Tibetan
་བ་ནི་ཀློག་པར་བྱེད་པས་སོ། །སེམས་མི་འགོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །མོས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་གཉིས་བསལ་བས་ངེས་པར་བྱེད་པའོ། །བསམ་པ་ལྷག་པ་ནི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་སྟེ་དེས་སོ། །མཐའ་གཅིག་གིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ནི་མཐའ་གཉིས་བསལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱིས་རིག་པར་བྱའོ། །གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་མི་ལྡོག་པའི་ངེས་པས་དེའི་དོན་དུ་ཕན་པ་ལའོ། །ཇི་ལྟར་གནས་ཤེ་ན། གསུངས་པ་ནི་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལེགས་པར་གནས་པ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གནས་པ་ལ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གང་ཞིག་ལེགས་པར་གནས་པ་སྟེ་ཡང་དག་པར་གནས་པའོ། །དེ་ཉིད་ནི་དེ་ལ་གནས་པའོ། །འདི་ནི་སྒྲུབ་པ་འདི་ལ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་མི་ལྡོག་པའི་ངེས་པས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་མཐའ་གཉིས་ཁས་མི་ལེན་པའི་སྒྲུབ་པ་བཤད་ནས། འོག་ཏུ་མི་གནས་པའི་སྒྲུབ་པ་འཆད་པར་བྱེད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་གནས་པར་མི་བགྱིའོ། །ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་གཞུང་གིས་སོ། །མཐའ་གཉིས་ཁས་མི་ལེན་པའི་སྒྲུབ་པའི་མཐར་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལེགས་པར་གནས་པ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་མཐའ་གནས་སྐབས་ཀྱིས་མི་གནས་པའི་སྒྲུབ་པ་གཟུང་བར་བྱ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་ཞེ་ན། ཆེན་པོ་རྣམས་ལས་འཐད་པ་གསུངས་པ། འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ། གང་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ནི་གཟུགས་མ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་ཡང་གཟུགས་མེད་ལ་གཟུགས་ཉིད་ ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་གཟུགས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་གཟུགས་དང༌། རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་གཟུགས་དང༌། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་ཞིག་འདི་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུགས་སུ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་བར་གྱུར་པ་དང་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཅན་དེ་ནི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གང་
Chinese
因此，应该阅读。 “不胜过心”等等，如前所述。 所谓的“信解”，是通过消除两边而确定的。 “殊胜意乐”即殊胜的意乐，通过它。 所谓“一边”，是这个意思。 不离般若波罗蜜多，应以消除两边的体性来理解。 所谓的“安住”等等，即“不退转”。 所谓“不退转”，是指从正等觉不退转的决定，对它的意义有益。 如何安住呢？ 说是以不住的方式善于安住，即以不安住的方式，某人善于安住，即如实安住。 那个本身就是安住于那个。 这显示了对于这个修行，从正等觉不退转的决定中，必然会生起。 这样，在宣说了不接受两边的修行之后，下面将要阐述不住的修行。 世尊，此外，菩萨摩诃萨等等，直到“不住于识”。 通过这段经文。 在不接受两边的修行的结尾，以不住的方式善于安住，通过这句话的结尾，通过场合，应该理解为抓住了不住的修行，这是相关的。 所谓“不住于色”，为什么不住于色呢？ 从伟大者们那里说出了道理。 就像这样：色以色自身为空。 任何色的空性，那不是色。 在空性之外也没有色，而色自身也是空性，空性也是色。 意思是说，不住于色，因为色以色自身为空。 这里，色有三种：遍计所执色、依他起色和法性色。 任何被这些幼稚的凡夫俗子执著为色等等的相所抓住，并且具有实物自性的，那被称为遍计所执色。 那个本身就是什么样子
English
Therefore, it should be read. "Not surpassing the mind" and so on, as mentioned before. The so-called "faith," is determined by eliminating both sides. "Superior intention" is the superior intention, through it. The so-called "one side" is the meaning of this. Not separated from the Prajñāpāramitā, it should be understood by the nature of eliminating both sides. The so-called "abiding" and so on, is "non-retrogression." The so-called "non-retrogression" refers to the determination of not retrogressing from the Samyak-saṃbodhi, which is beneficial to its meaning. How does one abide? It is said that one abides well in a non-abiding manner, that is, in a manner of non-abiding, someone abides well, that is, abides truthfully. That itself is abiding in that. This shows that for this practice, from the determination of non-retrogression from the Samyak-saṃbodhi, it will inevitably arise. Thus, after explaining the practice of not accepting both sides, below, the practice of non-abiding will be explained. World Honored One, furthermore, Bodhisattva Mahāsattva and so on, until "not abiding in consciousness." Through this passage. At the end of the practice of not accepting both sides, abiding well in a non-abiding manner, through the end of this sentence, through the occasion, it should be understood as grasping the practice of non-abiding, this is related. The so-called "not abiding in form," why not abide in form? The reason is stated from the great ones. It is like this: form is empty by its own form. Whatever is the emptiness of form, that is not form. There is no form other than emptiness, and form itself is also emptiness, and emptiness is also form. The meaning is that one should not abide in form, because form is empty by its own form. Here, there are three types of form: the completely imputed form, the dependent form, and the nature of reality form. Whatever is grasped by the characteristics of being perceived as form and so on by these childish ordinary people, and has the nature of a real object, that is called the completely imputed form. That itself is what kind of appearance
Tibetan
གིས་དོན་སྣང་བ་ལ་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་ཞིག་རྣམ་པ་དེ་དག་དང་བྲལ་བ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཙམ་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་གང་ཞིག་འདི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་དེ་ནི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ནི་གཟུགས་མ་ཡིན། དེ་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུགས་མེད་པ་ཡིན་ན་གང་གིས་འདི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡུལ་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་མི་རིགས་ལ། ཆོས་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་ཀྱང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཞན་པ་གཟུགས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་ཞིག་གསུངས་པར་འགྱུར། ཇི་ལྟར་མ་དག་པའི་ཆུ་ནི་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ལ་འདམ་ཞེས་བརྗོད་ལ་དག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཆུ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཇི་ལྟར་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ལ་ནམ་མཁའ་ནི་ཡུལ་ངན་ཞེས་བརྗོད་ལ་དག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་འདི་ཡང་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་སོ་སོར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་ བརྗོད་པ་ཡིན་ལ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་དོ། །དེ་བས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་སོ་སོར་གྱུར་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་དག་ཐ་མི་དད་པར་ཡོད་པ་ལ་བརྒྱ་ལམ་ན་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དེ། གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་བརྗོད་པར་འདོད་ན་བརྒྱ་ལམ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཟུགས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བརྗོད་པར་འདོད་ན་ཡང་དེ་ན་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་ཁོ་ན་སྟེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་དང་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་གཟུགས་དག་ལ་ཤིན་ཏུ་མེད་པས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་ཡང་གནས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར
Chinese
以显现为境的，称为分别所计色。哪些与那些相分离的圆成实，仅仅是如是性，称为法性色。其中，这个圆成实，法性色，即是遍计所执的自性空性，具有如是性圆成实的体性，它不是色。它不是色的自性，因为在一切方面都与色的相和相分离。如果那样，在一切方面都没有色，那么用什么来说这是空性呢？因为远离境的空性是不存在的。法性不同于法也不合理，法不同于法性也不合理，对于产生这样的疑惑，应当说：没有空性之外的色。会说什么呢？就像不干净的水，在不干净的状态下称为泥，在干净的状态下称为水。就像不干净的状态下，虚空称为恶劣的处所，在干净的状态下称为虚空。同样，这个空性，对于孩子们来说，在不干净的状态下，用不是各自分离的色等词语来表达，在干净的状态下称为空性。因此，空性不是与各自分离的色等法，是这个意思。这样，法和法性无有差别地存在时，在百道中说色即是空性。当想要用法性来表达法时，在百道中就说空性是色。当想要表达法的法性时，也在那里说色即是空性，法性的色即是空性，仅仅空性称为色。空性就是那样，是表达法性的色。在那时，由于遍计所执和分别所计的色完全不存在，因此对于圆成实也无法安住，所以说：不要安住在色上。同样，受
English
That which appears as an object is called the conceptually imputed form. That which is separated from those aspects, the perfectly established, which is just suchness, is called the form of suchness. Among these, this perfectly established, the form of suchness, which is the emptiness of the nature of the totally imputed, possessing the characteristic of the perfectly established suchness, is not form. It is not the nature of form, because in all aspects it is separated from the appearance and aspects of form. If that is the case, if there is no form in any aspect, then by what is it said that this is emptiness? Because emptiness that is separated from an object does not exist. It is also unreasonable for suchness to be different from phenomena, and it is unreasonable for phenomena to be different from suchness. To address such doubts, it should be said: there is no form apart from emptiness. What would be said? Just as impure water is called mud in an impure state, and water in a pure state. Just as in an impure state, the sky is called a bad place, and in a pure state it is called the sky. Similarly, this emptiness, for children, in an impure state, is expressed by words such as form that are not individually separate, and in a pure state it is called emptiness. Therefore, emptiness is not phenomena such as form that are individually separate, that is the meaning. Thus, when phenomena and suchness exist without difference, it is said in the hundredfold path that form itself is emptiness. When one wants to express phenomena with suchness, in the hundredfold path it is said that emptiness is form. When one wants to express the suchness of phenomena, it is also said there that form itself is emptiness, the form of suchness itself is emptiness, only emptiness is called form. Emptiness is just that, it is expressing the form of suchness. At that time, because the totally imputed and conceptually imputed forms are completely non-existent, therefore it is impossible to abide even in the perfectly established, so it is said: do not abide in form. Similarly, feeling
Tibetan
་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བའོ། །དེ་ལྟར་མི་གནས་པའི་སྒྲུབ་པ་ཉེ་བར་བསྟན་ནས་གནས་པ་ལ་ཉེས་དམིགས་བསྟན་པར་བྱེད་དེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་གནས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ཐབས་མི་མཁས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་བ་བཟུང་ནས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཆོས་རྣམས་ལ་མ་ཤེས་ཤིང་བདག་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེའམ་བདག་གི་འདི་གཟུགས་ཤེའམ་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་རྗེས་སུ་སོང་བའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ལ་སྤྱོད་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་ཡང་ཉེས་དམིགས་བསྟན་པར་བྱེད་དེ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལ་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མ་ལགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལ་ལྟུང་བ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་ཤེས་ རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་ཐོབ་པ་དང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་རྣམས་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ། ཡོངས་སུ་མི་བཟུང་བ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་འཛིན་པར་བྱེད་ཅེས་གསུངས་པ། གཟུགས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་ནི་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པའི་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པ་འདི་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་དང༌། མཚན་མ་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པའོ། །དེ་ལ་ཆོས་མི་འཛིན་པའི་དུས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གཟུགས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཇི་སྲིད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མ་མཆིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་སོ། །མཚན་མར་མི་འཛིན་པའི་དུས་ནི་མཚན་མར་བཟུང་བ་མ་ལགས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཇི་སྲིད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་སོ། །ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པའི་དུས་ནི་དེ་ལ་ཤེས་པ་དེ་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཡང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཇི་སྲིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་
Chinese
也适用于声音等。这样，在近似地展示不住的证成之后，就显示安住的过患。那为什么呢？如果安住在色上的话，这指的是由于不善于色的方便，以不如理的方式执取，对于无实事自性的法没有了解，认为“我是色的自性”或者“我的这个是色”或者“色的体性是这个”，这就是安住在色上。那是色的现行，是色的分别和随行的行之法，不是空性之体性和随行的般若波罗蜜多的行持之义。对于现行的行持也显示过患，如果行持于现行，就不是完全执持般若波罗蜜多，这是为什么呢？因为堕入于我执和我所执，行持于现行，因此没有获得执持般若波罗蜜多、获得瑜伽、完全圆满和决定出离。说的是以不执持来执持，说的是如何不执持而执持。说的是没有执持色等等，这被称为不执持的证成。这个证成也显示了三种，即不执持法、不执持智慧和不执持相。其中，不执持法的时候，从般若波罗蜜多中“没有执持色”开始，直到“甚至一切智也没有执持”为止。不执持相的时候，从“不是执持相”开始，直到“甚至不执持识”为止。不执持智慧的时候，从“因此，那个智慧不会正确地看到喜乐”开始，直到“应当了知般若波罗蜜多”为止。
English
It also applies to sounds and so on. Thus, after closely showing the proof of non-abiding, the fault of abiding is shown. Why is that? If one abides in form, it means that due to not being skilled in the means of form, one grasps in an inappropriate way, and one does not understand the characteristics of phenomena that are without reality, thinking, "I am the nature of form," or "This of mine is form," or "The nature of form is this," this is abiding in form. That is the manifestation of form, the conceptualization of form, and the practice of the accompanying phenomena of action, not the meaning of the practice of the perfection of wisdom that follows the nature of emptiness. The fault is also shown in the practice of manifestation; if one practices manifestation, one is not fully grasping the perfection of wisdom. Why is that? Because one falls into self-grasping and grasping at what belongs to self, one practices manifestation, and therefore one does not obtain grasping the perfection of wisdom, obtaining yoga, complete perfection, and definite liberation. It is said that one grasps by not grasping, and it is said how one grasps without grasping. It is said that there is no grasping of form, etc., and this is called the proof of non-grasping. This proof is also shown in three ways: non-grasping of phenomena, non-grasping of wisdom, and non-grasping of signs. Among them, the time of non-grasping of phenomena begins with "There is no grasping of form" in the perfection of wisdom, and extends until "Even omniscience is not grasped." The time of non-grasping of signs begins with "It is not grasping at signs" and extends until "Even consciousness is not grasped." The time of non-grasping of wisdom begins with "Therefore, that wisdom does not correctly see joy and happiness" and extends until "One should understand the perfection of wisdom."