄显现的自性更加增上。那也是由义空性而确定是虚妄，如是了知对于虚妄的缘故，仅仅是颠倒。如是，一切法以不可得的体性不住的证成之义，为了天子们首先具有甚深自性，以遍计所执的无有之相修习的门，以此应当趣入于它。趣入者们也欢喜如何分别，那被宣说了。之后，“彼等”等。明晰的是对于我们来说可以执持的不住的证成。欢喜是两次的词语。由世间和微细和佛的行境自身而遥远。由没有行持自身而微细。由难以执持自身而甚深。从不可言说的体性的意义上最为遥远，最为遥远地趣入，最为甚深不住的证成的体性之义趣入是心。显示是境。解释是义。那是对于不可言说的教法，宣说了其他的果。因此，“如是”等。对于此忍，“如是”等，是色等等可听与不可听的体性。意义是此，不是声音的行境自身，对于一切法的分别的非行境自身，因为声音和分别对于互相是因的缘故。如是，想要舍弃声闻的烦恼障的，也仅仅是由此忍所生。因为烦恼的境...
English
That which is truly increased by the habitual tendencies of false speech from beginningless time is the completely imputed. This is not produced by causes and conditions like the dependent arising. It also does not appear by its own nature. However, due to the power of discrimination taken by ignorance, the dependent arising itself appears separately. Therefore, for the completely imputed, to discriminate about speech and so on is inverted. Because of its absence, the appearance of external objects is inverted. It does not abide by the nature of being unspeakable. However, for the inverted, only the nature of false appearances such as dreams is further increased. That is also determined to be false by the emptiness of meaning, and as such, knowing that it is inverted only because of falsehood. Thus, for the sake of proving that all phenomena do not abide by the characteristic of being unobservable, the sons of the gods first have a profound nature, and with this gate of meditating on the aspect of the absence of the completely imputed, one should enter into it. Those who enter also rejoice in how they discriminate, and that is proclaimed. After that, "those" and so on. What is clear is the proof of non-abiding that can be held by us. Joy is a word of two times. It is far away by the world and the subtle and the very realm of the Buddhas. It is subtle by not practicing itself. It is deep by being difficult to grasp. From the meaning of the nature of being unspeakable, it is the most distant, the most distant to enter, the most profound to enter into the meaning of the nature of the proof of non-abiding is the mind. Showing is the object. Explanation is the meaning. That is for the unspeakable teaching, other fruits are proclaimed. Therefore, "thus" and so on. For this patience, "thus" and so on, is the nature of form and so on, audible and inaudible. The meaning is this, it is not the very realm of sound, the very non-realm of discrimination of all phenomena, because sound and discrimination are causes for each other. Thus, one who wants to abandon only the afflictive obscurations of the Hearers is also born only from this patience. Because the realm of afflictions...
Chinese
并非年幼，因为那些存在的事物中，对于那些远离贪欲的人来说，烦恼是不存在的。然而，具有喜爱和不喜爱的分别念特征的分别念，正是从这些分别念中产生烦恼等等。因此，对于那（烦恼）来说，这种忍耐也是具有烦恼障碍之因的。正因为如此，在菩萨的地上，一切法的认识、突如其来的认识，这与一切清净之法相顺应，因此被近似地揭示出来。正如所说：一切法的认识，以及突如其来的认识，如果对不悦意的事物作意，这将被发起，如果这（认识）的因缘是缘起等等。不同之处在于，声闻仅仅是对于不是分别念的行境的法进行证悟，而不是脱离自己的自性。菩萨则是通过不是分别念的行境，对于遍计所执的意义，证悟到完全不存在，仅仅因为那是自性之故。什么是听法的自性呢？如果胜义谛是不可言说的，说法者和听法者也不存在，那么听法者们也不会存在，这表明了这一点。因此，具寿善现对于听受胜义谛之法的人们，阐明了无有。如幻如化，指的是通过咒语等的力量显现出来的虚假的士夫是幻术，通过神变如实地显示出来的是化现。就像这些一样。那些有情如幻术一般，难道那些有情不是幻术吗？也就是说，天子们认为虚假本身就是幻术。具寿善现认为，这种虚假的差别既是幻术也是梦境，像那些一样，认为是虚假的。因此，幻术和有情是无二的，因为在虚假本身上没有差别。无二可做，指的是没有以两种方式行事的作者之因。相
English
It is not young, because among those existing things, for those who are free from attachment, afflictions do not exist. However, afflictions and so on arise from the very discriminations that have the characteristic of thoughts of liking and disliking. Therefore, even for that (affliction), this patience is also the cause of the obscuration of affliction. Precisely because of this, on the bodhisattva ground, the perception of all dharmas, the sudden perception, this is closely shown by being in accordance with all purified dharmas. As it is said: the perception of all dharmas, and the sudden perception, if attention is paid to unpleasant things, this will be initiated, if the cause of this (perception) is dependent origination and so on. The difference is that the Hearer only realizes the dharmas that are not the object of discrimination, but not the separation from their own nature. The Bodhisattva, through what is not the object of discrimination, realizes that the meaning of the completely imputed is completely non-existent, only because it is the nature. What is the nature of listening to the Dharma? If the ultimate truth is unspeakable, and the speaker and listener do not exist, then the listeners of the Dharma will also not exist, which indicates this. Therefore, the venerable Subhuti clarifies the non-existence to those who listen to the Dharma of ultimate truth. Like illusion and emanation, it refers to the false person who appears through the power of mantras and so on as illusion, and what is truly shown through miraculous power is emanation. It is like these. Those sentient beings are like illusions, are those sentient beings not illusions? That is, the sons of the gods think that falsehood itself is illusion. The venerable Subhuti thinks that this false difference is both illusion and dream, like those, it is considered false. Therefore, illusion and sentient beings are non-dual, because there is no difference in falsehood itself. Non-dual to do, refers to the absence of the cause of the agent acting in two ways. Characteristic